Jaws

Jaws1Genre: Thriller / Adventure Regie: Steven Spielberg Cast: Roy Scheider, Robert Shaw, Richard Dreyfuss, Lorraine Gary Speelduur: 124 minuten Jaar: 1975

Het verhaal:
Het lijk van een jonge vrouw spoelt aan op het strand van de Amerikaanse badplaats Amity. Politiechef Martin Brody start een onderzoek en vermoedt dat er een grote witte haai de wateren onveilig maakt. Het bestuur van het toeristendorpje kiest echter voor het commerciële belang en weigert het verhaal van Brody te geloven.

Het oordeel:
Duel (1971) was een sterke binnenkomer, The Sugarland Express (1974) was een leuk tussendoortje maar Steven Spielberg leverde pas echt zijn visitekaartje af met Jaws (1975). En zoals het een goede klassieker betaamt verliep de productie niet zonder problemen.

Zo kwam Spielberg aan boord als tweede keuze (de eerste wist het verschil niet tussen een haai en walvis), begon men met filmen terwijl het script nog niet af was, werden deadlines schaamteloos overschreven (het aantal opnamedagen groeide van 52 naar 155), zonk de Orca voortijdig inclusief filmapparatuur en zonk de eerste mechanische haai direct naar de bodem omdat deze nog nooit in het water getest was. De grootste uitdaging kwam echter in de vorm van Robert Shaw want alhoewel de Brit een gerespecteerd acteur was hekelde nagenoeg iedereen zijn alcoholgebruik. Meer dan eens lagen cast en crew overhoop met Shaw die op zijn beurt een bloedhekel had aan Richard Dreyfuss.

Het mag daarom wel een wonder heten dat Jaws ooit het levenslicht zag en in dat kader heb je, gezien het eindresultaat, meer respect voor de betrokkenen. Het gevaar bij een herziening van een klassieker is dat het de tand des tijds niet heeft doorstaan en hierdoor een (jeugd)herinnering aantast. Helaas is dat bij Jaws ook het geval en hoewel het effect hiervan te verwaarlozen is kun je er niet omheen dat het middenstuk veel te traag en onnodig lang is. Het plot sleept zich voort en Jaws had makkelijk een half uur korter mogen duren. Pas wanneer het drietal zich richting zee begeeft wint de film weer aan kracht maar vanaf dat moment is er ook geen houden meer aan.

JawsCollage

Voor een film die alweer 41 jaar oud is weten de special effects nog steeds te overtuigen. Dat is een volledige verdienste van de inzet van de mechanische haaien waar er drie van werden geproduceerd. Digitale effecten hadden anno 2016 niet meer weten te overtuigen maar deze keuze zorgt ervoor dat zelfs een nieuwe kennismaking met Bruce de nodige rillingen bezorgt. Al moet hierbij wel vermeld worden dat de film nooit meer zo eng zal zijn als in de 70’s – 80’s, simpelweg omdat we nu meer gewend zijn dan voorheen.

Ook heeft Spielberg er wijs aan gedaan om de beruchte haai pas laat in het verhaal voor het eerst te tonen. Dit is geboren uit noodzaak (de mechanische haai had teveel mankementen tijdens de eerste draaidagen) maar artistiek gezien had het niet beter uit kunnen pakken. Qua visuals valt ook het schitterende camerawerk op waarbij er vaak gefilmd wordt vanuit posities waarbij het lijkt alsof de kijker zich zelf in het water begeeft. Het gehoor wil echter ook wat en enter de fantastische score van John Williams. Wie herkent het legendarische deuntje niet? En dan te bedenken dat Spielberg deze score in eerste instantie nog afwees…

Voor een 70’s thriller kent Jaws sterk uitgewerkte personages en we hebben het niet vaak gezien dat we drie zo uiteenlopende individuen zien die strijden voor dezelfde goede zaak. Roy Scheider speelt een degelijke hoofdrol als wetshandhaver Brody die de wanhoop nabij lijkt. Ook Richard Dreyfuss laat zich als Hooper in positieve zin van zich horen maar beide acteurs worden overklast door een schmierende Robert Shaw. Zijn Quint is geobsedeerd, grof en heeft een hekel aan mensen in het algemeen. Een rol waar menig acteur alleen maar van kan dromen en Shaw heeft daarnaast ook eens een (deels zelfgeschreven) monoloog waar je u tegen zegt.

80

Advertenties

2 reacties op ‘Jaws

  1. KVSmiley 27 juni 2016 / 09:30

    Ik ben het niet helemaal met je eens. Deze film heeft volgens mij de tand des tijds wel degelijk doorstaan en het lange middenstuk is voor mij net één van de sterktes van de film. Hierdoor leer je de personages echt goed kennen, waardoor je des te meer met hen meeleeft als ze dan uiteindelijk het ruime sop kiezen. Een meesterwerk in dit genre… tot op vandaag nog niet geëvenaard. Bovendien vind ik de drie hoofdacteurs alledrie even goed, elk op hun manier. Maar zo zie je, des goûts et des couleurs… 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Naar De Film 27 juni 2016 / 19:40

      Het heeft volgens mij voor een deel te maken met hoe de film in je geheugen ligt. In mijn beleving was dit een fast paced thriller die het tempo hoog had liggen en waarin veel gebeurde. Met dat in het achterhoofd vond ik het middenstuk inderdaad te lang en te repetitief van aard (hoe vaak ze het al niet hadden over het sluiten van het strand). En zonder dat ik mijn eigen woorden wil afzwakken; na de tand des tijds heb ik erbij vermeld dat het effect hiervan te verwaarlozen is 🙂

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s