Ted 2

Ted 2Jaar: 2015
Regie: Seth MacFarlane
Cast: Mark Wahlberg, Seth MacFarlane, Amanda Seyfried, Jessica Barth, Giovanni Ribisi, Morgan Freeman

Het verhaal:
De grofgebekte teddybeer Ted heeft zijn vriendin Tami-Lynn ten huwelijk gevraagd en wil kinderen met haar hebben. Maar een rechter wil er niet aan geloven dat een teddybeer als vader kan volstaan. Ted trekt daarop vervolgens met zijn beste vriend John (Mark Wahlberg) naar het gerecht om te vechten voor zijn rechten, maar of dat een goed idee is? Lees verder

Advertenties

A Million Ways to Die in the West

A MillionJaar: 2014
Regie: Seth MacFarlane
Cast: Seth MacFarlane, Charlize Theron, Liam Neeson, Amanda Seyfried, Neil Patrick Harris, Giovanni Ribisi, Sarah Silverman

Het verhaal:
Het verhaal speelt zich af tijdens het Wilde Westen, een tijd waarin een man’s reputatie alles was. Albert (Seth MacFarlane), een schaapherder, raakt zijn aantrekkelijke vriendin (Amanda Seyfried) kwijt nadat hij bang wordt tijdens een tweegevecht en zich terugtrekt uit het duel. Ontmoedigd door de gebeurtenis durft de laffe Albert zijn gezicht haast niet meer in het openbaar te vertonen. Dan ontmoet hij een beeldschone vrouw (Charlize Theron) met een mysterieus verleden. Terwijl zij Albert helpt zijn zelfvertrouwen weer terug te vinden, worden zij langzaam maar zeker verliefd op elkaar. Hun relatie dreigt uit elkaar te vallen wanneer haar man (Liam Neeson), een beruchte crimineel, ten tonele verschijnt en Albert wederom voor een duel wordt uitgedaagd.

Het oordeel:
Hoewel we hem zelden voor de camera aantreffen is Seth MacFarlane een hele grote ster dankzij de animatieseries Family Guy en American Dad!. Beide series zijn ontsproten aan zijn brein terwijl hij tegelijkertijd fungeert als stemacteur, producer en schrijver. In 2012 maakte MacFarlane zijn regiedebuut met het hilarische Ted en A Million Ways to Die in the West is de eerste film waarin we hem als hoofdrolspeler aan het werk zien.

Met de geleidelijke overgang van animatie naar speelfilm heeft MacFarlane wel de nodige concessies moeten maken. Waar met name Family Guy grossiert in de meest absurde situaties was Ted vooral rechtlijnig en hield het zich aan het stramien van een comedy. Het belangrijkste verschil met A Million Ways to Die in the West is dat de makers in Ted nog konden terugvallen op een digitale knuffelbeer terwijl men hier werkt met louter acteurs waardoor MacFarlane’s tweede speelfilm nog conventioneler is geworden.

Hetgeen wat dit statement onderschrijft is het weinig originele en futloze plot waarin een boerenpummel verliefd wordt op een mysterieuze dame en uiteindelijk de strijd aan moet gaan met de schurk. Het enige originele eraan is dat het verhaal gesitueerd is in de 19e eeuw en dat de meeste grappen wat pittiger geserveerd worden dan normaal. Op het gebied van storytelling treffen we weinig verrassingen aan maar in dit soort films gaat het om de humor. Hierbij moet worden gesteld dat nogmaals wordt bevestigd dat je trailers van komedies het beste kunt negeren want de leukste grappen kende ik dus al van de trailer die ik meerdere malen in de bios voorbij heb zien komen.

De meeste grappen mogen dan enigszins brutaler van aard zijn maar het moet worden gezegd dat er in het tweede bedrijf weinig meer te lachen valt. Dit doet afbreuk aan de eerste 45 minuten waarin de typische onderbroekenlol (het drinken van pis) makkelijk wordt afgewisseld door dijenkletsers (de manier waarop mensen dood gaan in het Wilde Westen door bijvoorbeeld een ijsblok). In dit gedeelte is A Million Ways to Die in the West op zijn best en kun je makkelijker door het slaapverwekkende verhaal heen kijken. In het laatste half uur wordt het veel serieuzer van toon en dat maakt dat de film met een speelduur van 116 minuten tot een erg lange zit.

Met zijn hagelwitte tanden is Seth MacFarlane een bijzonder vreemde eend in de bijt. Misschien is het bedoeld als gimmick maar het leidt wel veelvuldig af. De altijd vrolijke Amerikaan bezit over komisch talent maar afgaande op deze prent komt dit het beste tot uiting achter de camera. Zijn optreden is in ieder geval niet bijzonder. Hetzelfde kan worden gezegd van Charlize Theron maar die heeft nog als voordeel dat ze in de huid mag kruipen van een cool personage. De aanwezigheid van Liam Neeson doet de wenkbrauwen fronzen maar hij lijkt plezier te hebben in zijn rol van Clinch. Neil Patrick Harris zet één van de beste rollen weg als de foute Foy en laat het maar aan types als Giovanni Ribisi en Sarah Silverman over om gestalte te geven aan een wereldvreemd koppel. Het spotten van de legio cameo’s van beroemdheden is al een sport op zich met als hoogtepunt de knipoog naar een onvervalste klassieker.

Rating:
6.2 / 10

Saving Private Ryan

Saving Private RyanJaar: 1998
Regie: Steven Spielberg
Cast: Tom Hanks, Tom Sizemore, Edward Burns, Barry Pepper, Adam Goldberg, Vin Diesel, Giovanni Ribisi, Jeremy Davies, Matt Damon, Ted Danson, Paul Giamatti, Dennis Farina e.a.

Het verhaal:
Tijdens de invasie van de Geallieerden in Normandië sterven twee broers. Een derde broer sterft gelijktijdig in Nieuw Guinea, bij het vechten tegen de Japanners. Als bekend wordt dat een vierde broer vermist is geraakt op het Franse platteland, wordt een missie gestart om hem veilig thuis te krijgen.

Het oordeel:
Steven Spielberg staat algemeen bekend als de meest veelzijdige regisseur van zijn generatie en lijkt met ieder genre uit de voeten te kunnen. Van thriller (Jaws) naar Sci-Fi (Close Encounters of the Third Kind) en van familiefilm (E.T.) naar avontuur (Indiana Jones). In de loop der jaren bouwde Spielberg een indrukwekkend CV op maar de meest cynische critici wist hij over de streep te trekken met zijn oorlogsproducties Schindler’s List en Saving Private Ryan.

De 25 minuten durende openingsscène van deze klassieker is even bombastisch als legendarisch. De kijker is getuige van het begin van de invasie van Normandië en de beelden die je vervolgens krijgt te zien zullen voor eeuwig op het netvlies gebrand zijn. Het oorverdovende geluid van de machinegeweren, het geschreeuw van de soldaten en de talloze ontploffingen leiden tot één van de meest memorabele momenten in de filmhistorie. Kosten noch moeite werden hiervoor gespaard want Spielberg pakte groots uit. Deze scène alleen al had een budget van 11 miljoen dollar, ILM verzorgde de special effects van de rondvliegende kogels, ongeveer 1000 figuranten werden ingezet en er werden 40 vaten nep bloed gebruikt om de afgrijselijke gebeurtenissen nog wat geloofwaardiger te maken. Na het eerste half uur ben je helemaal murw geslagen en dan moet het verhaal eigenlijk nog van start gaan.

Een veelgehoord punt van kritiek is dat het uitgangspunt ongeloofwaardig is en dat het verhaal weinig om het lijf heeft. Tot op zekere hoogte begrijp ik deze standpunten wel en de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik Saving Private Ryan nu vier keer heb gezien en dat ik hem steeds beter begin te vinden. Het gegeven dat het leven van 8 soldaten geriskeerd wordt om 1 man te redden roept de nodige vraagtekens op maar het zijn juist de leden van deze reddingsmissie zelf die zich constant hardop afvragen waarom ze deze missie opgedragen hebben gekregen. Dit zijn geen individuen met veel begrip en de onderhuidse spanningen zijn voelbaar en sluimeren steeds aan de oppervlakte.

Met een imposante speelduur van 169 minuten is Saving Private Ryan een stevige zit maar voelt het niet al te langdradig aan. Toch overheerst het gevoel dat het middenstuk wat korter had gemogen want in feite bestaat dit gedeelte alleen uit de compagnie die zich van A naar B verplaatst en in de tussentijd in dodelijke situaties beland. Maar aan de andere kant is dit een haast onvermijdelijk gegeven wanneer de openingsscène maar ook het slotakkoord van 30 minuten zo’n prominente plaats krijgt. Waar veel gesproken wordt over het begin van de film is tevens The Battle of Ramelle er één om in te lijsten. De ironie in dit laatste segment is bijzonder treffend en pakt stevig de essentie van de oorlog samen. Steamboat Willie is in dat opzicht een perfect geschreven personage dat een doeltreffende uitwerking kent.

Technisch gezien was Saving Private Ryan voor zijn tijd ongeëvenaard en kan het zich anno 2015 nog steeds moeiteloos meten met de huidige oorlogsfilms om vervolgens als winnaar uit de bus te komen. De inzet van het grauwe kleurgebruik bijvoorbeeld is na 1998 veelvuldig gekopieerd maar niet geëvenaard. Het camerawerk van Janusz Kaminski is sowieso niets minder dan meesterlijk en is een cruciale factor geweest in de zegetocht van de film die volgens Spielberg nooit tot een commercieel succes konden leiden vanwege de spijkerharde taferelen. De montage is fabuleus en het geluid is ultrarealistisch. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat al het geluid van de wapens is opgenomen op een oefenterrein. De soundtrack van John Williams is niet prominent aanwezig maar op de meer emotionele momenten komt deze goed tot zijn recht.

Tom Hanks is een veelzijdige acteur die vrijwel altijd constant presteert zonder zichzelf al te nadrukkelijk in de spotlights te zetten. Als Captain Miller levert hij exact wat je van hem mag verwachten en zijn vaderrol zit hem als gegoten. In de bijrollen is Vin Diesel de jonge hond die later door zou breken. Voor zijn bijdrage aan Saving Private Ryan ontving Diesel slechts 100.000 dollar. Hoewel ik niet overtuigd ben van zijn acteerkwaliteiten doet hij het wel prima in deze klassieker al is zijn rol niet zo uitgebreid. Voor de casting van Ryan was Spielberg op zoek naar een onbekende acteur en zijn keuze viel op Matt Damon. De regisseur vond Damon nog te mager in Courage Under Fire maar veranderde van gedachten toen hij hem zag lopen op de set van Good Will Hunting. Niemand had het succes van die prent kunnen voorspellen zodat bij de release van deze oorlogsfilm Matt Damon te boek stond als de rijzende ster.

Er worden sowieso geen valse noten gespeeld als het aankomt op het acteerwerk. Zelfs de verschijning van een karakteracteur die je niet in dit soort films verwacht doet hier geen afbreuk aan maar wellicht is het ook beter dat Paul Giamatti maar kort te zien was. Jeremy Davies wist later nooit echt door te breken maar speelt erg solide als Corporal Upham die heel tastbaar maakt wat de oorlog met een mens kan doen. Goede bijrollen zijn er verder van Edward Burns als de kritische Reiben, Tom Sizemore als trouwe rechterhand Horvath en Barry Pepper als de gelovige sluipschutter.

Rating:
8.9 / 10