Kill Bill: Vol 1

Kill Bill 1Jaar: 2003
Regie: Quentin Tarantino
Cast: Uma Thurman, Lucy Liu, Vivica A. Fox, Daryl Hannah, David Carradine, Michael Madsen

Het verhaal:
De huurmoordenaar ‘The Bride’ wordt op haar eigen bruiloft neergeschoten door haar opdrachtgever Bill en zijn handlangers. Ze overleeft de aanslag, maar door een kogel in haar hoofd ligt ze vier jaar in coma. Als ze bijkomt, is ze compleet over de rooie en vastbesloten om wraak te nemen. Ze gaat op zoek naar de bendeleden om ze één voor één te vermoorden. Bill bewaart ze tot het laatst…

Het oordeel:
Met zijn regiedebuut Reservoir Dogs (1992) zette Quentin Tarantino zich direct op de kaart als rising star. Een status die werd bevestigd en hem legendarisch maakte met het meesterwerk Pulp Fiction (1994). Hierna volgde het iets minder geslaagde Jackie Brown (1997) en was het zes jaar wachten op zijn vierde film Kill Bill: Vol. 1.

Het is een algemeen bekend gegeven dat Tarantino een wandelende filmencyclopedie is en liefhebbers van de ouderwetse B-films zullen smullen van de talloze verwijzingen naar deze klassiekers. Ondergetekende rekent zichzelf tot deze categorie waardoor beide Kill Bill films nog een stuk beter smaken. De aanwezigheid van vergeten sterren als Sonny Chiba (die overigens in het echte leven ook katana’s maakt) en Gordon Liu, het motorpak dat een hommage is aan Bruce Lee in Game of Death, de zwart/wit beelden, de zonnebril van Buck die hetzelfde is als die van Christian Slater in True Romance en zo zijn er legio voorbeelden. Maar ook de muziek verwijst naar talloze bekende en minder bekende films want in plaats van een originele score in elkaar te zetten is alle muziek afkomstig uit de privécollectie van Tarantino. En het is de muziek die een onmiskenbare indruk achter laat want de soundtrack van Kill Bill is niets minder dan fenomenaal.

Verhaaltechnisch gezien is de film minder origineel maar als Tarantino hier één ding bewijst is het wel dat vorm wel degelijk boven inhoud kan gaan. Het plot waarin een voormalige huurmoordenares wordt verraden, voor dood wordt achtergelaten en hierna op wraak zint is simplistisch maar door te kiezen voor een niet chronologische vertelstructuur (de film vangt aan met de strijd tussen The Bride en Vernita Green, nr 2 van de lijst) smaakt het toch net wat anders. Wat ook een wezenlijk verschil maakt ten opzichte van andere wraakfilms is dat The Bride ook echt een personage met diepgang is. Beetje bij beetje krijgen we meer te weten over haar verleden en haar beweegredenen om te doen wat ze heeft gedaan. Hoe absurd Kill Bill: Vol. 1 bij tijd en wijle ook moge zijn, The Bride is een realistische actieheldin die haar plek in de geschiedenisboeken ruimschoots verdiend. Dit is niet in de laatste plaats te danken aan de briljante dialogen waar Tarantino een patent op lijkt te hebben.

Op visueel gebied worden alle registers opengetrokken en voor een regisseur die hiervoor nog nooit een grote actiescène in goede banen heeft geleid is het resultaat verbluffend. Het epische hoogtepunt voltrekt zich in The House of Blue Leaves waarin de heldin het opneemt tegen de Crazy 88. Afgehakte ledematen, spuitende bloedfonteinen, spelen met de zwaartekracht, een overgang naar zwart/wit beelden komen allen veelvuldig voorbij in een lange finale die zelden zo spectaculair in beeld zijn gebracht. Fenomenaal is eveneens een typering waarmee het anime gedeelte kan worden omschreven en waarin we getuige zijn van de jeugdjaren van O-Ren Ishii. Gewaagd maar emotioneel beladen en tegelijkertijd spijkerhard.

Volledig in lijn met de B-films waaraan Kill Bill: Vol. 1 naar verwijst is de film in alle opzichten grotesk en het enige (maar dan ook echt enige) minpuntje wat ik kan bedenken is het gebrek aan logica. Ik vraag me namelijk toch echt af wat er zou gebeuren als ik met mijn Hattori Hanzo katana (ja, ik heb een door David Carradine gesigneerd replica) in zou checken bij Schiphol. Ik verwacht niet dat dit attribuut mee zou mogen als handbagage.

Het personage The Bride is tijdens de opnamen van Pulp Fiction ontsproten aan de gedachten van Uma Thurman en ondanks haar zwangerschap wilde Tarantino haar zo graag in deze film hebben dat hij de productie heeft uitgesteld. Het resultaat mag er zijn want Thurman zet de beste rol uit haar carrière weg als de wraakbeluste Beatrix Kiddo. David Carradine vervult als opperbaas Bill een cruciale rol maar in het eerste deel horen we alleen zijn kill stem terwijl Michael Madsen slechts twee zinnen aan het einde van de film op mag lepelen. Lucy Liu is op haar best als O-Ren Ishii die je maar beter niet naar haar afkomst kunt vragen.

Rating:
9.3 / 10 

Advertenties

Sharknado 2: The Second One

Sharknado 2Jaar: 2014
Regie: Anthony C. Ferrante
Cast: Ian Ziering, Tara Reid, Kari Wuhrer, Vivica A. Fox, Mark McGrath, Judd Hirsch, Kurt Angle e.a.

Het verhaal:
Uitzonderlijke weersomstandigheden treffen New York City, hetgeen een ‘sharknado’ – een tornado gevuld met haaien – ontketent op de bevolking en de meest iconische locaties van de stad. Fin en April zijn mogelijk de enigen die de stad kunnen redden.

Het oordeel:
The Godfather: Part II, Terminator II: Judgment Day, Toy Story 2, The Dark Knight en Lethal Weapon II. Zomaar een kleine opsomming van sequels die het origineel hebben weten te overtreffen. Aan dit illustere rijtje kan Sharknado: The Second One worden toegevoegd maar dit is vrijwel het enige positieve nieuws wat ik over dit wanproduct kan zeggen.

In de lange openingsscène reizen Fin en April per vliegtuig af naar New York en leren we dat de gebeurtenissen uit het eerste deel zowaar impact heeft gehad op de hoofdrolspelers. Waar April helemaal in haar nopjes is met het succes van haar bestseller ‘How to survive a Sharknado’ is Fin getraumatiseerd voor het leven en ziet hij overal haaien in de lucht vliegen. Even later blijkt dit geen hallucinatie te zijn want zonder aanwijsbare reden vliegen er inderdaad haaien door de lucht op 10 km hoogte. Deze monsters veroorzaken vervolgens een groot gapend gat in de romp maar zoals het een goede B-film betaamt valt de druk in het vliegtuig niet weg. Als je dacht dat het daarna niet erger kon heb je het mis want nadat de piloten naar de haaien gaan is het Fin himself die zonder enige vliegervaring de Boeing feilloos aan de grond weet te krijgen. Nog even hoopte ik dat al het voorgaande een droom was en dat de hoofdpersoon uit een droom zou ontwaken maar die onderbreking blijft uit.

Wederom zat ik met open mond naar het scherm te turen en in de resterende 75 minuten heb ik weinig anders gedaan dan hard gelachen. Dat is allerminst te danken aan de komisch bedoelde momenten die pijnlijk tekortschieten met oneliners als “Even the Sharknadoes are tougher in New York.”, “No one wants to get eaten. But I’ve been eaten” en “If anyone’s playing me in a movie, it’s gonna be me”. Onbedoeld komisch zijn wel de talrijke momenten waarin je mensen op de vlucht ziet slaan bij populaire toeristische attracties. Zo is er een scène in een stadion waarbij met behulp van archiefmateriaal wordt getoond dat het stadion helemaal vol zit. Maar wanneer onze held van het verhaal per taxi aan komt doet hij dit op een haast lege parkeerplaats. Er zijn veel van dit soort momenten terug te vinden waarbij het gros van de actie bestaat uit een voorop rennende hoofdpersoon met daarachter een kleine krijsende blik figuranten. Let maar eens op hoe desolaat de achtergronden ogen want voor een city that never sleeps is het vrij bijzonder dat de straten nagenoeg leeg zijn.

Na het even onverwachte als absurde succes van Sharknado kregen de makers een ruimer budget tot hun beschikking maar de special effects komen waarschijnlijk uit het dezelfde DOS systeem als dat gebruikt werd voor het origineel. Nog steeds zijn de CGI effecten niet om aan te zien met als enige verschil dat de diverse wonden en sommige kills er iets beter uit zien. Niet dat je dit nauwelijks als een pluspunt kunt zien. Waar Sharknado zichzelf veel te serieus nam is het wel bijzonder dat deze sequel zo opzichtig refereert aan klassiekers als Airplane, Taxi Driver, Star Wars en uiteraard Jaws. Het herkennen van al deze verwijzingen maakte Sharknado 2: The Second One tot een leukere kijkervaring. Maar het moge duidelijk zijn dat dit nog steeds een ongelooflijk beroerde productie is.

Familiebestanden staan in zowel het origineel en deze sequel centraal en daarom is het vrij opmerkelijk dat de kinderen van Fin en April niet meer terugkeren. Sterker nog, er wordt met geen woord meer over ze gerept. Om die reden keren alleen Ian Ziering en Tara Reid terug en de kwaliteit is te vergelijken met de voorgaande film. Ziering is nog eens niet zo slecht en Reid is uitermate beroerd en opnieuw heeft haar personage verschrikkelijk weinig te doen. In de ondersteunende rollen zien we semibekende namen van weleer voorbij schieten. Vivica A. Fox maakt zich schuldig aan overacting en Judd Hirsch mag de komische noot verzorgen. Bij Kari Wuhrer’s personage is het opvallend dat haar colbertje dichtgeknoopt blijft zitten ondanks de vele scènes waarbij ze moet rennen voor haar leven. Maar aan de andere kant is Sharknado 2: The Second One natuurlijk geen film die het moet hebben van haar geloofwaardigheid.

Rating:
3.3 / 10