Ratchet & Clank

RatchetJaar: 2016
Regie: Kevin Munroe & Jerrica Cleland
Cast: James Arnold Taylor, David Kaye, Jim Ward, Rosario Dawson, Paul Giamatti, John Goodman, Sylvester Stallone, Bella Thorne

Het verhaal:
Ratchet and Clank vertelt het verhaal van twee onwaarschijnlijke helden die proberen een verachtelijke alien, Chairman Drek, ervan te weerhouden elke planeet in het Solana sterrenstelsel te vernietigen. De twee stuiten op een gevaarlijk wapen dat in staat is hele planeten te vernietigen. Ze moeten samenwerken met een team kleurrijke helden genaamd The Galactic Rangers om het sterrenstelsel te redden. Lees verder

Advertenties

The Little Prince

The Little PrinceJaar: 2015
Regie: Mark Osborne
Cast: Rachel McAdams, Benicio Del Toro, Paul Rudd, Marion Cotillard, James Franco, Mackenzie Foy, Jeff Bridges, Paul Giamatti, Albert Brooks, Vincent Cassel, Ricky Gervais

Het verhaal:
Een klein meisje wordt door haar moeder voorbereid op de volwassen wereld waarin ze leven. Ze wordt hierin echter gehinderd door haar excentrieke, goedhartige buurman; de Aviator. Hij introduceert zijn nieuwe vriendin in een buitengewone wereld waarin alles mogelijk is. Een wereld waarin hij zelf lang geleden werd ingewijd door de Kleine Prins. Lees verder

Straight Outta Compton

StraightJaar: 2015
Regie: F. Gary Gray
Cast: Jason Mitchell, O’Shea Jackson Jr., Corey Hawkins, Paul Giamatti

Het verhaal:
Halverwege de jaren 80, Compton Californië. Vijf jonge mannen delen hun ervaringen door middel van het maken van ‘brutale’ en eerlijke muziek, die symbool staat voor de opstand tegen misbruik van gezag. Onder de naam N.W.A. brengen de jongeren een revolutie teweeg wanneer ze de wereld de waarheid vertellen over hun leven in hun gevaarlijke buurt en ontketenen daarmee een culturele oorlog. Lees verder

San Andreas

San AndreasJaar: 2015
Regie: Brad Peyton
Cast: Dwayne Johnson, Carla Gugino, Alexandra Daddario, Paul Giamatti, Hugo Johnstone-Burt, Art Parkinson, Ioan Gruffudd

Het verhaal:
De beruchte San Andreasbreuk maakt zijn gevreesde reputatie waar. Californië wordt getroffen door een allesverwoestende aardbeving. Een SAR-helikopterpiloot (Dwayne Johnson) en zijn van hem vervreemde vrouw reizen van Los Angeles naar San Francisco, om hun enige dochter te redden. Hun gevaarlijke reis naar het noorden is slechts het begin.

Het oordeel:
Met het geflopte Cats & Dogs: The Revenge of Kitty Galore (2010) maakte Brad Peyton zijn regiedebuut dat opgevolgd werd door het redelijke Journey 2: The Mysterious Island (2012). De samenwerking met hoofdrolspeler Dwayne Johnson moet goed bevallen zijn want ze slaan ditmaal hun handen ineen voor de rampenfilm San Andreas dat overigens niets te maken heeft met de gelijknamige game uit de GTA serie.

Ik heb het al vaak gezegd en ik zal het nog minstens net zo vaak gaan herhalen. Het is tegenwoordig verdomd moeilijk voor filmmakers om verrassend voor de dag te komen. Neem het subgenre rampenfilm en denk aan alle mogelijke clichés; een spannende openingsscène waarin de held zijn kunsten laat zien, de beroerde privésituatie van diezelfde held, de nieuwe vriend des huizes die niet zo aardig blijkt te zijn, de voorspellende wetenschapper waar niemand naar luistert, iconische bouwwerken die met de grond gelijk worden gemaakt en in het geval van Amerikaanse films mag natuurlijk de nationale vlag niet ontbreken.

Neem de scorekaart erbij en binnen een mum van tijd kun je bovenstaande clichés afvinken. De vraag waarmee ik vervolgens mee worstel is of dat dit een goed of slecht iets is. Moeten de makers aangerekend worden dat ze geen risico’s hebben genomen om vernieuwing aan de dag te brengen of moet ik juist de loftrompet steken omdat San Andreas exact dat brengt wat je ervan mag verwachten? Twijfel alom maar wat wel vaststaat is dat het resultaat zeker gezien mag worden. Visueel is San Andreas overweldigend en het blijft een genot om te zien hoe tot de verbeelding sprekende gebouwen worden vernietigd door het natuurgeweld. Met meerdere aardbevingen en zelfs een tsunami bezit de film talrijke actiescènes die erg mooi zijn gefilmd al laat men hier en daar wel een steekje vallen doordat sommige shots er erg nep uit zien.

Het is dan ook de tweede akte waar de film het van moet hebben en met name de laatste 45 minuten vormen een aaneenschakeling van heerlijk geserveerde rampspoed dat zich nog het beste lijkt te vergelijken met het werk van Roland Emmerich. Hier steekt het begin wat bleekjes bij af wanneer men de verplichte en langdradige introductie op de kijker afvuurt in een poging om binding te krijgen met de personages. Dit aspect is veel minder goed uitgewerkt vanwege de voorspelbaarheid en stereotype personages. Het is allemaal zo voorspelbaar zoals de manier waarop de vervreemde ouders naar elkaar toe groeien en de nieuwe lover die natuurlijk voor geen meter blijkt te deugen. Al met al heeft San Andreas de diepgang van een plas water maar brengt het wel hetgeen wat je ervan mag verwachten; prachtig gefilmde rampen, spannende momenten en een torenhoge bodycount. En dat doen de makers gewoon erg goed.

Dwayne Johnson lijkt tegenwoordig garant te staan voor een box office hit en het is te begrijpen waarom. Als Ray acteert hij nog eens niet bijster goed maar zijn straffe oneliners en natuurlijke charisma doen hun werk. Hier komt Johnson keer op keer mee weg en in San Andreas is dat niet anders. Carla Gugino vervult naar behoren de rol van wanhopige ex-vrouw en daar valt weinig op aan te merken. Wel fijn is de casting van Alexandra Daddario die veel uiterlijke gelijkenissen vertoont met Gugino en waardoor dit aspect heel goed uit de verf komt. Daddario doet het niet onaardig maar ze speelt met gemak haar tegenspelers Hugo Johnstone-Burt en Art Parkinson van het scherm. In een bijrol zien we Paul Giamatti het aardig doen als professor die ons de achtergronden van de rampen duidelijk maakt.

Rating:
7.2 / 10

Saving Private Ryan

Saving Private RyanJaar: 1998
Regie: Steven Spielberg
Cast: Tom Hanks, Tom Sizemore, Edward Burns, Barry Pepper, Adam Goldberg, Vin Diesel, Giovanni Ribisi, Jeremy Davies, Matt Damon, Ted Danson, Paul Giamatti, Dennis Farina e.a.

Het verhaal:
Tijdens de invasie van de Geallieerden in Normandië sterven twee broers. Een derde broer sterft gelijktijdig in Nieuw Guinea, bij het vechten tegen de Japanners. Als bekend wordt dat een vierde broer vermist is geraakt op het Franse platteland, wordt een missie gestart om hem veilig thuis te krijgen.

Het oordeel:
Steven Spielberg staat algemeen bekend als de meest veelzijdige regisseur van zijn generatie en lijkt met ieder genre uit de voeten te kunnen. Van thriller (Jaws) naar Sci-Fi (Close Encounters of the Third Kind) en van familiefilm (E.T.) naar avontuur (Indiana Jones). In de loop der jaren bouwde Spielberg een indrukwekkend CV op maar de meest cynische critici wist hij over de streep te trekken met zijn oorlogsproducties Schindler’s List en Saving Private Ryan.

De 25 minuten durende openingsscène van deze klassieker is even bombastisch als legendarisch. De kijker is getuige van het begin van de invasie van Normandië en de beelden die je vervolgens krijgt te zien zullen voor eeuwig op het netvlies gebrand zijn. Het oorverdovende geluid van de machinegeweren, het geschreeuw van de soldaten en de talloze ontploffingen leiden tot één van de meest memorabele momenten in de filmhistorie. Kosten noch moeite werden hiervoor gespaard want Spielberg pakte groots uit. Deze scène alleen al had een budget van 11 miljoen dollar, ILM verzorgde de special effects van de rondvliegende kogels, ongeveer 1000 figuranten werden ingezet en er werden 40 vaten nep bloed gebruikt om de afgrijselijke gebeurtenissen nog wat geloofwaardiger te maken. Na het eerste half uur ben je helemaal murw geslagen en dan moet het verhaal eigenlijk nog van start gaan.

Een veelgehoord punt van kritiek is dat het uitgangspunt ongeloofwaardig is en dat het verhaal weinig om het lijf heeft. Tot op zekere hoogte begrijp ik deze standpunten wel en de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik Saving Private Ryan nu vier keer heb gezien en dat ik hem steeds beter begin te vinden. Het gegeven dat het leven van 8 soldaten geriskeerd wordt om 1 man te redden roept de nodige vraagtekens op maar het zijn juist de leden van deze reddingsmissie zelf die zich constant hardop afvragen waarom ze deze missie opgedragen hebben gekregen. Dit zijn geen individuen met veel begrip en de onderhuidse spanningen zijn voelbaar en sluimeren steeds aan de oppervlakte.

Met een imposante speelduur van 169 minuten is Saving Private Ryan een stevige zit maar voelt het niet al te langdradig aan. Toch overheerst het gevoel dat het middenstuk wat korter had gemogen want in feite bestaat dit gedeelte alleen uit de compagnie die zich van A naar B verplaatst en in de tussentijd in dodelijke situaties beland. Maar aan de andere kant is dit een haast onvermijdelijk gegeven wanneer de openingsscène maar ook het slotakkoord van 30 minuten zo’n prominente plaats krijgt. Waar veel gesproken wordt over het begin van de film is tevens The Battle of Ramelle er één om in te lijsten. De ironie in dit laatste segment is bijzonder treffend en pakt stevig de essentie van de oorlog samen. Steamboat Willie is in dat opzicht een perfect geschreven personage dat een doeltreffende uitwerking kent.

Technisch gezien was Saving Private Ryan voor zijn tijd ongeëvenaard en kan het zich anno 2015 nog steeds moeiteloos meten met de huidige oorlogsfilms om vervolgens als winnaar uit de bus te komen. De inzet van het grauwe kleurgebruik bijvoorbeeld is na 1998 veelvuldig gekopieerd maar niet geëvenaard. Het camerawerk van Janusz Kaminski is sowieso niets minder dan meesterlijk en is een cruciale factor geweest in de zegetocht van de film die volgens Spielberg nooit tot een commercieel succes konden leiden vanwege de spijkerharde taferelen. De montage is fabuleus en het geluid is ultrarealistisch. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat al het geluid van de wapens is opgenomen op een oefenterrein. De soundtrack van John Williams is niet prominent aanwezig maar op de meer emotionele momenten komt deze goed tot zijn recht.

Tom Hanks is een veelzijdige acteur die vrijwel altijd constant presteert zonder zichzelf al te nadrukkelijk in de spotlights te zetten. Als Captain Miller levert hij exact wat je van hem mag verwachten en zijn vaderrol zit hem als gegoten. In de bijrollen is Vin Diesel de jonge hond die later door zou breken. Voor zijn bijdrage aan Saving Private Ryan ontving Diesel slechts 100.000 dollar. Hoewel ik niet overtuigd ben van zijn acteerkwaliteiten doet hij het wel prima in deze klassieker al is zijn rol niet zo uitgebreid. Voor de casting van Ryan was Spielberg op zoek naar een onbekende acteur en zijn keuze viel op Matt Damon. De regisseur vond Damon nog te mager in Courage Under Fire maar veranderde van gedachten toen hij hem zag lopen op de set van Good Will Hunting. Niemand had het succes van die prent kunnen voorspellen zodat bij de release van deze oorlogsfilm Matt Damon te boek stond als de rijzende ster.

Er worden sowieso geen valse noten gespeeld als het aankomt op het acteerwerk. Zelfs de verschijning van een karakteracteur die je niet in dit soort films verwacht doet hier geen afbreuk aan maar wellicht is het ook beter dat Paul Giamatti maar kort te zien was. Jeremy Davies wist later nooit echt door te breken maar speelt erg solide als Corporal Upham die heel tastbaar maakt wat de oorlog met een mens kan doen. Goede bijrollen zijn er verder van Edward Burns als de kritische Reiben, Tom Sizemore als trouwe rechterhand Horvath en Barry Pepper als de gelovige sluipschutter.

Rating:
8.9 / 10