The Drop

The DropJaar: 2014
Regie: Michaël R. Roskam
Cast: Tom Hardy, Noomi Rapace, James Gandolfini, Matthias Schoenaerts

Het verhaal:
Een barman uit New York redt een verwaasloosde puppy uit een vuilnisbak en hierdoor wordt hij het doelwit van diens gewelddadige en mentaal onstabiele eigenaar. Op hetzelfde ogenblik bevindt hij zich temidden van een complot dat zich afspeelt in de door de maffia gecontroleerde bar waar hij werkt.

Het oordeel:
Het door hemzelf neergepende Rundskop (2011) lanceerde zowel de internationale carrières van regisseur Michaël R. Roskam als dat van acteur Matthias Schoenaerts. Hollywood klopte op de deur en Roskam had de projecten voor het uitzoeken. Zijn keuze viel op de verfilming van de gelijknamige bestseller van auteur Dennis Lehane (Mystic River, Gone Baby Gone).

Met zijn overstap naar de andere kant van de grote plas bewijst Roskam dat hij absoluut geen eendagsvlieg is maar tegelijkertijd laat hij zien een echte acteursregisseur te zijn. Het zal mij om die redden niets verbazen dat de acteurs na het zien van The Drop in de rij zullen staan om met Roskam aan de slag te gaan. Het zijn dan ook de acteurs die alle tijd en ruimte krijgen om hun personages uit te diepen. De nadruk ligt dan ook meer op karakterontwikkeling dan op het misdaadmilieu waarin de hoofdpersonen zich bevinden. Reken daarom niet op een spectaculaire misdaadfilm want The Drop is allesbehalve dat.

Erg veel lof dient er uit te gaan naar de realistische setting want het tijdloze New York ziet er zeer gedetailleerd uit. Wat we te zien krijgen zijn het type verlaten, in verval geraakte en grauwe straten waar de armoede vanaf druipt en daar de misdaad welig tiert. Je wordt er niet vrolijk van maar Roskam weigert in dit opzicht consessies te doen. Het is wat het is en het wordt zonder opsmuk opgediend. Hetzelfde kan worden gezegd over de personages die stuk voor stuk getekend zijn door het leven terwijl de situatie waarin ze verkeren weinig uitzichtloos lijkt. Maar het blijken wel sterke ingrediënten te zijn voor een hoogstaande film die balanceert tussen drama en thriller.

Niet alle aspecten van The Drop zijn naar tevredenheid uitgewerkt want het is wel duidelijk dat de film gebaseerd is op een kort verhaal. Roskam neemt ruim de tijd om zijn verhaal te vertellen maar het bronmateriaal is te summier waardoor het geheel een wat uitgesponnen indruk maakt. Hierdoor ontstaat het gevoel dat er te weinig gebeurt en hierin had de film nog wel wat vaart kunnen gebruiken. Hier tegenover staat wel dat ik met The Drop eindelijk weer eens een film zag waarbij de personages mij boeiden, dat ik niet wist welke wending het verhaal ging nemen en werd ik getrakteerd op een ontknoping die ik zelf niet aan zag komen.

In het recente verleden heeft Tom Hardy meerdere malen laten zien dat hij zonder veel dialogen compleet kan overtuigen en The Drop vormt hierin geen uitzondering. Hij zet zelfs één van zijn betere rollen neer als de wat slungelige Bob waarbij mijn vrouw om begrijpelijke redenen fijntjes opmerkte dat dit personage niet helemaal helder lijkt. The Drop betekent tevens James Gandolfini’s zwanenzang maar zonder een blijvende indruk achter te laten maakt hij wel duidelijk waarom de filmwereld rouwde om het verlies van een dergelijke acteur. Noomi Rapace heeft er een handelsmerk van gemaakt om in de huid te kruipen van vrouwen met een verleden en dit doet ze ook ditmaal weer erg goed. Eén van de beste rollen wordt vertolkt door een ijzersterke Matthias Schoenaerts die zich helemaal uit kan leven als de psychopatische en onvoorspelbare Eric Deeds.

Rating:
7.7 / 10

Blood Ties

Blood TiesJaar: 2013
Regie: Guillaume Canet
Cast: Clive Owen, Billy Crudup, Marion Cotillard, Mila Kunis, Zoe Saldana, Matthias Schoenaerts, James Caan, Noah Emmerich, Lili Taylor

Het verhaal:
Het verhaal speelt zich af in de New Yorkse maffiawereld tijdens de jaren ’70 en volgt twee broers die elk aan de andere kant van de wet staan. De jongste van de twee (Crudup) is een politieagent terwijl de oudste (Owen) net voorwaardelijk is vrijgelaten. Alhoewel de oudste broer alle mogelijke moeite doet om uit zijn vroegere milieu weg te blijven, wordt hij gedwongen naar de onderwereld terug te keren om zijn jongere broer te helpen. Om de zaken nog wat moeilijker te maken is de jongste broer ook nog eens verliefd op de vrouw van een misdadiger die door zijn toedoen achter de tralies zit.

Het oordeel:
Als acteur kun je Guillaume Canet wellicht herkennen als de Fransman Etienne uit The Beach (2000) maar later zagen hem ook in producties als Vidocq (2001), Jeux d’enfants (2003) en Joyeux Noël (2005). Sinds 2002 is Canet tevens als regisseur aan de slag gegaan met het fantastische Ne le dis a personne (2006) als voorlopig hoogtepunt. Voor zijn vierde film wist hij een allstar cast op de been te brengen.

Films die zich ontvouwen tegen de achtergrond van enkele decennia geleden willen nog weleens vooral binnenskamers blijven met de camera. In dat opzicht voelt Blood Ties als een frisse wind want de buitenscènes zijn talrijk. Een flink deel van het 25,5 miljoen bedragende budget moet zijn besteed aan de aankleding want die ziet er subliem uit. Niet alleen de diverse outfits ogen heel gedetailleerd, ook de sets dragen bij het overheerlijke seventies gevoel. Nergens wordt de indruk gewekt dat je naar een hedendaagse film zit te kijken en een leek zal makkelijk te overtuigen zijn van het feit dat deze film in de jaren ’70 gedraaid is. Sfeerverhogend is het effectieve camerawerk dat baadt in sombere kleuren terwijl de fantastische soundtrack het geheel af weet te maken. (Audio)visueel heel erg imponerend.

Hetzelfde kan helaas niet gezegd worden van het scenario dat niet bijster origineel is. Het verhaal van Blood Ties is al eens eerder verfilmd als Les liens du sang (2008) waarin regisseur Canet zelf de hoofdrol vertolkte. Nu hoeft dat geen afbreuk te doen aan de kijkervaring maar films over broers die ieder aan de andere kant van de wet staan zijn herkenbaar (meest recente voorbeeld: We Own the Night). We hebben het al vaker en eerlijk gezegd ook beter gezien. Het grootste probleem waar Blood Ties mee kampt is dat het teveel hooi op de vork neemt. Enerzijds wil het een (relatie)drama zijn terwijl anderzijds de misdaad centraal staat. Het resulteert in vlees noch vis waardoor het voor een drama te oppervlakkig blijft terwijl de criminele activiteiten niet altijd weten te overtuigen.

Wellicht is het meest treffende voorbeeld wel het gegeven dat er diverse personages worden opgevoerd die naarmate de speelduur vordert ineens van het toneel verdwijnen. De personages die worden vertolkt door Mila Kunis en Matthias Schoenaerts hebben hier het meeste last van. Omgekeerd kan het ook want de rol van Lili Taylor voegt niets toe en had buiten beschouwing gelaten kunnen worden. Ik wil er geen misverstand over laten ontstaan dat Blood Ties een erg vermakelijke film is maar uiteindelijk overheerst het gevoel dat hier zoveel meer in had gezeten. Persoonlijk had ik veel liever de focus gehad op de broers die constant de confrontatie met elkaar op zoeken. De film begint sterk, eindigt sterker maar in het middenstuk hebben de makers teveel laten liggen om te imponeren.

Aan de cast heeft het in ieder geval niet gelegen en eindelijk zien we hier weer eens een Clive Owen die goed op dreef is. Zijn Chris vertoont erg onvoorspelbaar gedrag, charmant en gevaarlijk tegelijkertijd dus een uitdaging voor iedere acteur. Owen doet het uitstekend en overtuigd. Minstens zo goed is de in mijn ogen onderschatte Billy Crudup die vakwerk levert met zijn bedeesde voorkomen maar ondertussen zijn eigen strijd levert met (innerlijke) demonen. Van Marion Cotillard weten we inmiddels wat me mogen verwachten. Haar spel oogt verzorgd maar het is wel één van haar mindere rollen van de laatste jaren. Zoe Saldana heeft nog een aardige rol als love interest Vanessa terwijl Mila Kunis en Matthias Schoenaerts het moeten stellen met onbeduidende personages.

Rating:
6.6 / 10