El Bulli: Cooking in Progress

Bullifinal.jpg
Genre: Documentaire Regie: Gereon Wetzel Speelduur: 108 minuten Jaar: 2010

Het verhaal:
Koken is kunst geworden bij het wereldberoemde Spaanse sterrenrestaurant El Bulli. Slechts zes maanden per jaar zijn de deuren geopend, de rest van de tijd wordt er door een select team van experts hard gewerkt aan een nieuw avant-gardistisch 30-gangenmenu. Vanaf de zijlijn kijken we mee hoe er wordt geëxperimenteerd met structuur, met geluid, met kleur en uiteindelijk ook met smaak. Koken met vloeibare stikstof, waar het restaurant vooral om bekend staat, blijkt slechts een van de vele onconventionele bereidingsmethoden.

Het oordeel:
Op het gebied van gastronomie heeft het moleculaire koken (het toepassen van wetenschap op op de bereidingswijze in de keuken) aan het begin van de 21e eeuw een ware opmars gemaakt. Sterrenchefs Heston Blumenthal van The Fat Duck en Ferran Adrià van El Bulli zijn de voortrekkers van deze hype en dit laatstgenoemde restaurant staat in de spotlights.

Anders dan je zou mogen verwachten is het echter niet Ferran Adrià zelf die de aandacht opeist in El Bulli: Cooking in Progress. Net als in zoveel keukens is de chef het boegbeeld maar zijn het vaak de rechterhanden die de kastanjes uit het vuur halen. In dit geval is het Oriol Castro die de leiding neemt in dagelijkse gang van zaken. Niet alleen in het restaurant maar ook in de experimentele fase waarin El Bulli zes maanden lang gesloten is. Castro is de orkestleider maar het is wel Adrià die alle gerechten proeft en zijn oordeel geeft.

Hiermee heeft Adrià weliswaar een allesbepalende rol maar het was voor ondergetekene best wel een teleurstelling dat je deze topchef niet achter het fornuis ziet staan. Het is een gemis dat niet gecompenseerd wordt door diepte interviews want die blijven compleet achterwege. Regisseur Wetzel heeft zich bediend van een aanpak die zich beperkt tot het registreren terwijl er geen vragen worden gesteld. Aangezien de docu met 108 minuten te lang van stof is en er geen gesprekken aan worden gegaan, is het voor de leek moeilijk te begrijpen wat El Bulli nu zo speciaal maakte.

Bullicollage.jpg

Dat mag je met recht een gemiste kans noemen maar daarentegen staat wel dat hetgeen wat we voorgeschoteld krijgen een intiem karakter heeft. Hoewel het eerste gedeelte van de docu vrij klinisch aanvoelt is het interessant hoe Castro en zijn team aan de slag gaan met nieuwe smaken, vormen en geuren terwijl Adrià hierna alles mag proeven. Het is koken op wetenschappelijk niveau waarbij de laptop recht naast het fornuis staan, waarbij ieder gerecht gefotografeerd wordt en waarbij Adrià zijn team nauwkeurig volgt.

Niet dat tijdens het eerste deel de verveling toeslaat maar wanneer de camera zich verplaatst naar het restaurant zelf neemt de spanning wel toe. We zien hoe de keukenbrigade wordt samengesteld maar belangrijker is dat vanaf dat moment de gerechten een finishing touch krijgen. Tijdens de opnamen stonden de diners (die bestonden uit 35 gangen) in het teken van water. Ter afsluiting zien we Adrià zijn gerechten kritisch beoordelen terwijl bij de kijker het water uit de mond loopt.

Het restaurant kreeg 2 miljoen reserveringsaanvragen per jaar terwijl er in die zes maanden slechts 8.000 mensen een plaats konden bemachtigen. Met slechts 50 zitplaatsen waren er vaak meer koks in de keuken dan dat er gasten in het restaurant waren.  El Bulli maakte hierdoor jaarlijks een verlies van een half miljoen euro dat gecompenseerd werd door producten als olijfolie en keukengerei wat slim in de markt werden gezet. Sinds 2011 is het restaurant definitief gesloten om plaats te maken voor een culinair onderzoekscentrum waar Ferran Adrià zich nog altijd uitleeft met het creeëren van nieuwe smaaksensaties.

65

Advertenties

3 reacties op ‘El Bulli: Cooking in Progress

  1. Nostra 12 juni 2016 / 20:46

    We zijn de laatste tijd natuurlijk meer dan verwend met onder andere de documentaires op Netflix, dus dan kan ik me voorstellen dat als er diepgang mist en hij ook nog eens zo lang is dat het tegenvalt. Heb ‘m zelf nog niet gezien…

    Liked by 1 persoon

    • Naar De Film 13 juni 2016 / 06:43

      Daar heb je helemaal gelijk in. Anno 2016 zijn we heel erg verwend in dat opzicht (neem For Grace ook maar in ogenschouw) en wellicht dat ten tijde van de release de docu mij beter zou bevallen.

      Like

  2. De Protagonisten 13 juni 2016 / 15:32

    Ik vond dit wel een goede documentaire. Er wordt niet teveel in gepraat en als kijker word je meegezogen in het proces dat aan de gang is. Het gaat eigenlijk nog niet eens om koken, maar meer om perfectie en kunst! Een pareltje als je het mij vraagt, maar ik loop wel achter met al die Netflix documentaires, dus veel vergelijkingsmateriaal heb ik niet!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s