Forrest Gump

Forrest GumpJaar: 1994
Regie: Robert Zemeckis
Cast: Tom Hanks, Sally Field, Robin Wright, Gary Sinise, Mykelti Williamson

Het verhaal:
De film vertelt het verhaal van de simpele Forrest Gump (Tom Hanks). Zijn lage IQ weerhoudt hem er niet van om een grote rol te spelen bij diverse belangrijke gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis. Zo zien we hem in Vietnam vechten, Elvis en JFK ontmoeten, enzovoorts. Tussen deze gebeurtenissen door komt hij eens in de zoveel jaar zijn grote liefde Jenny (Robin Wright) tegen. Lees verder

Advertenties

Saving Private Ryan

Saving Private RyanJaar: 1998
Regie: Steven Spielberg
Cast: Tom Hanks, Tom Sizemore, Edward Burns, Barry Pepper, Adam Goldberg, Vin Diesel, Giovanni Ribisi, Jeremy Davies, Matt Damon, Ted Danson, Paul Giamatti, Dennis Farina e.a.

Het verhaal:
Tijdens de invasie van de Geallieerden in Normandië sterven twee broers. Een derde broer sterft gelijktijdig in Nieuw Guinea, bij het vechten tegen de Japanners. Als bekend wordt dat een vierde broer vermist is geraakt op het Franse platteland, wordt een missie gestart om hem veilig thuis te krijgen.

Het oordeel:
Steven Spielberg staat algemeen bekend als de meest veelzijdige regisseur van zijn generatie en lijkt met ieder genre uit de voeten te kunnen. Van thriller (Jaws) naar Sci-Fi (Close Encounters of the Third Kind) en van familiefilm (E.T.) naar avontuur (Indiana Jones). In de loop der jaren bouwde Spielberg een indrukwekkend CV op maar de meest cynische critici wist hij over de streep te trekken met zijn oorlogsproducties Schindler’s List en Saving Private Ryan.

De 25 minuten durende openingsscène van deze klassieker is even bombastisch als legendarisch. De kijker is getuige van het begin van de invasie van Normandië en de beelden die je vervolgens krijgt te zien zullen voor eeuwig op het netvlies gebrand zijn. Het oorverdovende geluid van de machinegeweren, het geschreeuw van de soldaten en de talloze ontploffingen leiden tot één van de meest memorabele momenten in de filmhistorie. Kosten noch moeite werden hiervoor gespaard want Spielberg pakte groots uit. Deze scène alleen al had een budget van 11 miljoen dollar, ILM verzorgde de special effects van de rondvliegende kogels, ongeveer 1000 figuranten werden ingezet en er werden 40 vaten nep bloed gebruikt om de afgrijselijke gebeurtenissen nog wat geloofwaardiger te maken. Na het eerste half uur ben je helemaal murw geslagen en dan moet het verhaal eigenlijk nog van start gaan.

Een veelgehoord punt van kritiek is dat het uitgangspunt ongeloofwaardig is en dat het verhaal weinig om het lijf heeft. Tot op zekere hoogte begrijp ik deze standpunten wel en de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik Saving Private Ryan nu vier keer heb gezien en dat ik hem steeds beter begin te vinden. Het gegeven dat het leven van 8 soldaten geriskeerd wordt om 1 man te redden roept de nodige vraagtekens op maar het zijn juist de leden van deze reddingsmissie zelf die zich constant hardop afvragen waarom ze deze missie opgedragen hebben gekregen. Dit zijn geen individuen met veel begrip en de onderhuidse spanningen zijn voelbaar en sluimeren steeds aan de oppervlakte.

Met een imposante speelduur van 169 minuten is Saving Private Ryan een stevige zit maar voelt het niet al te langdradig aan. Toch overheerst het gevoel dat het middenstuk wat korter had gemogen want in feite bestaat dit gedeelte alleen uit de compagnie die zich van A naar B verplaatst en in de tussentijd in dodelijke situaties beland. Maar aan de andere kant is dit een haast onvermijdelijk gegeven wanneer de openingsscène maar ook het slotakkoord van 30 minuten zo’n prominente plaats krijgt. Waar veel gesproken wordt over het begin van de film is tevens The Battle of Ramelle er één om in te lijsten. De ironie in dit laatste segment is bijzonder treffend en pakt stevig de essentie van de oorlog samen. Steamboat Willie is in dat opzicht een perfect geschreven personage dat een doeltreffende uitwerking kent.

Technisch gezien was Saving Private Ryan voor zijn tijd ongeëvenaard en kan het zich anno 2015 nog steeds moeiteloos meten met de huidige oorlogsfilms om vervolgens als winnaar uit de bus te komen. De inzet van het grauwe kleurgebruik bijvoorbeeld is na 1998 veelvuldig gekopieerd maar niet geëvenaard. Het camerawerk van Janusz Kaminski is sowieso niets minder dan meesterlijk en is een cruciale factor geweest in de zegetocht van de film die volgens Spielberg nooit tot een commercieel succes konden leiden vanwege de spijkerharde taferelen. De montage is fabuleus en het geluid is ultrarealistisch. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat al het geluid van de wapens is opgenomen op een oefenterrein. De soundtrack van John Williams is niet prominent aanwezig maar op de meer emotionele momenten komt deze goed tot zijn recht.

Tom Hanks is een veelzijdige acteur die vrijwel altijd constant presteert zonder zichzelf al te nadrukkelijk in de spotlights te zetten. Als Captain Miller levert hij exact wat je van hem mag verwachten en zijn vaderrol zit hem als gegoten. In de bijrollen is Vin Diesel de jonge hond die later door zou breken. Voor zijn bijdrage aan Saving Private Ryan ontving Diesel slechts 100.000 dollar. Hoewel ik niet overtuigd ben van zijn acteerkwaliteiten doet hij het wel prima in deze klassieker al is zijn rol niet zo uitgebreid. Voor de casting van Ryan was Spielberg op zoek naar een onbekende acteur en zijn keuze viel op Matt Damon. De regisseur vond Damon nog te mager in Courage Under Fire maar veranderde van gedachten toen hij hem zag lopen op de set van Good Will Hunting. Niemand had het succes van die prent kunnen voorspellen zodat bij de release van deze oorlogsfilm Matt Damon te boek stond als de rijzende ster.

Er worden sowieso geen valse noten gespeeld als het aankomt op het acteerwerk. Zelfs de verschijning van een karakteracteur die je niet in dit soort films verwacht doet hier geen afbreuk aan maar wellicht is het ook beter dat Paul Giamatti maar kort te zien was. Jeremy Davies wist later nooit echt door te breken maar speelt erg solide als Corporal Upham die heel tastbaar maakt wat de oorlog met een mens kan doen. Goede bijrollen zijn er verder van Edward Burns als de kritische Reiben, Tom Sizemore als trouwe rechterhand Horvath en Barry Pepper als de gelovige sluipschutter.

Rating:
8.9 / 10

Extremely Loud & Incredibly Close

Extremely LoudJaar: 2011
Regie: Stephen Daldry
Cast: Thomas Horn, Tom Hanks, Sandra Bullock, Max von Sydow, Jeffrey Wright, John Goodman, Viola Davis

Het verhaal:
Extremely Loud & Incredibly Close vertelt het verhaal van de elfjarige Oskar Schell, een intelligente, vindingrijke jongen uit New York. Nadat zijn vader op 9/11 in het World Trade Center om het leven is gekomen, vindt Oskar een sleutel tussen diens bezittingen en gaat op zoek naar het bijbehorende slot. Tijdens zijn zoektocht ontmoet hij een aantal bijzondere mensen met elk een eigen verhaal. Ieder van deze ontmoetingen brengt hem iets dichterbij de man die hem hielp zijn angst te overwinnen voor de luidruchtige, gevaarlijke wereld om hem heen.

Het oordeel:
Onder liefhebbers van de betere filmhuis producties geniet Stephen Daldry grote bekendheid dankzij kleine, ontroerende titels als Billy Elliott (2000), The Hours (2002) en The Reader (2008). Voor zijn nieuwste project met de lange titel Extremely Loud & Incredibly Close nam hij het gelijknamige boek van Jonathan Safron Foer als uitgangspunt.

Ergens in 2009 werd ik bijzonder gegrepen door de Nederlandse uitgave Extreem luid & ongelooflijk dichtbij en doordat ik er stellig van overtuigd ben dat een film nooit beter is dan het boek (niets gaat boven je eigen verbeelding!) heb ik lang gewacht met het bekijken van deze DVD. Wat me vooral is bijgebleven van het boek is dat de stijl ervan heel creatief was want naast de gewone bladzijden bevatte de bestseller handgeschreven teksten, veel foto’s en visuele grappen. Ik was daarom wel benieuwd hoe men de vertaalslag naar de verfilming had gemaakt.

De film blijft in ieder geval erg trouw aan het bronmateriaal en het grootste verschil wat ik hierin terug vond is dat de secundaire verhaallijn met Oskar’s oma achterwege is gelaten waardoor het verhaal zich nu enkel en alleen focust op de jonge protagonist en zijn zoektocht naar het slot. Dit is een prima keuze geweest en met behulp van de (onvermijdelijke) voice over wordt de creatieve vertaalslag gemaakt.

Helaas is de niet chronologische verhaalstructuur intact gelaten en dit werkt niet in het voordeel van de film. Het is best te begrijpen waarom de gebeurtenissen niet in de juiste volgorde voorbij komen maar hierdoor maak je het verhaal onnodig verwarrend en dat is één bepaalde sleutelscène uiteindelijk niet waard. De non lineaire aanpak zorgt er indirect ook voor dat Extremely Loud & Incredibly Close niet de emotionele impact brengt zoals je dat van een dramatisch verhaal als deze zou mogen verwachten. Het ene moment lijken de tranen in je ogen te branden (de telefoontjes van zijn vader die weet dat hij gaat sterven maar toch sterk probeert te blijven) terwijl je daarna weer een tijdsprong maakt naar het heden. Een louter chronologische volgorde had de film minder omslachtig maar zeker ook beter kunnen maken.

Maar leid je niet misleiden door de bovenstaande kritiek want wat resteert is een productie die de middelmaat nog altijd ver weet te ontstijgen. De nasleep van 9/11 wordt met enorm veel respect in beeld gebracht wat de nodige tranentrekkende momenten oplevert maar tegelijkertijd straalt het verhaal hoop uit. Dit komt het beste tot uiting in de vele bezoekjes die Oskar brengt aan de diverse Blacks die hem vaak met open armen ontvangen. Prachtig is tevens de band tussen de hoofdpersoon en de zwijgende Duitse huurder aan de overkant van de straat. De flashbacks met vader en zoon zijn tot op het kleffe af maar zolang de vader gespeeld wordt door Tom Hanks zou je jezelf daar makkelijker overheen kunnen zetten.

Maar de allergrootste verrassing luistert naar de naam Thomas Horn en dat is een verhaal op zich. Naar verluidt zouden de makers al honderden kinderen op auditie hebben gehad voor de hoofdrol toen de producers een aflevering van de spelshow Jeopardy voorbij zagen komen en in Horn de ideale Oskar zagen. Het enige verwijt wat je de makers zou kunnen maken is dat Horn duidelijk te oud is om voor een 9-jarige door te gaan maar Thomas Horn is een absolute ontdekking! Hij portretteert zijn Oskar op een bijzonder fijne manier waarin zijn autistische trekken, zijn pijn en zijn betweterige gedrag erg geloofwaardig worden gebracht. En dan te bedenken dat dit personage op geen enkel moment de irritatie van de kijker weet op te wekken.

In de ondersteunende rollen vinden we niet de minste namen. Tom Hanks heeft beperkte screentime maar weet een erg fijn gevoel op te roepen als goedzak Thomas terwijl Sandra Bullock sterk op dreef is als Oskar’s getraumatiseerde moeder. De stroeve gesprekken tussen haar en Oskar zijn soms tot aan het misselijkmakende toe vanwege de spijkerharde beledigingen maar het is nogmaals een bewijs dat het ontzettend jammer is dat Bullock niet vaker dit soort dramatsiche rollen op haar neemt. Max von Sydow verdiende een terechte Oscarnominatie voor de rol van zwijgzame huurder en alhoewel we Jeffrey Wright maar kort zien weet hij toch diepe indruk te maken als we goedhartige William.

Rating:
7.7 / 10