Sharknado 2: The Second One

Sharknado 2Jaar: 2014
Regie: Anthony C. Ferrante
Cast: Ian Ziering, Tara Reid, Kari Wuhrer, Vivica A. Fox, Mark McGrath, Judd Hirsch, Kurt Angle e.a.

Het verhaal:
Uitzonderlijke weersomstandigheden treffen New York City, hetgeen een ‘sharknado’ – een tornado gevuld met haaien – ontketent op de bevolking en de meest iconische locaties van de stad. Fin en April zijn mogelijk de enigen die de stad kunnen redden.

Het oordeel:
The Godfather: Part II, Terminator II: Judgment Day, Toy Story 2, The Dark Knight en Lethal Weapon II. Zomaar een kleine opsomming van sequels die het origineel hebben weten te overtreffen. Aan dit illustere rijtje kan Sharknado: The Second One worden toegevoegd maar dit is vrijwel het enige positieve nieuws wat ik over dit wanproduct kan zeggen.

In de lange openingsscène reizen Fin en April per vliegtuig af naar New York en leren we dat de gebeurtenissen uit het eerste deel zowaar impact heeft gehad op de hoofdrolspelers. Waar April helemaal in haar nopjes is met het succes van haar bestseller ‘How to survive a Sharknado’ is Fin getraumatiseerd voor het leven en ziet hij overal haaien in de lucht vliegen. Even later blijkt dit geen hallucinatie te zijn want zonder aanwijsbare reden vliegen er inderdaad haaien door de lucht op 10 km hoogte. Deze monsters veroorzaken vervolgens een groot gapend gat in de romp maar zoals het een goede B-film betaamt valt de druk in het vliegtuig niet weg. Als je dacht dat het daarna niet erger kon heb je het mis want nadat de piloten naar de haaien gaan is het Fin himself die zonder enige vliegervaring de Boeing feilloos aan de grond weet te krijgen. Nog even hoopte ik dat al het voorgaande een droom was en dat de hoofdpersoon uit een droom zou ontwaken maar die onderbreking blijft uit.

Wederom zat ik met open mond naar het scherm te turen en in de resterende 75 minuten heb ik weinig anders gedaan dan hard gelachen. Dat is allerminst te danken aan de komisch bedoelde momenten die pijnlijk tekortschieten met oneliners als “Even the Sharknadoes are tougher in New York.”, “No one wants to get eaten. But I’ve been eaten” en “If anyone’s playing me in a movie, it’s gonna be me”. Onbedoeld komisch zijn wel de talrijke momenten waarin je mensen op de vlucht ziet slaan bij populaire toeristische attracties. Zo is er een scène in een stadion waarbij met behulp van archiefmateriaal wordt getoond dat het stadion helemaal vol zit. Maar wanneer onze held van het verhaal per taxi aan komt doet hij dit op een haast lege parkeerplaats. Er zijn veel van dit soort momenten terug te vinden waarbij het gros van de actie bestaat uit een voorop rennende hoofdpersoon met daarachter een kleine krijsende blik figuranten. Let maar eens op hoe desolaat de achtergronden ogen want voor een city that never sleeps is het vrij bijzonder dat de straten nagenoeg leeg zijn.

Na het even onverwachte als absurde succes van Sharknado kregen de makers een ruimer budget tot hun beschikking maar de special effects komen waarschijnlijk uit het dezelfde DOS systeem als dat gebruikt werd voor het origineel. Nog steeds zijn de CGI effecten niet om aan te zien met als enige verschil dat de diverse wonden en sommige kills er iets beter uit zien. Niet dat je dit nauwelijks als een pluspunt kunt zien. Waar Sharknado zichzelf veel te serieus nam is het wel bijzonder dat deze sequel zo opzichtig refereert aan klassiekers als Airplane, Taxi Driver, Star Wars en uiteraard Jaws. Het herkennen van al deze verwijzingen maakte Sharknado 2: The Second One tot een leukere kijkervaring. Maar het moge duidelijk zijn dat dit nog steeds een ongelooflijk beroerde productie is.

Familiebestanden staan in zowel het origineel en deze sequel centraal en daarom is het vrij opmerkelijk dat de kinderen van Fin en April niet meer terugkeren. Sterker nog, er wordt met geen woord meer over ze gerept. Om die reden keren alleen Ian Ziering en Tara Reid terug en de kwaliteit is te vergelijken met de voorgaande film. Ziering is nog eens niet zo slecht en Reid is uitermate beroerd en opnieuw heeft haar personage verschrikkelijk weinig te doen. In de ondersteunende rollen zien we semibekende namen van weleer voorbij schieten. Vivica A. Fox maakt zich schuldig aan overacting en Judd Hirsch mag de komische noot verzorgen. Bij Kari Wuhrer’s personage is het opvallend dat haar colbertje dichtgeknoopt blijft zitten ondanks de vele scènes waarbij ze moet rennen voor haar leven. Maar aan de andere kant is Sharknado 2: The Second One natuurlijk geen film die het moet hebben van haar geloofwaardigheid.

Rating:
3.3 / 10

Advertenties