Celblok H: Seizoen 3

Celblok HJaar: 2016
Cast: Isa Hoes, Eva van de Wijdeven, Christine van Stralen, Imanuelle Grives, Jaika Belfor, Eva Poppink, Mustafa Duygulu, Dimme Treurniet, Barbara Pouwels, Bo Maerten, Caro Lenssen, Raymond Thiry

Het verhaal:
In Celblok H volgen we Suus. Suus wordt verdacht van poging tot moord op haar man. In Celblok H van P.I. de Banckert wordt ze gevolgd vanaf de dag dat ze haar intrek neemt in de gevangenis. Het emotionele afscheid van haar dochter en de eerste beladen ontmoetingen met de andere vrouwen van gevangenis de Banckert, iedere emotie komt voorbij. Als snel raakt Suus ongewild betrokken bij een machtsstrijd tussen medegedetineerden Lex en Freddy. Lees verder

Advertenties

Van God Los: Seizoen 3

Van God LosJaar: 2013
Creator: Pieter Kuijpers
Cast: Tim Haars, Bo Maerten, Michiel Romeyn, Victor Reinier, Raymond Thiry, Cees Geel, Angela Schijf, Horace Cohen, Pierre Bokma, Susan Visser, Theo Maassen, Dragan Bakema

Het verhaal:
Van God Los duikt in de criminele leefwereld van jonge mensen, en vertelt verhalen vanuit het perspectief van de dader en het slachtoffer. Wat brengt iemand ertoe een ander iets verschrikkelijks aan te doen? En waarom wordt iemand slachtoffer van een gruwelijk misdrijf? Van God Los bevestigt geen vooroordelen, maar daagt uit om zelf te oordelen. Lees verder

Wolf

WolfJaar: 2013
Regie: Jim Taihuttu
Cast: Marwan Kenzari, Chemseddine Amar, Nasrdin Dchar, Raymond Thiry, Cahit Ölmez, Bo Maerten e.a.

Het verhaal:
Majid is een kickbokser uit een grauwe buitenwijk van Utrecht. Zijn vechtersmentaliteit brengt hem echter zowel binnen als buiten de ring steeds verder in de problemen. Al snel beginnen de lijnen tussen kickboksen en de georganiseerde misdaad te vervagen.

Het oordeel:
In 2011 maakte Jim Taihuttu zijn regiedebuut met het zeer charismatische en ijzersterke Rabat. Een film die in eigen beheer geproduceerd werd door zijn eigen maatschappij Habbekrats en een budget kende van slechts 150.000 Euro. De veelzijdige Taihuttu is daarnaast een veelgevraagde artiest met zijn DJ collectief Yellow Claw dus moesten we even geduld hebben voor de opvolger die dezelfde naam heeft gekregen als dat van zijn zoontje: Wolf.

Laat een leek een filmavondje doorbrengen met zowel Rabat als Wolf en de kans zal niet bijster groot zijn dat deze persoon gaat geloven dat beide producties zijn geregisseerd door Taihuttu. Er zijn kleine raakvlakken (Kenzari en Dchar zijn in beide films te zien en net als in Rabat staat de Marokkaanse samenleving centraal) maar verder staan beide films volledig haaks op elkaar. Rabat bracht ons een vrolijke noot, draaide om de pure kameraadschap en deed menigeen geloven dat de multiculturele samenleving als geslaagd kan worden ervaren. Hoe anders is dit met Wolf waarin vrienden niet te vertrouwen zijn, de argwaan naar andere culturen groot is en de sfeer bijzonder neerslachtig is.

In de openingsscène staan de vrienden Majid en Adil voor een etalage te discussiëren over welke scooter nu eigenlijk het beste is. Hun gesprek wordt onderbroken door twee Nederlandse korpsballen en een vriendelijk gesprek ontvouwt zich. Als kijker weet je even niet waar dit heen leidt totdat de korpsballen hun stapavond voortzetten en Adil een baksteen door de etalage gooit. Beide heren hebben weer hun slag geslagen. Alhoewel Wolf opent met een relatief komische noot is dit niet tekenend voor het verdere verloop van het verhaal. Taihuttu, die zelf het scenario schreef, is onverbiddelijk en laat nergens een misverstand ontstaan over een eventuele hoopvolle toekomst voor het belangrijkste personage Majid.

De naargeestige sfeer van dit misdaadverhaal wordt zwaar bepaald door de grofkorrelige beelden die volledig in zwart wit zijn geschoten. Waar dit riskante stijlmiddel vaak verzand in pretentieus gedoe werkt het bij Wolf uitstekend. Het draagt bij aan het realisme en voegt zodoende werkelijk iets toe aan het geheel. Doordat de camera zich dicht op de huid van haar personages bevind wordt een enigszins claustrofobisch effect gecreëerd wat het verhaal zeker in tweede akte erg goed van pas komt. Zeker voor Nederlandse begrippen is er gekozen voor een onalledaagse opzet in zowel beeld als geluid. Mede om die reden maakt het Taihuttu tot één van de meest interessante regisseurs van deze tijd.

Qua verhaal valt er wel het één en ander aan te merken op het script. Wolf zal in dat opzicht geen originaliteitsprijs verdienen want het verhaal is tamelijk voorspelbaar en de grote gebeurtenissen zullen voor de doorgewinterde filmkijker niet als een verrassing komen. Het gebeurt me zelden dat ik me irriteer aan een filmpersonage maar de enige vrouw van betekenis die hier naar voren wordt geschoven is wel een erg stereotype rol. Deze Tessa krijgt nauwelijks bruikbare dialogen en dat is wel een gemis als later blijkt dat zij de katalysator is van een escalerend conflict. Haar beweegredenen blijven onduidelijk dus kan het zomaar gebeuren dat Majid de sletterige Tessa in haar gezicht slaat terwijl ze enkele scènes later de lakens met elkaar delen.

Het zijn punten van kritiek die je de makers met alle liefde wilt vergeven want ondanks een voorspelbaar verloop en een wazig personage is Wolf een dijk van een film geworden. Heel bepalend zijn de, voor het overgrote merendeel, goed geschreven dialogen die heel geloofwaardig aan de man worden gebracht door een goede cast. Maar de grootste kracht van de film draagt de naam Marwan Kenzari die als de zwaar afgetrainde Majid de onbetwiste ster van de film is en een onuitwisbare indruk achterlaat. Zijn personage is een tragisch figuur die vaker zijn vuisten dan zijn woorden laat gelden. Het is veelzeggend dat je als kijker op het allerbeste hoopt voor deze draaideurcrimineel. Overtuigend in zowel de ontroerende scènes (de opvoeding van zijn broertje, de zorg voor zijn terminaal zieke broer) als de bij vlagen harde momenten waarop hij afrekent met zijn (in)directe rivalen.

In Rabat was het Nasrdin Dchar die de hoofdrol opeiste terwijl in Wolf de rollen tussen hem en Kenzari zijn omgekeerd. Het blijft echter wel spijtig dat het talent van Dchar grotendeels onbenut blijft. Dchar kruipt in de huid van de terminaal zieke Hamza maar krijgt te weinig speelminuten om te schitteren. Jammer want dit had met gemak een extra dimensie toe kunnen voegen aan het verhaal. Om die reden is het tevens te betreuren dat ook Raymond Thiry als coach weinig rol van betekenis heeft al moet worden gezegd dat Thiry wel wederom heerlijk intens is. Goede en bepalende bijrollen zijn er verder voor Chemseddine Amar als Majid’s partner in crime en Cahit Ölmez als charismatische maffioso. Totaal overbodig is de zoals eerder besproken rol van Bo Maerten van wie weinig anders wordt verwacht dan het zoenen met diverse personages en het meerdere malen ontbloten van haar boezem.

Rating:
7.9 / 10