Two-Bit Waltz

Two Bit Waltz 1Jaar: 2014 Regie: Clara Mamet Cast: Clara Mamet, William H. Macy, Jared Gilman, Rebecca Pidgeon

Het verhaal:
Tiener zijn is nooit makkelijk, maar voor Maude kan het nauwelijks nog erger worden. In een week wordt ze door de school geschorst, aan de kant geschoven door haar boezemvriendin en gedumpt door haar liefje. Bovendien is haar oma net overleden en laat ze haar een fortuin na. Dat lijkt misschien een halve opsteker, maar er is een voorwaarde aan verbonden: Maude moet, dik tegen haar zin, naar de universiteit, en van haar knettergekke, excentrieke familie moet ze absoluut geen steun verwachten. Lees verder

Advertenties

Shameless: Seizoen 2

Shameless 2Jaar: 2012
Cast: William H. Macy, Emmy Rossum, Ethan Cutkosky, Shanola Hampton, Steve Howey, Jeremy Allen White, Emma Kenney, Cameron Monaghan, Joan Cusack, Justin Chatwin

Het verhaal:
De zomer in Chicago is het vertrekpunt voor de Gallaghers die zichzelf steeds in de problemen weten te werken. Na een weddenschap is Frank $ 10.000 schuldig, Lip, Debbie en Carl proberen met oplichterspraktijken geld te verdienen voor het huishouden en Fiona doet hard haar best om Steve proberen te vergeten. Lees verder

Shameless: Seizoen 1

ShamelessJaar: 2011
Cast: William H. Macy, Emmy Rossum, Ethan Cutkosky, Shanola Hampton, Steve Howey, Jeremy Allen White, Emma Kenney, Cameron Monaghan, Joan Cusack, Justin Chatwin

Het verhaal:
Maak kennis met Frank Gallagher, een vader uit een arbeidersmilieu die dol is op zijn zes kinderen, maar ook op drank, sigaretten, zijn maandelijkse invalidenuitkering en nog meer drank. Het is aan de oudste dochter Fiona om het gezin draaiende te houden en ervoor te zorgen dat iedereen (behalve Frank) werkt om de rekeningen te betalen en brood op de plank te brengen.

Het oordeel:
Het overkomt me met enige regelmaat dat ik een potentieel interessante serie wil gaan volgen maar vanwege tijdgebrek aan me voorbij moet laten gaan. Zodra een dergelijke serie meerdere seizoenen krijgt laat ik het al helemaal aan me voorbij gaan wat uiteindelijk leidt tot een grote inhaalslag. How I Met Your Mother, Breaking Bad en Dexter zijn sprekende voorbeelden die ik indertijd niet heb gevolgd maar daarna hele seizoenen achter elkaar heb verslonden. Hetzelfde staat te gebeuren met Shameless US.

Een vergelijking met het gelijknamige Britse origineel (2004-2013) kan ik niet maken omdat ik die nog niet heb gezien maar als die half zo goed is als de Amerikaanse versie beloofd dat veel goeds voor mijn immer groeiende watchlist. Aanvankelijk kun je sceptisch zijn over de inhoud van de serie. Een werkloze, alcoholistische vader met een hang naar verdovende middelen die weg loopt voor zijn verantwoordelijkheden terwijl de oudste dochter de (financiële) eindjes aan elkaar moet knopen. Deze Fiona wordt op haar beurt bijgestaan door haar vindingrijke broertjes en zusjes die niet wars zijn van enige criminaliteit. In de handen van minder begaafde cast & crew zijn het uiterst onsympathieke personages die moreel verwerpelijke besluiten nemen.

De praktijk pakt echter anders uit en het grootste compliment wat ik de makers kan maken is dat ze op meesterlijke wijze de verhaallijnen laten balanceren tussen comedy en drama. Zelden heb ik zo zitten gniffelen om Frank’s zoveelste poging op zoek naar geld terwijl enkele minuten later een gevoelige snaar wordt geraakt vanwege de consequenties van zijn belachelijke gedrag. Dit is meer een serie met een lach dan met een traan maar dat neemt niet weg dat Shameless US er niet voor terug deinst om grote, serieuze onderwerpen op de kijker af te vuren. Het is een slice of life die beter wordt naarmate het aantal afleveringen toenemen. Je moet immers eerst bekend raken met de personages die je later meevoeren in de meest opzienbarende avonturen.

Toch is een waarschuwing vooraf welkom want Shameless US is absoluut niet bestemd voor de moraalridders en tere zieltjes onder ons. De drank vloeit rijkelijk, de verdovende middelen zijn in overvloed, het eerste seizoen kent talloze naaktscènes en gigantisch veel gevloek. Dit is het soort humor dat fouter dan fout is en vaak het randje van het toelaatbare opzoekt. Het meest schrijnende voorbeeld zijn de wraakacties van een persoon wat uiteindelijk leidt tot de zelfmoord van een ander. Over galgenhumor gesproken. Het staat in schril contrast tot een meeslepende rode draad waarin Fiona in buurtgenoot Steve de prins op het witte paard gevonden lijkt te hebben. Hun ontluikende romance is een genot om naar te kijken.

De serie mag dan wel erg goed geschreven zijn, het is toch echt aan de cast te danken dat Shameless US zo’n geweldig succes is geworden (in 2016 verschijnt het 6e seizoen). Karakteracteur William H. Macy speelde voorheen al nooit echt de rol van een held en als geboren loser Frank kan ik, met alle respect, geen geschiktere acteur bedenken. Net als zijn kinderen is het moeilijk om echt boos op hem te worden terwijl het feitelijk een eersteklas klootzak is. De meeste aandacht gaat echter uit naar Emmy Rossum die ongetwijfeld haar beste rol vertolkt als de grofgebekte en zorgzame Fiona met een hartje van goud. Het is dan ook een slimme zet van de makers geweest om haar de meest bepalende rol te laten spelen.

Maar ook in de ondersteunende cast treffen we imponerende rollen aan waarbij Jeremy Allen White en Cameron Monaghan zich weten te onderscheiden. Allen White bekommert zich als één na oudste eveneens over het gezin terwijl hij zichzelf keer op keer toch weer in de nesten weet te werken. Monaghan is sterk als stille tiener die worstelt met zijn homoseksuele gevoelens. Een bepalende rol is er eveneens van Justin Chatwin als de ietswat mysterieuze Steve die het aanlegt met Fiona. Minder geslaagd is het aan straatvrees lijdende personage Sheila die op hysterische wijze wordt ingevuld door Joan Cusack. Ik ben daar gewoon geen liefhebber van.

Rating:
9.0 / 10

Jurassic Park III

Jurassic 3Jaar: 2001
Regie: Joe Johnston
Cast: Sam Neill, William H. Macy, Téa Leoni, Alessandro Nivola, Laura Dern

Het verhaal:
Dr. Alan Grant wil graag zijn dinosaurus-onderzoek voortzetten. Hij wordt door de rijke avonturier Paul Kirby en zijn vrouw Amanda uitgenodigd om als gastheer op te treden bij een tour over Isla Sorna. Hun vliegtuig stort echter neer, met als gevolg dat Grant weer tegenover de dino’s komt te staan.

Het oordeel:
Met succesvolle titels als Honey, I Shrunk the Kids (1989), The Rocketeer (1991) en Jumanji (1995) bewees regisseur Joe Johnston dat hij prima uit de voeten kan met de meer familievriendelijke avonturenfilm. Hij werd in een vroeg stadium overwogen om The Lost World: Jurassic Park in goede banen te leiden. Uiteindelijk heeft hij toch zijn kans gekregen en werd hij aangesteld voor de regie van het derde deel uit de lucratieve franchise.

Voor dit derde deel geldt eigenlijk hetzelfde als voor The Lost World: Jurassic World. Beide films mogen eigenlijk niet in de schaduw staan van het origineel maar ten opzichte van The Lost World is Jurassic Park III wel beter genietbaar. Dit heeft het vooral te danken aan het bij vlagen hoge tempo en de actiescènes die nooit lang op zich laten wachten. Met een speelduur van 92 minuten wordt het geheel nergens langdradig en verveling ligt haast niet op de loer.

Al deze positieve eigenschappen leiden echter niet tot een klassieker van formaat want er komen enkele behoorlijke stupide elementen voorbij. Nu leent een dino film zich bij uitstek niet voor een geloofwaardig geheel maar veel te vaak wordt het gewoon te gortig. Lachwekkend is de manier waarop Alan Grant toch naar het eiland afreist terwijl hij 5 minuten nog verkondigde: “No force on earth or heaven could get me on that island.” Jurassic Park III wordt vaker geplaagd met dit soort momenten. Dat velociraptors intelligent waren is al vaak benadrukt maar dat ze nu onderling communiceren en hoe het gezelschap richting het einde ontsnapt aan de roedel is stuitend. Om nog maar te zwijgen van de manier waarop de marine het eiland komt bestormen om een handjevol mensen te redden.

Dit soort zaken breekt de film lelijk op en dat is jammer. Met een beter script had dit nog wel wat kunnen worden want in tegenstelling tot het tweede deel weten de special effects weer een bepalende rol op te eisen. Bepaalde scènes (de opening van de film) hebben de tand des tijds niet overleefd maar doordat er opnieuw werd terug gegrepen op animatronics mag het resultaat zeker gezien worden. Met name de iconische Spinosaurus ziet er ontzettend goed uit en hier zal ongetwijfeld de meeste aandacht aan zijn besteed. Een animatronic die 12 ton weegt vraagt hier uiteraard ook om. Sfeervol zijn ook de momenten in de birdcage en tijdens de ontsnapping op de rivier.

Het blijkt een rode draad in de franchise te zijn in dit derde deel is het spel van haar acteurs opnieuw onder de maat. Sam Neill doet het in ieder geval een stuk beter dan in het origineel. Het is geen Oscarwinnende performance maar hij zou wel een gouden beeldje in ontvangst mogen nemen als je zijn spel vergelijkt met de rest van de cast. Vooral Téa Leoni werkt dusdanig op de zenuwen dat je heel snel hoopt dat ze het einde van de film niet zal halen. Een karakteracteur als William H. Macy heeft helemaal niets te zoeken in een film als deze en zet één van zijn teleurstellendste rollen neer als de wat neurotische Paul Kirby.

Rating:
6.4 / 10