Tokarev

TokarevJaar: 2014
Regie: Paco Cabezas
Cast: Nicolas Cage, Rachel Nichols, Peter Stormare, Danny Glover

Het verhaal:
Paul Maguire (Nicolas Cage) en zijn vrienden Kane (Max Ryan) en Doherty (Michael McGrady) leven in een wereld van criminaliteit. Op een nacht lokken ze een Russische gangster in de val die op weg is om geld naar zijn baas te brengen. De opbrengst is groter dan ze dachten en met een koffer vol geld en een Tokarev vluchten ze. De misdaad zorgt echter voor een langdurige oorlog tussen hun Ierse familie en de Russische maffia. Jaren later, wanneer Paul zijn criminele verleden achter zich heeft gelaten en een gezin gesticht heeft, wordt zijn dochter ontvoerd. Lees verder

Advertenties

Ghost Rider: Spirit of Vengeance

SpiritJaar: 2011
Regie: Mark Neveldine & Brian Taylor
Cast: Nicolas Cage, Violante Placido, Ciarán Hinds, Idris Elba, Johnny Withworth

Het verhaal:
Johnny Blaze, a.k.a. ‘The Ghost Rider’ (Nicolas Cage) houdt zich schuil in Oost Europa, terwijl hij moeite heeft om zijn vloek te onderdrukken. Blaze wordt gerecruteerd door een sekte om het tegen de Duivel (Ciarán Hinds) op te nemen, die van plan is om een menselijke vorm aan te nemen. Lees verder

Dying of the Light

Dying of the LightJaar: 2014
Regie: Paul Schrader
Cast: Nicolas Cage, Anton Yelchin, Alexander Karim, Irène Jacob

Het verhaal:
Evan Lake, een aan kantoor gebonden CIA-agent, wordt gedwongen om met vervroegd pensioen te gaan wanneer hij tekenen van dementie begint te krijgen. Tegelijkertijd ontdekt hij dat de jihadist Muhhamed Banir niet dood is, zoals twee decennia lang is gedacht. Hij blijkt nog te leven en ondergaat een experimentele medische behandeling. Banir zijn precieze locatie is echter niet bekend. Lees verder

Joe

JoeJaar: 2013
Regie: David Gordon Green
Cast: Nicolas Cage, Tye Sheridan, Gary Poulter

Het verhaal:
In de gemene en ruige wereld van een stadje in Texas probeert de ex-gevangene Joe Ransom zijn duistere verleden achter zich te laten. Hij leidt een eenvoudig leven. Overdag werkt hij bij een houtbedrijf, ’s nachts drinkt hij. Maar wanneer de vijftienjarige Gary – een jongen die zijn familie probeert te onderhouden – in het stadje aankomt, wanhopig op zoek naar werk, heeft Joe een manier gevonden om te boeten voor zijn zonden, om eindelijk iemands held te kunnen zijn.

Het oordeel:
David Gordon Green is een filmmaker waar je geen pijl op kunt trekken. De beste man blijft onderbroekenlol als Pineapple Express (2008), Your Highness (2011) en de TV-serie Eastbound & Down (2009-2013) afwisselen met prima verteerbare drama’s als Undertow (2004) Snow Angels (2007) en het matige Prince Avalanche (2013).

Afgaande op zijn laatste twee producties heeft de regisseur de (flauwe) komedies gelaten voor wat ze zijn om weer terug te keren naar de roots van de kleinschalige onafhankelijke film. Overeenkomsten tussen Prince Avalanche en Joe zijn makkelijk te spotten. Beide films spelen zich af in bosrijke gebieden, leunen voornamelijk op de inzet van de twee hoofdrolspelers en kennen soms een tergend langzaam tempo. Maar waar Prince Avalanche het midden hield tussen comedy en drama slaat Joe helemaal door naar het laatste waardoor dit allerminst tot een gemakkelijke film maakt.

Debet hieraan is het kenmerkende trage tempo waarmee Gordon Green het verhaal vertelt. De takes zijn lang, veel gebeurtenissen leiden vrijwel nergens heen en een aantal dialogen zijn nietszeggend. Meer dan een coherent verhaal is Joe een karakterstudie die aanvankelijk stroef van start gaat. Vanaf het moment dat de wisselwerking tussen Joe en Gary op gang komt blijft het tempo weliswaar traag maar raakt de kijker wel meer geïntrigeerd. Duidelijk is dat er aangestuurd wordt op een allesbepalende climax maar die potentie wordt niet optimaal benut omdat het titelpersonage niet genoeg diepgang mee heeft gekregen. Een aantal sterke scènes ten spijt is Joe een typisch verhaal van net niet. Wat resteert is een sfeervol, broeierig drama met goed acteerspel dat sterker had kunnen zijn.

De laatste jaren levert Nicolas Cage de ene na de andere misser af en verschijnt hij in films die vaak niet om aan te gluren zijn. Dat de beste man het acteren nog niet verleerd is laat hij zien als Joe. Het is weliswaar zijn Oscarwaardige performance maar zijn ingetogen spel van een man van weinig woorden is overtuigend en een flinke stap voorwaarts. Ook zijn jeugdige tegenspeler Tye Sheridan doet het uitstekend en bevestigd zijn status als rising star. Toch is er nog een derde persoon die het meeste weet te verbazen en die eer gaat naar de dakloze Gary Poulter die niet lang na de opnames kwam te overlijden. Zijn vertolking van Gary’s door- en doorslechte vader is zo overtuigend dat hij iedere scène naar zich toe weet te trekken. Niets minder ijzingwekkend.

Rating:
6.7 / 10