The Good Dinosaur

The Good DinosaurJaar: 2015
Regie: Peter Sohn
Cast: Jeffrey Wright, Frances McDormand, Raymond Ochoa

Het verhaal:
In een wereld waar de dinosauriërs nooit zijn uitgestorven leeft Arlo, een 70 meter hoge tiener-Apatosaurus met een groot hart. Nadat een traumatische gebeurtenis onrust veroorzaakt in Arlo’s rustige gemeenschap, gaat Arlo eropuit om de vrede te herstellen. Onderweg krijgt hij onverwachts gezelschap van een mens: het jongetje genaamd Spot. Lees verder

Advertenties

Almost Famous

Almost FamousJaar: 2000
Regie: Cameron Crowe
Cast: Patrick Fugit, Kate Hudson, Billy Crudup, Frances McDormand, Jason Lee, Zooey Deschanel, Anna Paquin, Fairuza Balk, Philip Seymour Hoffman, Jimmy Fallon

Het verhaal:
1973: De 15-jarige William wordt door Rolling Stone Magazine gevraagd een stuk te schrijven over de populaire rockgroep Stillwater. Hij gaat enkele dagen met ze op tour en raakt bevriend met een aantal groupies van de band.

Het oordeel:
Na Say Anything… (1989), Singles (1992) maar vooral Jerry Maguire (1996) stonden de studios in de rij om met regisseur Cameron Crowe in zee te gaan. Zijn opvolger werd het muzikale Almost Famous waarvoor hij uiteraard zelf weer het scenario schreef.

Voor het script hoefde de goedlachse filmmaker niet ver te zoeken aangezien het verhaal gebaseerd is op zijn eigen ervaringen als junior reporter van The Rolling Stone. Ongetwijfeld geromantiseerd maar grotendeels waargebeurd. In deze hedendaagse klassieker wordt de opkomende en fictieve band Stillwater gevolgd terwijl Crowe indertijd voor het eerst mee op tournee ging met The Allman Brothers Band. De befaamde vliegtuigscène richting het einde is eveneens waargebeurd alleen vond dit plaats in aanwezigheid van The Who. Zelfs het onwaarschijnlijke gegeven dat broer en zus elkaar tegen komen in de vertrekhal van een vliegveld schijnt plaats gevonden te hebben.

Almost Famous is een magistrale ode aan de jaren ’70 en de liefde voor muziek spat van het scherm. Waar de meeste films een budget van minder dan 1,5 miljoen dollar hebben voor de muziekrechten mochten Crowe & Co. 3,5 miljoen neertellen voor de 50 (!) nummers die we voorbij horen komen van zeker niet de minste artiesten. Prachtig zijn eveneens de gigantische hoeveelheid verwijzingen naar diverse bands. Soms subtiel (de reflectie van een raam laat het album Dark Side of The Moon van Pink Floyd zien), soms in your face (I am a golden god!) maar uit alles begrijp je dat voor dit soort films de term a true labor of love is uitgevonden. Een gevoel dat alleen maar verstrekt wordt door het gegeven dat Crowe samen met zijn vrouw (Heart-zangeres Nancy Wilson) de originele songs van Stillwater schreef.

Het moge duidelijk zijn dat de muziek een zeer prominente plaats in neemt maar verhaaltechnisch gezien steekt het eveneens erg goed in elkaar. Het relaas over een tiener die op tournee gaat met een band klinkt weinig bijzonder maar de uitwerking is dat zeer zeker wel. De spil hierin is de (driehoeks)verhouding tussen de hoofdpersoon, gitarist en groupie. Je hoeft geen geleerde te zijn om te beseffen dat Russell en Penny Lane vroeg of laat in elkaars armen belanden maar het is de platonische relatie tussen William en Penny Lane die het kloppende hart vormen. Door hun ogen zien we de talloze hoogtepunten maar eveneens dieptepunten van het leven in de nabijheid van rocklegendes. Soms melachonisch, soms dramatisch maar altijd oprecht en met een fijn gevoel voor humor. Het zijn de subtiliteiten die van Almost Famous een waar meesterwerk maken.

Onder de streep zijn het voornamelijk de muzikale aspecten, een groot gevoel naar nostalgie en de opperbeste interactie tussen de acteurs die het verschil weten te maken. Het enige wat je makers zou kunnen verwijten is dat de keerzijde van de roem wat uitgebreider behandeld had mogen worden maar het voordeel van deze aanpak is wel dat dit een tamelijk vrolijk geheel blijft. Het is dan ook maar de vraag of een hang naar meer drama de film goed zou hebben gedaan. Wat ik wel weet is dat Patrick Fugit de rol van zijn leven speelt als de naïeve en onbevangen William. Zijn karakter staat voor de onschuld van zijn tijd al werd hier wel verandering in gebracht door de rebellie jegens zijn moeder. Die word op haar beurt prachtig vertolkt door Frances McDormand die een stereotype moeder vertolkt maar die tegelijkertijd spot on is. Don’t do drugs!

Ik heb het vaker gezegd en ik zal het blijven benadrukken dat Billy Crudup één van de meest onderschatte acteurs is. Hij bewijst dit opnieuw met de rol van de uiterst charismatische gitarist met een hart van goud. Van de acteertalenten van Kate Hudson ben ik nooit overtuigd geweest maar in Almost Famous zet ze een uitstekende rol weg als Penny Lane waar gewoon weinig op aan te merken valt. Jason Lee doet het eveneens prima en mag als leadzanger de meer komische noot verzorgen terwijl we eveneens Jimmy Fallon nog even voorbij zien komen als Dennis Hope. Goed kijken want anders zul je hem niet herkennen. Philip Seymour Hoffman stond slechts 4 dagen op de set maar etaleert nogmaals zijn kunnen als Lester Bangs. Hoffman zou alleen nooit kunnen vermoeden dat hij zoveel gemeen had met Lester want beiden hebben gemeen dat ze in werkelijkheid (veel) te vroeg zijn overleden aan de gevolgen van een overdosis drugs.

Rating:
9.0 / 10

Promised Land

Promised LandJaar: 2012
Regie: Gus Van Sant
Cast: Matt Damon, Frances McDormand, John Krasinski, Rosemarie DeWitt, Hal Holbrook, Titus Welliver e.a.

Het verhaal:
Steve Butler (Matt Damon) is een verkoper bij een aardgasbedrijf. Hij komt samen met zijn collega Sue Thomason (McDormand) in een landelijk plaatsje waar het bedrijf nieuwe bronnen wil aanboren. Het stadje is hard getroffen door de economische malaise van de afgelopen jaren en de twee buitenstaanders zien kansen dat de lokale bevolking hun zakelijk aanbod zal aanvaarden. Wat een eenvoudige taak lijkt voor het duo, wordt echter bemoeilijkt door de enorm gerespecteerde leraar Frank Yates (Hal Holbrook), die gesteund wordt door de campagneleider Dustin Noble (John Krasinski).

Het oordeel:
Promised Land had de boeken in moeten gaan als het regiedebuut van Matt Damon maar een te druk werkschema zorgde ervoor dat deze klus naar goede vriend Gus Van Sant (Milk, Good Will Hunting) ging. Het scenario werd geschreven door Matt Damon en John Krasinski (Jim uit The Office US) en beiden spelen de belangrijkste rollen in dit drama.

Het winnen van aardgas is gezien de slepende toestanden in Groningen een actueel onderwerp waarbij het interessant is om de standpunten van zowel voor- als tegenstanders aan te horen. Bij de vertaling naar het witte doek dienen de filmmakers er rekening mee te houden hun eigen visie niet op te dringen aan de kijker en dat is nu juist de essentie van waar het mis gaat in Promised Land. Milieukwesties zijn per definitie heikele onderwerpen waarbij enige terughoudendheid vereist is maar de mening van de makers komt nu wel erg duidelijk naar voren. Veel ruimte voor een andere visie is er niet en dat breekt Promised Land te snel op.

Het kernwoord dat we hiervoor gebruiken is simplistisch want dat straalt het verhaal in alle facetten uit. De werkgever van hoofdpersoon Steve, Global Crosspower Solutions, zou het beste voor hebben met de inwoners van het slaperige stadje maar deze visie wordt na 30 minuten los gelaten en wordt hierna hetzelfde bedrijf weg gezet als een commercieel, gewetenloos bedrijf dat haar successen behaald over de rug van de lager opgeleiden. Qua geloofwaardigheid zit je dan met een levensgroot probleem want zo dienen wij te geloven dat Steve wel een hoge positie bekleed binnen deze firma maar dat hij niet op de hoogte is van alle problemen die fracking met zich mee brengt.

Simplistisch is tevens van toepassing op de manier waarop de plattelandsbewoners worden neergezet. Op een enkele uitzondering na zijn het niet de meest briljante maar hardwerkende boeren, wonen ze allemaal in pittoreske witte huizen en zijn ze arm. Dat laatste is toch vreemd als je vervolgens te horen krijgt dat ze vele hectare grond tot hun beschikking hebben. Het is tekenend voor Promised Land dat verder een zwart / wit aanpak heeft. Het is goed of slecht en de kijker wordt niet serieus genomen door geen ruimte te laten voor discussie. Neem de milieukwestie weg en wat resteert, en dat moge ook gezegd worden, is een prettig voortkabbelend drama dat weliswaar met 120 minuten te lang aanvoelt maar wel het nodige weet te redden. De twist op het einde is aardig gevonden maar dat is niet genoeg om het geheel de middelmaat te laten doen ontstijgen.

Dit is voornamelijk een verdienste van het goede spel van Matt Damon. Hij wordt geplaagd door een gebrekkige karakterontwikkeling maar toch wint hij als Steve de sympathie van de kijker. Hiermee mag worden aangemerkt dat de chemie met een prima presterende Rosemarie DeWitt erg aanwezig is. Promised Land is zonder meer op haar best wanneer beide personages het scherm delen. Frances McDormand doet het niet onaardig als Steve’s collega maar voegt nu ook weer niet heel veel toe. John Krasinski zet wel een aardige rol weg als milieuactivist die net als Steve uit is op gunsten van de plaatselijke bevolking.

Rating:
6.3 / 10