In the Loop

In the LoopJaar: 2009
Regie: Armando Iannucci
Cast: Tom Hollander, Peter Capaldi, Gina McKee, Chris Addison, Zach Woods, James Gandolfini

Het verhaal:
Het Londen van nu… De contactgestoorde, extreem saaie minister van buitenlandse zaken, Simon Foster (Tom Hollander), heeft tot grote woede van zijn meerderen een rel veroorzaakt in de media door per ongeluk in een radio-uitzending een mogelijke aanval op het Midden-Oosten te onthullen. Om de schade te herstellen arriveert de meedogenloze, hysterische “spin-doctor” Malcolm Tucker (Peter Capaldi), die Foster onmiddellijk op een “zoektocht naar de feiten” trip naar Washington stuurt. Foster vindt zich plotseling terug in een anarchistische wereld van vredesactivisten, losgeslagen oorlogsfanaten, infantiele bureaucraten en irritante stagiaires. Vanuit Northampton naar de “West Wing” in Washington en het wordt alleen maar erger… Lees verder

Advertenties

The Drop

The DropJaar: 2014
Regie: Michaël R. Roskam
Cast: Tom Hardy, Noomi Rapace, James Gandolfini, Matthias Schoenaerts

Het verhaal:
Een barman uit New York redt een verwaasloosde puppy uit een vuilnisbak en hierdoor wordt hij het doelwit van diens gewelddadige en mentaal onstabiele eigenaar. Op hetzelfde ogenblik bevindt hij zich temidden van een complot dat zich afspeelt in de door de maffia gecontroleerde bar waar hij werkt.

Het oordeel:
Het door hemzelf neergepende Rundskop (2011) lanceerde zowel de internationale carrières van regisseur Michaël R. Roskam als dat van acteur Matthias Schoenaerts. Hollywood klopte op de deur en Roskam had de projecten voor het uitzoeken. Zijn keuze viel op de verfilming van de gelijknamige bestseller van auteur Dennis Lehane (Mystic River, Gone Baby Gone).

Met zijn overstap naar de andere kant van de grote plas bewijst Roskam dat hij absoluut geen eendagsvlieg is maar tegelijkertijd laat hij zien een echte acteursregisseur te zijn. Het zal mij om die redden niets verbazen dat de acteurs na het zien van The Drop in de rij zullen staan om met Roskam aan de slag te gaan. Het zijn dan ook de acteurs die alle tijd en ruimte krijgen om hun personages uit te diepen. De nadruk ligt dan ook meer op karakterontwikkeling dan op het misdaadmilieu waarin de hoofdpersonen zich bevinden. Reken daarom niet op een spectaculaire misdaadfilm want The Drop is allesbehalve dat.

Erg veel lof dient er uit te gaan naar de realistische setting want het tijdloze New York ziet er zeer gedetailleerd uit. Wat we te zien krijgen zijn het type verlaten, in verval geraakte en grauwe straten waar de armoede vanaf druipt en daar de misdaad welig tiert. Je wordt er niet vrolijk van maar Roskam weigert in dit opzicht consessies te doen. Het is wat het is en het wordt zonder opsmuk opgediend. Hetzelfde kan worden gezegd over de personages die stuk voor stuk getekend zijn door het leven terwijl de situatie waarin ze verkeren weinig uitzichtloos lijkt. Maar het blijken wel sterke ingrediënten te zijn voor een hoogstaande film die balanceert tussen drama en thriller.

Niet alle aspecten van The Drop zijn naar tevredenheid uitgewerkt want het is wel duidelijk dat de film gebaseerd is op een kort verhaal. Roskam neemt ruim de tijd om zijn verhaal te vertellen maar het bronmateriaal is te summier waardoor het geheel een wat uitgesponnen indruk maakt. Hierdoor ontstaat het gevoel dat er te weinig gebeurt en hierin had de film nog wel wat vaart kunnen gebruiken. Hier tegenover staat wel dat ik met The Drop eindelijk weer eens een film zag waarbij de personages mij boeiden, dat ik niet wist welke wending het verhaal ging nemen en werd ik getrakteerd op een ontknoping die ik zelf niet aan zag komen.

In het recente verleden heeft Tom Hardy meerdere malen laten zien dat hij zonder veel dialogen compleet kan overtuigen en The Drop vormt hierin geen uitzondering. Hij zet zelfs één van zijn betere rollen neer als de wat slungelige Bob waarbij mijn vrouw om begrijpelijke redenen fijntjes opmerkte dat dit personage niet helemaal helder lijkt. The Drop betekent tevens James Gandolfini’s zwanenzang maar zonder een blijvende indruk achter te laten maakt hij wel duidelijk waarom de filmwereld rouwde om het verlies van een dergelijke acteur. Noomi Rapace heeft er een handelsmerk van gemaakt om in de huid te kruipen van vrouwen met een verleden en dit doet ze ook ditmaal weer erg goed. Eén van de beste rollen wordt vertolkt door een ijzersterke Matthias Schoenaerts die zich helemaal uit kan leven als de psychopatische en onvoorspelbare Eric Deeds.

Rating:
7.7 / 10

Enough Said

Enough SaidJaar: 2013
Regie: Nicole Holofcener
Cast: Julia Louis-Dreyfus, James Gandolfini, Catherine Keener, Toni Collette, Ben Falcone, Tracey Fairaway e.a.

Het verhaal:
Eva (Julia Louis-Dreyfus) is een droevige gescheiden vrouw. Wanneer ze de sterke Marianne (Catherine Keener) ontmoet, een vrouw die zich in dezelfde situatie als zij bevindt, wordt ze aangestoken door haar levensvreugde en vertrouwen. Eva besluit daarop om haar leven in eigen hand te nemen en ze maakt een afspraak met Albert (James Gandolfini). Maar de zaken worden ingewikkeld, wanneer blijkt dat Albert de ex-man van Marianne is.

Het oordeel:
Als regisseuse was Nicole Holofcener verantwoordelijk voor weinig opzienbarende chickflicks als Walking and Talking (1996), Lovely & Amazing (2001) en Friends with Money (2006). Alledrie de films hebben verder gemeen dat de vrouwelijke bijrol wordt ingevuld door Catherine Keener die in Enough Said weer van de partij is.

Enough Said zal de geschiedenisboeken in gaan als de laatste grote rol van James Gandolfini die in 2013 op 51-jarige leeftijd plotseling overleed. Hierna speelde Gandolfini nog wel een bijrol in The Drop (2014) maar over het algemeen kun je deze film als zijn zwanenzang beschouwen. Dat deze kleinschalige productie herinnert gaat worden om Gandolfini’s aanwezigheid is onvermijdbaar maar daarmee doe ik geen afbreuk aan het eindresultaat. Laat je verder niet misleiden door de cover want de absolute hoofdrol komt voor rekening van Julia Louis-Dreyfus die in vrijwel iedere scène te zien is. Aanvankelijk vreesde ik dan ook dat dit weer een flauwe chickflick ging worden.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen; dat is het gelukkig niet geworden. De grote verdienste van Enough Said is de fantastische manier waarop de beginnende relatie tussen Eva en Albert naar voren wordt geschoven. De twee op leeftijd zijnde hoofdpersonages zien we langzaamaan naar elkaar toe groeien. In tegenstelling zoveel zwijmelfilms is hier geen sprake van liefde op het eerste gezicht terwijl het door Holofcener zelf geschreven scenario meedogenloos is tijdens het registeren van de stuntelige situaties in bed en de kritiek die vooral zij op hem uit later in het verhaal. Het levert een aantal ongemakkelijke maar realistische taferelen op die worden versterkt door de allesomvattende twijfel van de geliefden die niet meer in echte liefde lijken te geloven.

Had Holofcener zich alleen hierop gericht dan durf ik wel te stellen dat je, geholpen door het goede acteerwerk, een dijk van een film had gehad. Daarom is het des te spijtiger dat men het nodig vond om een groot subplot in te bouwen waarin Eva de vaste masseuse wordt van Albert’s ex-vrouw Marianne. Tot op bepaalde hoogte werkt dit wel (vooral wanneer’s Marianne kritiek op Albert het beeld van Eva vertroebeld) maar nog vaker resulteert dit in nietszeggende momenten met relatief flauwe humor. Een subplot wat aan de andere kant wel werkt is dat Eva en Albert allebei een tienerdochter hebben die op het punt staan het ouderlijk nest te gaan verlaten voor hun studie. Veel liever dan het subplot met de ex had het verhaal beter op dit aspect kunnen focussen.

Een film als deze valt of staat bij de vereiste chemie tussen de hoofdrolspelers. Dit aspect van de film verdiend de maximale score want de chemie tussen Julia Louis-Dreyfus en James Gandolfini is alom aanwezig. Beide acteurs hebben zich al lang en breed bewezen en de stralende Louis-Dreyfus draagt Enough Said met verve zonder in de valkuilen van het aanstellerige type te trappen. Gandolfini heeft beperkte screentime maar weet te ontroeren als de vraatzuchtige Albert met een puur gouden hart. Jammer is dat hier tegenover een paar personages zijn gezet die weinig weten toe te voegen zoals Eva’s beste vriendin Sarah (Toni Collette) en haar man Will (wel leuk neergezet door Ben Falcone). Catherine Keener weet de middelmaat niet te ontstijgen als de ex met een wrok jegens haar ex-man.

Rating:
7.3 / 10