Mission: Impossible III

Mission IIIJaar: 2006
Regie: J.J. Abrams
Cast: Tom Cruise, Philip Seymour Hoffman, Ving Rhames, Billy Crudup, Laurence Fishburne, Michelle Monaghan, Jonathan Rhys Meyers, Keri Russell, Maggie Q

Het verhaal:
Geheim agent Ethan Hunt wordt vastgehouden. Hij dreigt te worden neergeschoten voor de ogen van zijn vrouw. Het begin van een kat-en-muis-spel, waarbij Hunt alle special agents die hij vertrouwt, nodig heeft om zichzelf én zijn vrouw te redden. Lees verder

Advertenties

Almost Famous

Almost FamousJaar: 2000
Regie: Cameron Crowe
Cast: Patrick Fugit, Kate Hudson, Billy Crudup, Frances McDormand, Jason Lee, Zooey Deschanel, Anna Paquin, Fairuza Balk, Philip Seymour Hoffman, Jimmy Fallon

Het verhaal:
1973: De 15-jarige William wordt door Rolling Stone Magazine gevraagd een stuk te schrijven over de populaire rockgroep Stillwater. Hij gaat enkele dagen met ze op tour en raakt bevriend met een aantal groupies van de band.

Het oordeel:
Na Say Anything… (1989), Singles (1992) maar vooral Jerry Maguire (1996) stonden de studios in de rij om met regisseur Cameron Crowe in zee te gaan. Zijn opvolger werd het muzikale Almost Famous waarvoor hij uiteraard zelf weer het scenario schreef.

Voor het script hoefde de goedlachse filmmaker niet ver te zoeken aangezien het verhaal gebaseerd is op zijn eigen ervaringen als junior reporter van The Rolling Stone. Ongetwijfeld geromantiseerd maar grotendeels waargebeurd. In deze hedendaagse klassieker wordt de opkomende en fictieve band Stillwater gevolgd terwijl Crowe indertijd voor het eerst mee op tournee ging met The Allman Brothers Band. De befaamde vliegtuigscène richting het einde is eveneens waargebeurd alleen vond dit plaats in aanwezigheid van The Who. Zelfs het onwaarschijnlijke gegeven dat broer en zus elkaar tegen komen in de vertrekhal van een vliegveld schijnt plaats gevonden te hebben.

Almost Famous is een magistrale ode aan de jaren ’70 en de liefde voor muziek spat van het scherm. Waar de meeste films een budget van minder dan 1,5 miljoen dollar hebben voor de muziekrechten mochten Crowe & Co. 3,5 miljoen neertellen voor de 50 (!) nummers die we voorbij horen komen van zeker niet de minste artiesten. Prachtig zijn eveneens de gigantische hoeveelheid verwijzingen naar diverse bands. Soms subtiel (de reflectie van een raam laat het album Dark Side of The Moon van Pink Floyd zien), soms in your face (I am a golden god!) maar uit alles begrijp je dat voor dit soort films de term a true labor of love is uitgevonden. Een gevoel dat alleen maar verstrekt wordt door het gegeven dat Crowe samen met zijn vrouw (Heart-zangeres Nancy Wilson) de originele songs van Stillwater schreef.

Het moge duidelijk zijn dat de muziek een zeer prominente plaats in neemt maar verhaaltechnisch gezien steekt het eveneens erg goed in elkaar. Het relaas over een tiener die op tournee gaat met een band klinkt weinig bijzonder maar de uitwerking is dat zeer zeker wel. De spil hierin is de (driehoeks)verhouding tussen de hoofdpersoon, gitarist en groupie. Je hoeft geen geleerde te zijn om te beseffen dat Russell en Penny Lane vroeg of laat in elkaars armen belanden maar het is de platonische relatie tussen William en Penny Lane die het kloppende hart vormen. Door hun ogen zien we de talloze hoogtepunten maar eveneens dieptepunten van het leven in de nabijheid van rocklegendes. Soms melachonisch, soms dramatisch maar altijd oprecht en met een fijn gevoel voor humor. Het zijn de subtiliteiten die van Almost Famous een waar meesterwerk maken.

Onder de streep zijn het voornamelijk de muzikale aspecten, een groot gevoel naar nostalgie en de opperbeste interactie tussen de acteurs die het verschil weten te maken. Het enige wat je makers zou kunnen verwijten is dat de keerzijde van de roem wat uitgebreider behandeld had mogen worden maar het voordeel van deze aanpak is wel dat dit een tamelijk vrolijk geheel blijft. Het is dan ook maar de vraag of een hang naar meer drama de film goed zou hebben gedaan. Wat ik wel weet is dat Patrick Fugit de rol van zijn leven speelt als de naïeve en onbevangen William. Zijn karakter staat voor de onschuld van zijn tijd al werd hier wel verandering in gebracht door de rebellie jegens zijn moeder. Die word op haar beurt prachtig vertolkt door Frances McDormand die een stereotype moeder vertolkt maar die tegelijkertijd spot on is. Don’t do drugs!

Ik heb het vaker gezegd en ik zal het blijven benadrukken dat Billy Crudup één van de meest onderschatte acteurs is. Hij bewijst dit opnieuw met de rol van de uiterst charismatische gitarist met een hart van goud. Van de acteertalenten van Kate Hudson ben ik nooit overtuigd geweest maar in Almost Famous zet ze een uitstekende rol weg als Penny Lane waar gewoon weinig op aan te merken valt. Jason Lee doet het eveneens prima en mag als leadzanger de meer komische noot verzorgen terwijl we eveneens Jimmy Fallon nog even voorbij zien komen als Dennis Hope. Goed kijken want anders zul je hem niet herkennen. Philip Seymour Hoffman stond slechts 4 dagen op de set maar etaleert nogmaals zijn kunnen als Lester Bangs. Hoffman zou alleen nooit kunnen vermoeden dat hij zoveel gemeen had met Lester want beiden hebben gemeen dat ze in werkelijkheid (veel) te vroeg zijn overleden aan de gevolgen van een overdosis drugs.

Rating:
9.0 / 10

Blood Ties

Blood TiesJaar: 2013
Regie: Guillaume Canet
Cast: Clive Owen, Billy Crudup, Marion Cotillard, Mila Kunis, Zoe Saldana, Matthias Schoenaerts, James Caan, Noah Emmerich, Lili Taylor

Het verhaal:
Het verhaal speelt zich af in de New Yorkse maffiawereld tijdens de jaren ’70 en volgt twee broers die elk aan de andere kant van de wet staan. De jongste van de twee (Crudup) is een politieagent terwijl de oudste (Owen) net voorwaardelijk is vrijgelaten. Alhoewel de oudste broer alle mogelijke moeite doet om uit zijn vroegere milieu weg te blijven, wordt hij gedwongen naar de onderwereld terug te keren om zijn jongere broer te helpen. Om de zaken nog wat moeilijker te maken is de jongste broer ook nog eens verliefd op de vrouw van een misdadiger die door zijn toedoen achter de tralies zit.

Het oordeel:
Als acteur kun je Guillaume Canet wellicht herkennen als de Fransman Etienne uit The Beach (2000) maar later zagen hem ook in producties als Vidocq (2001), Jeux d’enfants (2003) en Joyeux Noël (2005). Sinds 2002 is Canet tevens als regisseur aan de slag gegaan met het fantastische Ne le dis a personne (2006) als voorlopig hoogtepunt. Voor zijn vierde film wist hij een allstar cast op de been te brengen.

Films die zich ontvouwen tegen de achtergrond van enkele decennia geleden willen nog weleens vooral binnenskamers blijven met de camera. In dat opzicht voelt Blood Ties als een frisse wind want de buitenscènes zijn talrijk. Een flink deel van het 25,5 miljoen bedragende budget moet zijn besteed aan de aankleding want die ziet er subliem uit. Niet alleen de diverse outfits ogen heel gedetailleerd, ook de sets dragen bij het overheerlijke seventies gevoel. Nergens wordt de indruk gewekt dat je naar een hedendaagse film zit te kijken en een leek zal makkelijk te overtuigen zijn van het feit dat deze film in de jaren ’70 gedraaid is. Sfeerverhogend is het effectieve camerawerk dat baadt in sombere kleuren terwijl de fantastische soundtrack het geheel af weet te maken. (Audio)visueel heel erg imponerend.

Hetzelfde kan helaas niet gezegd worden van het scenario dat niet bijster origineel is. Het verhaal van Blood Ties is al eens eerder verfilmd als Les liens du sang (2008) waarin regisseur Canet zelf de hoofdrol vertolkte. Nu hoeft dat geen afbreuk te doen aan de kijkervaring maar films over broers die ieder aan de andere kant van de wet staan zijn herkenbaar (meest recente voorbeeld: We Own the Night). We hebben het al vaker en eerlijk gezegd ook beter gezien. Het grootste probleem waar Blood Ties mee kampt is dat het teveel hooi op de vork neemt. Enerzijds wil het een (relatie)drama zijn terwijl anderzijds de misdaad centraal staat. Het resulteert in vlees noch vis waardoor het voor een drama te oppervlakkig blijft terwijl de criminele activiteiten niet altijd weten te overtuigen.

Wellicht is het meest treffende voorbeeld wel het gegeven dat er diverse personages worden opgevoerd die naarmate de speelduur vordert ineens van het toneel verdwijnen. De personages die worden vertolkt door Mila Kunis en Matthias Schoenaerts hebben hier het meeste last van. Omgekeerd kan het ook want de rol van Lili Taylor voegt niets toe en had buiten beschouwing gelaten kunnen worden. Ik wil er geen misverstand over laten ontstaan dat Blood Ties een erg vermakelijke film is maar uiteindelijk overheerst het gevoel dat hier zoveel meer in had gezeten. Persoonlijk had ik veel liever de focus gehad op de broers die constant de confrontatie met elkaar op zoeken. De film begint sterk, eindigt sterker maar in het middenstuk hebben de makers teveel laten liggen om te imponeren.

Aan de cast heeft het in ieder geval niet gelegen en eindelijk zien we hier weer eens een Clive Owen die goed op dreef is. Zijn Chris vertoont erg onvoorspelbaar gedrag, charmant en gevaarlijk tegelijkertijd dus een uitdaging voor iedere acteur. Owen doet het uitstekend en overtuigd. Minstens zo goed is de in mijn ogen onderschatte Billy Crudup die vakwerk levert met zijn bedeesde voorkomen maar ondertussen zijn eigen strijd levert met (innerlijke) demonen. Van Marion Cotillard weten we inmiddels wat me mogen verwachten. Haar spel oogt verzorgd maar het is wel één van haar mindere rollen van de laatste jaren. Zoe Saldana heeft nog een aardige rol als love interest Vanessa terwijl Mila Kunis en Matthias Schoenaerts het moeten stellen met onbeduidende personages.

Rating:
6.6 / 10