Snow White and the Huntsman

Snow WhiteJaar: 2012
Regie: Rupert Sanders
Cast: Kristen Stewart, Chris Hemsworth, Charlize Theron, Sam Claflin, Sam Spruell, Ian McShane, Bob Hoskins, Ray Winstone, Toby Jones

Het verhaal:
Snow White and the Huntsman hervormt het klassieke sprookje door meer achtergrondverhaal te geven aan Eric (Chris Hemsworth), de jager die door Ravenna wordt ingehuurd om Sneeuwwitje (Kristen Stewart) te vermoorden. Uiteindelijk weigert hij dit door te zetten en besluit hij haar mentor te worden. Lees verder

Advertenties

Dark Places

Dark PlacesJaar: 2015
Regie: Gilles Paquat-Brenner
Cast: Charlize Theron, Nicholas Hoult, Corey Stoll, Chloë Grace Moretz, Tye Sheridan

Het verhaal:
Libby Day (Charlize Theron) is een vrouw die op 7-jarige leeftijd een bloedbad overleeft. Ze getuigt hierbij tegen haar broer die hun familie vermoord heeft. Vijfentwintig jaar later confronteert een groep die geobsedeerd is met het oplossen van beruchte misdrijven haar met vragen over de gruwelijke gebeurtenis. Lees verder

A Million Ways to Die in the West

A MillionJaar: 2014
Regie: Seth MacFarlane
Cast: Seth MacFarlane, Charlize Theron, Liam Neeson, Amanda Seyfried, Neil Patrick Harris, Giovanni Ribisi, Sarah Silverman

Het verhaal:
Het verhaal speelt zich af tijdens het Wilde Westen, een tijd waarin een man’s reputatie alles was. Albert (Seth MacFarlane), een schaapherder, raakt zijn aantrekkelijke vriendin (Amanda Seyfried) kwijt nadat hij bang wordt tijdens een tweegevecht en zich terugtrekt uit het duel. Ontmoedigd door de gebeurtenis durft de laffe Albert zijn gezicht haast niet meer in het openbaar te vertonen. Dan ontmoet hij een beeldschone vrouw (Charlize Theron) met een mysterieus verleden. Terwijl zij Albert helpt zijn zelfvertrouwen weer terug te vinden, worden zij langzaam maar zeker verliefd op elkaar. Hun relatie dreigt uit elkaar te vallen wanneer haar man (Liam Neeson), een beruchte crimineel, ten tonele verschijnt en Albert wederom voor een duel wordt uitgedaagd.

Het oordeel:
Hoewel we hem zelden voor de camera aantreffen is Seth MacFarlane een hele grote ster dankzij de animatieseries Family Guy en American Dad!. Beide series zijn ontsproten aan zijn brein terwijl hij tegelijkertijd fungeert als stemacteur, producer en schrijver. In 2012 maakte MacFarlane zijn regiedebuut met het hilarische Ted en A Million Ways to Die in the West is de eerste film waarin we hem als hoofdrolspeler aan het werk zien.

Met de geleidelijke overgang van animatie naar speelfilm heeft MacFarlane wel de nodige concessies moeten maken. Waar met name Family Guy grossiert in de meest absurde situaties was Ted vooral rechtlijnig en hield het zich aan het stramien van een comedy. Het belangrijkste verschil met A Million Ways to Die in the West is dat de makers in Ted nog konden terugvallen op een digitale knuffelbeer terwijl men hier werkt met louter acteurs waardoor MacFarlane’s tweede speelfilm nog conventioneler is geworden.

Hetgeen wat dit statement onderschrijft is het weinig originele en futloze plot waarin een boerenpummel verliefd wordt op een mysterieuze dame en uiteindelijk de strijd aan moet gaan met de schurk. Het enige originele eraan is dat het verhaal gesitueerd is in de 19e eeuw en dat de meeste grappen wat pittiger geserveerd worden dan normaal. Op het gebied van storytelling treffen we weinig verrassingen aan maar in dit soort films gaat het om de humor. Hierbij moet worden gesteld dat nogmaals wordt bevestigd dat je trailers van komedies het beste kunt negeren want de leukste grappen kende ik dus al van de trailer die ik meerdere malen in de bios voorbij heb zien komen.

De meeste grappen mogen dan enigszins brutaler van aard zijn maar het moet worden gezegd dat er in het tweede bedrijf weinig meer te lachen valt. Dit doet afbreuk aan de eerste 45 minuten waarin de typische onderbroekenlol (het drinken van pis) makkelijk wordt afgewisseld door dijenkletsers (de manier waarop mensen dood gaan in het Wilde Westen door bijvoorbeeld een ijsblok). In dit gedeelte is A Million Ways to Die in the West op zijn best en kun je makkelijker door het slaapverwekkende verhaal heen kijken. In het laatste half uur wordt het veel serieuzer van toon en dat maakt dat de film met een speelduur van 116 minuten tot een erg lange zit.

Met zijn hagelwitte tanden is Seth MacFarlane een bijzonder vreemde eend in de bijt. Misschien is het bedoeld als gimmick maar het leidt wel veelvuldig af. De altijd vrolijke Amerikaan bezit over komisch talent maar afgaande op deze prent komt dit het beste tot uiting achter de camera. Zijn optreden is in ieder geval niet bijzonder. Hetzelfde kan worden gezegd van Charlize Theron maar die heeft nog als voordeel dat ze in de huid mag kruipen van een cool personage. De aanwezigheid van Liam Neeson doet de wenkbrauwen fronzen maar hij lijkt plezier te hebben in zijn rol van Clinch. Neil Patrick Harris zet één van de beste rollen weg als de foute Foy en laat het maar aan types als Giovanni Ribisi en Sarah Silverman over om gestalte te geven aan een wereldvreemd koppel. Het spotten van de legio cameo’s van beroemdheden is al een sport op zich met als hoogtepunt de knipoog naar een onvervalste klassieker.

Rating:
6.2 / 10

Devil’s Advocate

Devil's AdvocateJaar: 1997
Regie: Taylor Hackford
Cast: Keanu Reeves, Al Pacino, Charlize Theron

Het verhaal:
Kevin Lomax is een advocaat uit Florida die nog nooit een zaak verloren heeft. Ondanks dat zijn moeder het er niet mee eens is, verhuist hij met z’n vrouw naar New York om daar voor een grote firma te gaan werken. Zijn vrouw krijgt echter steeds meer heimwee, en begint vreemde dingen te zien. Kevin stort zich echter volledig op z’n nieuwe baan, geholpen door zijn baas John Milton.

Het oordeel:
Hij is al sinds 1980 als filmregisseur actief maar toch heeft Taylor Hackford nog maar relatief weinig films achter zijn naam staan. Hiertussen bevinden zich dan wel weer bekende titels als An Officer and a Gentleman (1982), Bound by Honor (1993), Dolores Claiborne (1995), Proof of Life (2000) en Ray (2004).

Het is alweer heel wat jaartjes geleden dat ik The Devil’s Advocate voor het laatst heb gezien maar het duurde niet lang voordat de grootste ergenissen van weleer ook nu weer kwamen bovendrijven. Grootste bron van irritatie vind ik het feit dat het verhaal lang aanstuurt op een schokkend bedoelde ontknoping die eigenlijk al in de titel wordt weg gegeven. De impact van de onthulling is hierdoor minimaal en ik kan de gedachte maar niet laten varen dat onder een andere (film)titel de film zoveel sterker had kunnen zijn. Een spijtige conclusie want het uitgangspunt is natuurlijk, zeker voor de jaren ’90, erg origineel.

Ondanks dat de identiteit van John Milton min of meer vanaf het begin vast staat slagen de makers er wel in om bij tijd en wijle qua spanning verrassend uit de hoek te komen. De opbouw hiervan vordert gestaag en een aantal scènes kunnen met alle gemak de nekharen overeind doen staan. Zeker naarmate de climax vordert nemen dergelijke momenten in intensiteit toe en kan het feest beginnen. De 110 voorgaande minuten houden het midden tussen drama en thriller waarbij de relatieperikelen tussen Kevin en Mary Ann de meeste speeltijd opslurpen.

Helaas heeft The Devil’s Advocate houten klaas Keanu Reeves in de gelederen en dat is nu niet bepaald de beste acteur van zijn generatie. Wellicht prima op zijn plaats in actiefilms als Speed (1994) en John Wick (2014) maar je hoeft hem maar een paar regels tekst te geven om hem geforceerd bezig te zien. Dat op acteergebied de film toch niet ondergaat aan de eigen pretenties is te danken aan een opperbeste Al Pacino die het duivels goed doet als de charismatische John Milton. Hij steelt iedere scène waarin hij te zien is en alhoewel zijn spel zo nu en dan neigt naar overacting zet hij hier toch wel één van zijn beste rollen weg. Zijn spelplezier spat van het scherm en het is moeilijk om er niet in mee te gaan. Aan Charlize Theron was er de eer om het maximale uit haar gelaagde rol te halen en ze doet het meer dan goed. De aftakeling van een vrolijke, gelukkige jonge vrouw naar een manisch depressieve individu wordt treffend neergezet.

Rating:
7.4 / 10

Mad Max: Fury Road

Mad MaxJaar: 2015
Regie: George Miller
Cast: Tom Hardy, Charlize Theron, Nicholas Hoult, Hugh Keays-Byrne

Het verhaal:
De film speelt zich af in een grimmig woestijnlandschap waar de mensheid is gebroken en waar bijna iedereen gek is en vecht voor de noodzakelijkheden van het leven. In deze wereld van vuur en bloed zijn twee rebellen op de vlucht die misschien wel de orde zouden kunnen herstellen. Max (Tom Hardy), een man van actie en weinig woorden, tracht gemoedsrust te vinden na het verlies van zijn vrouw en kind in de nasleep van de chaos. Furiosa (Charlize Theron), een vrouw van actie die haar pad naar overleving kan bereiken als ze door de woestijn geraakt terug naar het vaderland uit haar kindertijd.

Het oordeel:
Maar liefst 30 jaar heeft het mogen duren voordat de reboot Mad Max: Fury Road het levenslicht zag. Na Mad Max Beyond Thunderdome (1985) heeft George Miller de films The Witches of Eastwood (1987), Lorenzo’s Oil (1992), Babe: Pig in the City (1998), Happy Feet (2006) en Happy Feet 2 (2011) ingeblikt maar wat hebben we hem gemist.

Het is niet zo dat Miller stil heeft gezeten maar de aanloop naar de reboot werd geplaagd door veel problemen. Met Mel Gibson opnieuw aan boord waren de opnamen in 2003 bijna van start gegaan maar werden onverwachts uitgesteld omdat het in Namibië te gevaarlijk werd vanwege het uitbreken van de oorlog in Irak. Hierna speelde Miller nog met de gedachte om het nieuwe avontuur als animatiefilm te realiseren. Een aantal jaar later verloor Gibson zijn interesse en werd Tom Hardy benaderd om in de huid te kruipen van de legendarische cultheld Max Rockatansky.

Naar eigen zeggen heeft Miller bewust gekozen voor een reboot die geen remake is aangezien hij een reeds eerder verteld verhaal niet opnieuw wilde verfilmen. Dat is een nobel streven die heel goed uit pakt want waar de die hard liefhebbers van de Mad Max films niet op een herhalingsoefening worden gestuurd bied de reboot genoeg houvast voor diegenen die nog nooit de originele trilogie hebben gezien. In de uitwerking is men echter niet al te risicoloos te werk gegaan want Mad Max: Fury Road heeft nauwelijks een verhaallijn. Sterker nog, de film is één grote achtervolging waarbij maar mondjesmaat in wordt gesproken. Daarbij wordt het publiek alleen de noodzakelijke informatie verstrekt en heeft men er voor geweken dat ellenlange dialogen de vaart uit het geheel zouden halen.

Mad Max: Fury Road kiest duidelijk voor de stijl in plaats van de inhoud. Hiermee claim ik niet dat er niet is nagedacht over het scenario. Er zitten bijvoorbeeld een aantal subtiele verwijzingen verborgen naar de eerdere films en wie goed oplet zal enige parallellen kunnen trekken met onze huidige (consumptie)maatschappij. Maar het is toch vooral het spektakel wat de boventoon voert en wat smaakt dit ontzettend lekker zeg! Wees bereid op de verschijningen van de meest krankzinnige personages die voor de verandering ook eens echt origineel zijn. De aaneenschakeling van actiescènes zijn vaak vindingrijk maar belangrijk is ook dat de kijker nauwelijks een moment de tijd wordt gegund om naar adem te happen. Het is een komen en gaan van de meest knotsgekke individuen en hoewel ik soms wel wat meer behoefte had aan meer diepgang / achtergrondinformatie is een rollercoaster die bol staat van de testosteron.

In een tijd die gedomineerd wordt door CGI effecten is het een verademing om te zien dat George Miller heerlijk ouderwets is gebleven. De stunts, decors en make up ogen hiervoor realistisch genoeg en er is alleen terug gevallen op de digitale effecten voor het verwijderen van hulpstukken en de geamputeerde onderarm van Charlize Theron. Het was de intentie van de makers om de landschappen zo kleurrijk mogelijk in beeld te brengen en in dat licht slaat distributeur Warner Bros de plank aardig mis. Om commerciële redenen begrijp ik de keuze om deze film uit te brengen in 3D maar deze techniek doet eerder afbreuk aan het resultaat doordat het beeld bij 3D al zo donker oogt. Ik ben geen liefhebber van 3D maar aan de andere kant hoor je er mij niet vaak over klagen. In het geval van Mad Max: Fury Road kies ik hier wel voor dus kan men nagaan hoe hoog het bij mij zit.

Veel tekst heeft hij niet maar hoofdrolspeler Tom Hardy zet een puike acteerprestatie weg als antiheld Max. Zijn personage is gedesillusioneerd, wordt geplaagd door visioenen, is kalm en trekt vooral zijn eigen plan. Hardy’s prestatie is spot on. Het is echter Charlize Theron die er vandoor gaat met de meeste credits want haar Furiosa is een klassieke heldin die haar plaats opeist in de geschiedenis tussen namen als Ellen Ripley, Beatrix Kiddo en Sarah Connor. Met haar kaalgeschoren hoofd, een zwart voorhoofd en digitaal geamputeerde onderarm is Furiosa al een verschijning op zich maar het is een even keihard als doortastend personage die door Theron veel diepgang mee krijgt. Hugh Keays-Byrne is de enige acteur uit de originele trilogie die op herhaling mocht. Ditmaal zien we Toecutter als bad guy Immortan Joe en die maakt er een memorabele schurk van. Dit laatste heeft ongetwijfeld ook te maken met de looks van dit bijzondere personage.

Rating:
8.8 / 10