Love Actually

Love ActuallyJaar: 2003
Regie: Richard Curtis
Cast: Hugh Grant, Keira Knightley, Martin Freeman, Bill Nighy, Colin Firth, Liam Neeson, Emma Thompson, Chiwetel Ejiofor, Andrew Lincoln, Laura Linney, Alan Rickman, Billy Bob Thornton, Rowan Atkinson, Martine McCutcheon

Het verhaal:
De film volgt het liefdesleven van acht Londenaren in de aanloop naar kerst. De nieuwe premier wordt verliefd op het meisje dat hem thee brengt, terwijl zijn zus huwelijksproblemen heeft. Een vader en zijn stiefzoon moeten het verlies van de moeder verwerken terwijl de zoon tot over z’n oren verliefd is op een klasgenote. Lees verder

Advertenties

Valkyrie

ValkyrieJaar: 2008
Regie: Bryan Singer
Cast: Tom Cruise, Kenneth Branagh, Bill Nighy, Tom Wilkinson, Carice van Houten, Thomas Kretschmann, Terence Stamp, Eddie Izzard, Halina Reijn e.a.

Het verhaal:
Claus von Stauffenberg (Tom Cruise) staat dichtbij Hitler en is een dienaar in diens Derde rijk. Maar Stauffenberg walgt van de misdaden van de nazi-regering. Hoe langer hij de gruwelijke misdaden meemaakt, des te meer hij inziet dat Hitler een enorm gevaar vormt. Hij besluit samen met enkele andere officieren Hitler om te brengen door een aanslag op hem te plegen.

Het oordeel:
Bryan Singer is de regisseur die ons filmklassiekers bracht als The Usual Suspects (1995), X-Men (2000) en X2 (2003). Na het geflopte Superman Returns (2006) begeeft ie zich na de thriller en superheldenfilm op onbekend terrein met de oorlogsfilm Valkyrie.

Oorlogsfilms waarin Duitsers Engels praten maar met een accent. Het zal voor mij nooit wennen maar ik begrijp wel waarom filmmakers voor deze opzet kiezen. Een Engelstalige film zal namelijk een veel bredere doelgroep bereiken en film is nog altijd commerciële business. Wel heb ik er moeite mee op de manier waarmee Valkyrie van start gaat want waarom begint de film Duitstalig en vloeit dit langzaam over naar het Engels? Compleet overbodig in mijn optiek en een soortgelijke verbazing droop van mijn gezicht af toen Hitler voorbij kwam met zijn stijf Britse tongval. Het is dat hij je nog net niet uitnodigde voor a cup of tea.

Het gedoe over taal en accenten leid af en dat is jammer aangezien we hier van doen hebben met een vakkundige gemaakte thriller. Heel spannend wordt het nooit aangezien de afloop van het verhaal algemeen bekend is maar je blijft geïntrigeerd de belevenissen van Stauffenberg & Co. volgen omdat je graag wilt weten waarom de aanslag mislukt is. Vanaf het moment dat de plannen voor de coup ten uitvoer worden gebracht komt Valkyrie in een stroomversnelling terecht en zit je aan de buis gekluisterd. Visueel oogt het allemaal ook wel goed maar tegelijkertijd weer te mooi voor een oorlogsfilm. De kostuums zien er authentiek uit maar de gevreesde lange jassen van de Nazi’s krigjen zodoende ook wel iets stoers met zich mee.

Hoewel de film na de pauze pas echt goed op gang komt is men niet in staat om de matige aanloop weg te poetsen. De diversiteit aan personages en hun motivaties dienen stuk voor stuk belicht te worden maar dat gaat wel ten koste van de vaart en de spanning die op dat moment nog niet aan de orde is. Voor wat betreft de casting is Tom Cruise een absolute verrassing want dit zou voor mij één van de laatste namen zijn die ik in gedachten hou hebben voor de hoofdrol. In het begin leidt zijn starpower af want het is moeilijk aan te nemen dat deze Hollywoodster voor een nazi door moet gaan. Cruise acteert op de automatische piloot maar toch ook ingehouden waarbij het zichtbaar is dat hij in de tweede akte helemaal in zijn element is.

Verder is het bijzonder opvallend dat het merendeel van de prominente Duitsers vertolkt worden door Britten. Kenneth Branagh (Von Tresckow), Bill Nighy (Olbricht), Terence Stamp (Beck) en Tom Wilkinson (Fromm) zijn echter wel talentvolle acteurs die hun vak verstaan. Alle vier weten ze prima gestalte te geven aan hun personages maar Wilkinson springt eruit als de generaal die ieder moment kan ontploffen. Na het zien van Zwartboek wilde Tom Cruise graag Carice van Houten aan boord als zijn filmvrouw. Van Houten krijgt zeer geringe screentime maar ze weet wel het maximale uit haar kleine rol te halen. Verder wist ik niet dat Halina Reijn ook in deze prent zat en zij heeft richting het einde nog een aardige rol.

Rating:
6.8 / 10

Pride

PrideJaar: 2014
Regie: Matthew Warchus
Cast: Ben Schnetzer, George MacKay, Andrew Scott, Dominic West, Paddy Considine, Imelda Staunton, Bill Nighy e.a.

Het verhaal:
Het is de zomer van 1984. Margaret Thatcher is aan de macht en de Nationale Unie van Mijnwerkers (NUM) is in staking. Tijdens de Gay Pride Mars in Londen, besluit een groep van homoseksuele en lesbische activisten geld in te zamelen om de families van de mijnwerkers te steunen. Maar er is één probleem, de Unie schaamt zich er voor om hun steun te ontvangen.

Het oordeel:
In 1999 debuteerde Matthew Warchus als filmregisseur met het uiterst beroerde Sharon Stone vehikel Simpatico. Daarna liet Warchus films voor wat ze zijn en zocht hij zijn heil als theaterregisseur wat hem geen windeieren heeft gelegd. Voor Pride klom hij voor de tweede maal op de regiestoel.

Dat we hier van doen hebben met een waargebeurd verhaal is goed om te weten want voor een dramady over een mijnwerkersstaking en de vooroordelen van homoseksuelen komen werkelijk waar alle clichés voorbij. De jonge homoseksuele tiener die zich afzet tegen het ouderlijk gezag, de coming out van een op leeftijd zijnde man, de typische nieuwsgierigheid van twee oudere dames naar homoseksualiteit, de rechtdoorzee houding van de mijnwerkers, het flamboyante gedrag van de homo’s. Al deze voorbeelden passeren de revue en nog meer voorbeelden worden aan de lopende band gepresenteerd. Pride is van A tot Z een formulewerkje.

Vreemd genoeg is dit wel de enige kritiek die ik op deze film kan uiten want als Pride wel voor één omschrijving in aanmerking komt is dat het zowat als DE feelgood film van 2014 gezien mag worden. Ze hebben het al vaker laten zien  maar iedereen weet inmiddels dat de Britten als geen ander een beladen onderwerp met veel respect kunnen behandelen maar tegelijkertijd de humor niet uit het oog verliezen. Het schoolvoorbeeld van Billy Elliott is een referentiekader waar je Pride zo ongeveer in kunt plaatsen. Nergens wordt het echt hilarisch maar de kans is zeer aannemelijk dat je 120 minuten lang met een grote grijns op de bank zult zitten.

Net zoals het verloop van het verhaal zijn sommige grappen wel voorspelbaar maar de manier waarop deze aan de man worden gebracht oogst lof. Het gevaar van overdrijven lag in deze wel zeker op de loer want met te verwijfde personages, te flauwe grappen en te ongeloofwaardige relaties had Pride met alle gemak kunnen verzanden in een mislukking. Gelukkig is het tegendeel waarheid geworden en weten de makers een meesterlijke balans te vinden tussen drama en comedy waarbij de relaties tot de personages zich op een zeer overtuigende manier ontwikkelen. Vooral de toenadering van de ruwe mijnwerkers naar de homogemeenschap toe komt erg oprecht en overtuigend over. Dat Pride hier en daar wellicht een loopje met de geschiedenis heeft genomen wil je op de koop toenemen als het zo fijntjes in beeld wordt gebracht als in deze feelgood film.

De overtuigingskracht van het verhaal komt zeker op conto van de uitmuntende cast waarbij jonge, tamelijk onbekende acteurs worden bijgestaan door grote namen in ondersteunende rollen. Ben Schnetzer speelt als activist Mark de belangrijkste rol en doet dit op een introverte manier waarbij ik de indruk heb dat we nog veel van deze acteur zullen gaan horen. De beste rol wordt echter neergezet door Dominic West als de flamboyante Jonathan die aan de haal gaat met de leukste dansscène in tijden. De oudgedienden Bill Nighy en Imelda Staunton leveren goede en overtuigende rollen af maar dat is de kwaliteit die we ook van hun gewend zijn. Paddy Considine heeft nog een cruciale rol als de man die de mijnwerkers en homoseksuelen nader tot elkaar tracht te brengen.

Rating:
7.8 / 10