Detachment

DetachmentJaar: 2011
Regie: Tony Kaye
Cast: Adrien Brody, Sami Gayle, Christina Hendricks, Marcia Gay Harden, James Caan, Lucy Liu, Blythe Danner, Tim Blake Nelson, William Petersen, Bryan Cranston

Het verhaal:
“Detachment” vertelt het verhaal van drie weken in het leven van verschillende leraren, administratief personeel en leerlingen aan een middelbare school door de ogen van een interimleraar genaamd Henry Barthes. Henry gaat van school naar school, probeert z’n kennis over te dragen maar blijft nooit lang genoeg om enige binding met de school en z’n leerlingen te krijgen . Het is het perfecte beroep om je in alle openheid te verbergen. Op een dag komt Henry aan op weer een nieuwe school. Een geheime wereld van emoties wordt bij hem opgewekt door drie vrouwen: een jong meisje Meredith, een collega-lerares mevrouw Madison en een straathoertje Erica. Elk van deze vrouwen is, net zoals Henry, in een strijd op leven en dood verwikkeld op zoek naar schoonheid in een schijnbaar gemene en liefdeloze wereld. Lees verder

Kill Bill: Vol 1

Kill Bill 1Jaar: 2003
Regie: Quentin Tarantino
Cast: Uma Thurman, Lucy Liu, Vivica A. Fox, Daryl Hannah, David Carradine, Michael Madsen

Het verhaal:
De huurmoordenaar ‘The Bride’ wordt op haar eigen bruiloft neergeschoten door haar opdrachtgever Bill en zijn handlangers. Ze overleeft de aanslag, maar door een kogel in haar hoofd ligt ze vier jaar in coma. Als ze bijkomt, is ze compleet over de rooie en vastbesloten om wraak te nemen. Ze gaat op zoek naar de bendeleden om ze één voor één te vermoorden. Bill bewaart ze tot het laatst…

Het oordeel:
Met zijn regiedebuut Reservoir Dogs (1992) zette Quentin Tarantino zich direct op de kaart als rising star. Een status die werd bevestigd en hem legendarisch maakte met het meesterwerk Pulp Fiction (1994). Hierna volgde het iets minder geslaagde Jackie Brown (1997) en was het zes jaar wachten op zijn vierde film Kill Bill: Vol. 1.

Het is een algemeen bekend gegeven dat Tarantino een wandelende filmencyclopedie is en liefhebbers van de ouderwetse B-films zullen smullen van de talloze verwijzingen naar deze klassiekers. Ondergetekende rekent zichzelf tot deze categorie waardoor beide Kill Bill films nog een stuk beter smaken. De aanwezigheid van vergeten sterren als Sonny Chiba (die overigens in het echte leven ook katana’s maakt) en Gordon Liu, het motorpak dat een hommage is aan Bruce Lee in Game of Death, de zwart/wit beelden, de zonnebril van Buck die hetzelfde is als die van Christian Slater in True Romance en zo zijn er legio voorbeelden. Maar ook de muziek verwijst naar talloze bekende en minder bekende films want in plaats van een originele score in elkaar te zetten is alle muziek afkomstig uit de privécollectie van Tarantino. En het is de muziek die een onmiskenbare indruk achter laat want de soundtrack van Kill Bill is niets minder dan fenomenaal.

Verhaaltechnisch gezien is de film minder origineel maar als Tarantino hier één ding bewijst is het wel dat vorm wel degelijk boven inhoud kan gaan. Het plot waarin een voormalige huurmoordenares wordt verraden, voor dood wordt achtergelaten en hierna op wraak zint is simplistisch maar door te kiezen voor een niet chronologische vertelstructuur (de film vangt aan met de strijd tussen The Bride en Vernita Green, nr 2 van de lijst) smaakt het toch net wat anders. Wat ook een wezenlijk verschil maakt ten opzichte van andere wraakfilms is dat The Bride ook echt een personage met diepgang is. Beetje bij beetje krijgen we meer te weten over haar verleden en haar beweegredenen om te doen wat ze heeft gedaan. Hoe absurd Kill Bill: Vol. 1 bij tijd en wijle ook moge zijn, The Bride is een realistische actieheldin die haar plek in de geschiedenisboeken ruimschoots verdiend. Dit is niet in de laatste plaats te danken aan de briljante dialogen waar Tarantino een patent op lijkt te hebben.

Op visueel gebied worden alle registers opengetrokken en voor een regisseur die hiervoor nog nooit een grote actiescène in goede banen heeft geleid is het resultaat verbluffend. Het epische hoogtepunt voltrekt zich in The House of Blue Leaves waarin de heldin het opneemt tegen de Crazy 88. Afgehakte ledematen, spuitende bloedfonteinen, spelen met de zwaartekracht, een overgang naar zwart/wit beelden komen allen veelvuldig voorbij in een lange finale die zelden zo spectaculair in beeld zijn gebracht. Fenomenaal is eveneens een typering waarmee het anime gedeelte kan worden omschreven en waarin we getuige zijn van de jeugdjaren van O-Ren Ishii. Gewaagd maar emotioneel beladen en tegelijkertijd spijkerhard.

Volledig in lijn met de B-films waaraan Kill Bill: Vol. 1 naar verwijst is de film in alle opzichten grotesk en het enige (maar dan ook echt enige) minpuntje wat ik kan bedenken is het gebrek aan logica. Ik vraag me namelijk toch echt af wat er zou gebeuren als ik met mijn Hattori Hanzo katana (ja, ik heb een door David Carradine gesigneerd replica) in zou checken bij Schiphol. Ik verwacht niet dat dit attribuut mee zou mogen als handbagage.

Het personage The Bride is tijdens de opnamen van Pulp Fiction ontsproten aan de gedachten van Uma Thurman en ondanks haar zwangerschap wilde Tarantino haar zo graag in deze film hebben dat hij de productie heeft uitgesteld. Het resultaat mag er zijn want Thurman zet de beste rol uit haar carrière weg als de wraakbeluste Beatrix Kiddo. David Carradine vervult als opperbaas Bill een cruciale rol maar in het eerste deel horen we alleen zijn kill stem terwijl Michael Madsen slechts twee zinnen aan het einde van de film op mag lepelen. Lucy Liu is op haar best als O-Ren Ishii die je maar beter niet naar haar afkomst kunt vragen.

Rating:
9.3 / 10