Love Actually

Love ActuallyJaar: 2003
Regie: Richard Curtis
Cast: Hugh Grant, Keira Knightley, Martin Freeman, Bill Nighy, Colin Firth, Liam Neeson, Emma Thompson, Chiwetel Ejiofor, Andrew Lincoln, Laura Linney, Alan Rickman, Billy Bob Thornton, Rowan Atkinson, Martine McCutcheon

Het verhaal:
De film volgt het liefdesleven van acht Londenaren in de aanloop naar kerst. De nieuwe premier wordt verliefd op het meisje dat hem thee brengt, terwijl zijn zus huwelijksproblemen heeft. Een vader en zijn stiefzoon moeten het verlies van de moeder verwerken terwijl de zoon tot over z’n oren verliefd is op een klasgenote. Lees verder

Advertenties

A Million Ways to Die in the West

A MillionJaar: 2014
Regie: Seth MacFarlane
Cast: Seth MacFarlane, Charlize Theron, Liam Neeson, Amanda Seyfried, Neil Patrick Harris, Giovanni Ribisi, Sarah Silverman

Het verhaal:
Het verhaal speelt zich af tijdens het Wilde Westen, een tijd waarin een man’s reputatie alles was. Albert (Seth MacFarlane), een schaapherder, raakt zijn aantrekkelijke vriendin (Amanda Seyfried) kwijt nadat hij bang wordt tijdens een tweegevecht en zich terugtrekt uit het duel. Ontmoedigd door de gebeurtenis durft de laffe Albert zijn gezicht haast niet meer in het openbaar te vertonen. Dan ontmoet hij een beeldschone vrouw (Charlize Theron) met een mysterieus verleden. Terwijl zij Albert helpt zijn zelfvertrouwen weer terug te vinden, worden zij langzaam maar zeker verliefd op elkaar. Hun relatie dreigt uit elkaar te vallen wanneer haar man (Liam Neeson), een beruchte crimineel, ten tonele verschijnt en Albert wederom voor een duel wordt uitgedaagd.

Het oordeel:
Hoewel we hem zelden voor de camera aantreffen is Seth MacFarlane een hele grote ster dankzij de animatieseries Family Guy en American Dad!. Beide series zijn ontsproten aan zijn brein terwijl hij tegelijkertijd fungeert als stemacteur, producer en schrijver. In 2012 maakte MacFarlane zijn regiedebuut met het hilarische Ted en A Million Ways to Die in the West is de eerste film waarin we hem als hoofdrolspeler aan het werk zien.

Met de geleidelijke overgang van animatie naar speelfilm heeft MacFarlane wel de nodige concessies moeten maken. Waar met name Family Guy grossiert in de meest absurde situaties was Ted vooral rechtlijnig en hield het zich aan het stramien van een comedy. Het belangrijkste verschil met A Million Ways to Die in the West is dat de makers in Ted nog konden terugvallen op een digitale knuffelbeer terwijl men hier werkt met louter acteurs waardoor MacFarlane’s tweede speelfilm nog conventioneler is geworden.

Hetgeen wat dit statement onderschrijft is het weinig originele en futloze plot waarin een boerenpummel verliefd wordt op een mysterieuze dame en uiteindelijk de strijd aan moet gaan met de schurk. Het enige originele eraan is dat het verhaal gesitueerd is in de 19e eeuw en dat de meeste grappen wat pittiger geserveerd worden dan normaal. Op het gebied van storytelling treffen we weinig verrassingen aan maar in dit soort films gaat het om de humor. Hierbij moet worden gesteld dat nogmaals wordt bevestigd dat je trailers van komedies het beste kunt negeren want de leukste grappen kende ik dus al van de trailer die ik meerdere malen in de bios voorbij heb zien komen.

De meeste grappen mogen dan enigszins brutaler van aard zijn maar het moet worden gezegd dat er in het tweede bedrijf weinig meer te lachen valt. Dit doet afbreuk aan de eerste 45 minuten waarin de typische onderbroekenlol (het drinken van pis) makkelijk wordt afgewisseld door dijenkletsers (de manier waarop mensen dood gaan in het Wilde Westen door bijvoorbeeld een ijsblok). In dit gedeelte is A Million Ways to Die in the West op zijn best en kun je makkelijker door het slaapverwekkende verhaal heen kijken. In het laatste half uur wordt het veel serieuzer van toon en dat maakt dat de film met een speelduur van 116 minuten tot een erg lange zit.

Met zijn hagelwitte tanden is Seth MacFarlane een bijzonder vreemde eend in de bijt. Misschien is het bedoeld als gimmick maar het leidt wel veelvuldig af. De altijd vrolijke Amerikaan bezit over komisch talent maar afgaande op deze prent komt dit het beste tot uiting achter de camera. Zijn optreden is in ieder geval niet bijzonder. Hetzelfde kan worden gezegd van Charlize Theron maar die heeft nog als voordeel dat ze in de huid mag kruipen van een cool personage. De aanwezigheid van Liam Neeson doet de wenkbrauwen fronzen maar hij lijkt plezier te hebben in zijn rol van Clinch. Neil Patrick Harris zet één van de beste rollen weg als de foute Foy en laat het maar aan types als Giovanni Ribisi en Sarah Silverman over om gestalte te geven aan een wereldvreemd koppel. Het spotten van de legio cameo’s van beroemdheden is al een sport op zich met als hoogtepunt de knipoog naar een onvervalste klassieker.

Rating:
6.2 / 10

Run All Night

Run All NightJaar: 2015
Regie: Jaume Collet-Serra
Cast: Liam Neeson, Ed Harris, Joel Kinnaman, Boyd Holbrook, Bruce McGill, Vincent D’Onofrio

Het verhaal:
De in Brooklyn wonende gangster en huurmoordenaar Jimmy Conlon (Neeson), alias The Gravedigger, heeft betere tijden gekend. Jimmy, de beste vriend van maffiabaas Shawn Maguire (Ed Harris), is nu 55 en wordt achtervolgd door zijn zonden uit het verleden. Conlon wordt al ruim dertig jaar in de gaten gehouden door een vasthoudende rechercheur (D’Onofrio). De laatste jaren zoekt Jimmy voornamelijk zijn heil in een whiskyglas. Maar als zijn zoon Mike (Kinnaman) het doelwit wordt, moet Jimmy een keuze maken tussen de maffiafamilie waar hij ooit voor koos, en zijn echte familie, waar hij al heel lang geen contact meer mee heeft. Mike slaat op de vlucht en Jimmy moet voorkomen dat zijn zoon niet het hetzelfde lot ondergaat als hij, namelijk eindigend aan de verkeerde kant van een vuurwapen. Jimmy heeft slechts één nacht om erachter te komen aan welke wereld hij trouw is, om alles weer recht te zetten.

Het oordeel:
Dat Jaume Collet-Serra en Liam Neeson elkaar wel liggen moge duidelijk zijn. Na Unknown (2011) en Non-Stop (2014) betekent Run All Night hun derde samenwerking in een relatief kort tijdsbestek.

Nu zijn recensies per definitie niet objectief maar vooraf is het wellicht handig om te weten dat ondergetekende doodmoe is van Liam Neeson als actieheld. Het in 2008 gedraaide Taken was een meer dan aangename verrassing maar daarna stond Neeson’s telefoon ongetwijfeld roodgloeiend wanneer filmstudio’s een actieheld nodig hadden. Het resulteerde stuk voor stuk in verteerbare actiefilmpjes die de middelmaat maar net wisten te ontstijgen. Met een respectabele leeftijd van 63 jaar is het wat mij betreft beter om te stoppen als actieheld want de meeste actiescènes overtuigen niet meer tenzij er een bodydouble aan te pas moet komen.

Hiermee schrijf ik Run All Night niet af want de eerlijkheid gebied te zeggen dat deze misdaadthriller tot op zekere hoogte vrij onderhoudend is. Grotendeels is dat meer een verdienste van cast want het script van Brad Ingelsby (Out of the Furnace) is niet al te best. De eerste tekenen hiervan zijn al zichtbaar in de openingsfase waarin we een bebloede Neeson op de grond aantreffen. Richting het einde van het verhaal weet je dus dat deze scène nog gaat komen en hiermee ontneem je het volledige verrassingseffect dat de finale wel had gekend zonder de eerste shots. Ook veel dialogen zijn van een enigszins bedenkelijk niveau waarbij het gekeuvel over familie alsmaar door en door blijft gaan terwijl er juist meer behoefte is aan actie in plaats van inhoudsloze gesprekken die toch nergens toe leiden.

In positieve zin valt wel het degelijke camerawerk op en waardoor de nachtelijke scènes een extra touch mee krijgen. De actiemomenten zijn spaarzaam en niet hoogdravend. Alles hebben we eerder, vaker en beter gezien en dat gevoel gaat eigenlijk voor heel de film op. Dat Run All Night uiteindelijk toch een ruime voldoende krijgt dankt men zoals gezegd aan de cast die het prima doet. Liam Neeson overtuigd als de aan lager wal geraakte Jimmy en met zijn optreden in deze prent is weinig mis. Voor Ed Harris blijf ik altijd wel een zwak houden en hij biedt uitstekend tegenspel als maffiabaas Shawn. Run All Night is dan ook op haar best wanneer Neeson en Harris scènes delen. Aardige bijrollen zijn er voor Joel Kinnaman als Jimmy’s zoon en Vincent D’Onofrio als detective. Is er een film of serie waarin we D’Onofrio anno 2015 niet zien?!

Rating:
6.3 / 10

Star Wars: Episode I – The Phantom Menace

Star Wars IJaar: 1999
Regie: George Lucas
Cast: Liam Neeson, Ewan McGregor, Natalie Portman, Jake Lloyd, Ian McDiarmid, Anthony Daniels, Kenny Baker, Frank Oz, Terence Stamp, Ray Park e.a.

Het verhaal:
Wanneer de slechte Trade Federation van plan is om de vredige planeet Naboo te veroveren, moet de Jedi-strijder Qui-Gon Jinn samen met zijn leerling Obi-Wan Kenobi proberen dit te voorkomen. Zij krijgen hulp van de jonge Koningin Amidala, en de Gungan Jar Jar Binks. Tijdens hun avontuur komen ze terecht op de planeet Tatooine, waar ze de jonge Anakin Skywalker tegenkomen. Qui-Gon en Obi-Wan zien in hem een mogelijk Jedi, en willen ‘m gaan trainen.

Het oordeel:
Na zijn regiedebuut THX 1138 had George Lucas een monstersucces met het door hemzelf geschreven Star Wars: Episode IV: A New Hope. Hierna zou het maar liefst 22 jaar duren alvorens hij wederom op de regiestoel plaats nam voor The Phantom Menace. In de tussentijd bleef hij wel actief als scenarioschrijver al heeft hij dit zeker niet hoeven te doen voor het geld.

Ik weet dat ik mezelf op glad ijs bevind maar ik ben nooit een grote fan geweest van het gehele Star Wars universum. Wel heb ik genoten van de originele trilogie en als ik een tijdmachine had ging ik terug naar die ene grote onthulling in The Empire Strikes Back in een tijd zonder spoilers. Toch heb ik de complete waanzin nooit echt begrepen en hoop ik met het herzien van alle delen het gevoel van de diehard fans enigszins te begrijpen. Met die gedachte in het achterhoofd wordt ik er niet geruster op nu ik The Phantom Menace heb herzien. Het is algemeen bekend dat dit (vooralsnog) het minste deel uit de reeks is maar ik loop nu niet bepaald over van enthousiasme om Attack of the Clones te gaan bekijken.

De intenties waren vooraf duidelijk. In The Phantom Menace zouden we kennis maken met een zeer jeugdige Anakin Skywalker alleen lijkt het mij dan niet de bedoeling dat de hele verpakking eromheen ook maar meteen voor de jeugdige kijkers moet zijn. Sommige elementen zijn altijd wel leuk bevonden door de kleinere medemens (Wookies) maar deze episode is vaak net iets te kinderachtig. 90% de schuld van de verschrikkelijke Jar Jar Binks die gigantisch op de zenuwen werkt. Robots die Roger Roger roepen maken het niet veel beter en het gedrag van de betweterige Anakin mocht wat mij betreft ook zo snel mogelijk overboord.

Wat mij daarnaast behoorlijk stoorde is de mate van vaagheid die George Lucas in stand weet te houden ondanks een flinke speelduur van 136 minuten. De focus ligt vanzelfsprekend op Anakin maar toch wel essentiële gebeurtenissen blijven volstrekt onduidelijk. Wat is bijvoorbeeld de noodzaak van Lord Sidious en Darth Maul om zich juist nu kenbaar te maken aan de wereld? En wat is het motief van The Trade Federation om de bewoners van Naboo het leven zuur te maken? Belangrijke vragen die nimmer worden beantwoord en ook in de latere films naar mijn weten niet beantwoord worden.

Er valt erg veel aan te merken op dit eerste deel maar vreemd genoeg blijft het geheel wel genietbaar. Nergens voelt de speelduur te lang aan, sommige scènes zijn werkelijk enerverend (de podrace) en zo nu en dan zijn er wat grappige zaken die doel weten te treffen. Voor een groot deel wordt The Phanton Menace gered door de verbluffende special effects die 16 jaar na dato nauwelijks aan kracht hebben ingeboet. De onderwater wereld van Jar Jar, de ruimtegevechten en de podrace zien er erg tof uit. In Darth Maul vond men verder ook een prima schurk maar ik ervaar het tegelijkertijd ook als een heel groot gemis dat hij geen grotere rol kreeg. Het had het niveau zeker wel op kunnen krikken.

Gelukkig vonden de makers in Liam Neeson en Ewan McGregor goede acteurs die uitstekend gestalte geven aan de meester Qui-Gon Jinn en zijn leerling Obi-Wan Kenobi. De interactie tussen beide heren is goed en waar Neeson kalm acteert ontstaat bij McGregor de indruk dat je echt met een groentje van doen hebt. Een rol die hem in deel II en III meer gegoten zat. Jake Lloyd heeft de pech dat zijn Anakin een verschrikkelijk personage is en je krijgt er gewoon een hekel aan al moet worden gezegd dat dit niet volledig te wijten is aan Lloyd. Natalie Portman is verder prima als Queen Amidala en is Ray Park subliem als Darth Maul.

Rating:
6.5 / 10

The Nut Job

The Nut JobJaar: 2014
Regie: Peter Lepeniotis
Cast: Will Arnett, Brendan Fraser, Liam Neeson, Katherine Heigl, Stephen Lang, Maya Rudolph, Jeff Dunham e.a.

Het verhaal:
Het verhaal speelt zich af in het fictieve stadje Oakton in de jaren vijftig. Het volgt de belevenissen van de ondeugende eekhoorn Surly en zijn rattenvriend Buddy. Nadat ze uit het park verjaagd zijn en in de stad belanden, plannen ze samen een overval op een notenwinkel. De misdaad loopt echter uit de hand en het duo raakt betrokken bij een bankoverval.

Het oordeel:
De 11 minuten durende short Surly Squirrel (2005) zal door weinigen gezien zijn maar toch zagen de producenten de potentie om het uitgangspunt om te zetten in een avondvullende animatiefilm. Regisseur Peter Lepeniotis mocht op herhaling en kreeg hiervoor een aardig budget van $ 42 miljoen tot zijn beschikking.

Dat de film maar liefst 1 jaar en 3 maanden na de Amerikaanse release in de Nederlandse bioscopen verschijnt is meestal geen goed teken. Toch overgehaald door het enthousiasme van mijn zoontje stapte ik wel met enige tegenzin de bioscoopzaal in. Gelukkig waren mijn verwachtingen dermate laag dat ik The Nut Job achteraf als een aardig tussendoortje kan bestempelen maar het moge duidelijk zijn wat er mis is met deze animatiefilm die er in ieder geval visueel erg goed uit ziet.

Het uitgangspunt van de originele short is summier en dit is niet goed omgezet naar een film. Het verhaaltje waarin de dieren uit het stadspark een roof plannen op een notenwinkel klinkt in theorie als een basis voor een leuke heistmovie met een knipoog voor de volwassenen. In de praktijk blijkt het scenario flinterdun en worden er allerlei randzaken ingestopt om de speelduur van 85 minuten vol te maken. Zeker wanneer de dieren het echt aan de stok krijgen met de criminele medemens bekruipt je het gevoel of dat dit soort taferelen wel in een film als The Nut Job thuis horen. Daarnaast duren enkele scènes ook gewoon te lang. De aanloop naar de verbanning van het belangrijkste personage en de jacht die de hond maakt op het tweetal zijn maar enkele voorbeelden.

Veel creativiteit valt er ook niet te bespeuren qua personages want de makers spelen wel erg gretig leentjebuur bij meer succesvolle animatiefilms. Een avontuur met een eekhoorn kan haast niet aan een vergelijking ontkomen met Over the Hedge (2006) maar sommige dieren lijken rechtstreeks uit die film te zijn gewandeld. Het meest schaamteloze voorbeeld is de zwijgzame Buddy. Probeer maar eens niet aan Pixar’s Ratatouille (2007) te denken. Beide genoemde films zijn alweer een paar jaartjes oud en ook hierin schuilt het probleem van The Nut Job. Qua animatiefilms zijn de kijkers verwend geraakt. Had deze film gemaakt in één van beide jaren en deze was heel wat positiever ontvangen. The Nut Job heeft gewoon de boot gemist en dat blijkt ook wel uit het feit dat de gedateerde hit Gangnam Style veelvuldig uit de speakers klinkt.

Maar het moet toch worden gezegd dat dit allemaal kritiekpunten zijn waar de doelgroep maling aan zal hebben. Die zijn niet geïnteresseerd in een gebrek aan creativiteit en willen vermaakt worden. In dat opzicht moet je het de kijkers nageven dat ze daar nog best ver mee komen. Waar vele oudere kijkers zich groen en geel zullen ergeren en de soms veel te aanwezige personages zullen kinderen zich hier goed mee kunnen vermaken. Ook op komisch gebied zijn dezelfde kinderen beter gewend en The Nut Job leunt zwaar op de fysieke grappen. Een mol die niets ziet en al rennend tegen een hek knalt, Surly die een vogel van de telefoonlijn schopt, de bevers die boeren en scheten laten alsof het een nationale sport betreft. Afgaande op de enthousiasteling naast me in de bios kan ik concluderen dat de € 5 voor het toegangskaartje toch nog goed besteed was.

Rating:
6.0 / 10