J. Kessels

J KesselsJaar: 2015
Regie: Erik de Bruyn
Cast: Fedja van Huêt, Frank Lammers, Ruben van der Meer

Het verhaal:
J. Kessels is het verhaal van de bizarre roadtrip van de literaire pulpschrijver Frans (Fedja van Huêt) met zijn favoriete personage J. Kessels (Frank Lammers). In opdracht van een onbekende rijden ze in Kessels’ oude Amerikaanse ‘Kamikaze’ roestbak van Tilburg naar de Hamburgse Reeperbahn, op zoek naar een vreemdgaande frikadellenhandelaar (Ruben van der Meer). En dan ligt er plots een lijk in de achterbak van de Kamikaze: makkelijk gevonden maar hoe kom je er vanaf?

Het oordeel:
Hij leverde een fascinerend debuut af met het sterke Wilde Mossels (2000) maar daarna heeft filmmaker Erik de Bruyn de grote belofte niet helemaal in weten te lossen met films als Nadine (2007) en vooral De President (2011). Hierna begaf De Bruyn zich met Gitaarjongens (2013) en Racoon: Blue Days, Song Days (2014) in de wereld van de docu’s en is hij nu terug als filmregisseur met J. Kessels.

J. Kessels is een film waar ik al enige tijd naar uit keek en dat is niet alleen omdat het verhaal zich gedeeltelijk afspeelt in mijn woonplaats Tilburg. Een aantal scènes zijn namelijk opgenomen bij mij aan het einde van de straat en mede hierdoor was ik benieuwd naar het eindresultaat. Uiteindelijk is van die opnamen, die hier slechts 3 dagen in beslag namen, niet veel terug te zien maar het was op sommige momenten wel leuk om je eigen buurt in een dergelijke film terug te zien, net zoals ik dat eerder had met de TV-serie Smeris.

Het verhaal van J. Kessels laat zich niet zo makkelijk samen vatten aangezien feit en fictie compleet door elkaar lopen. In het werk van schrijver P.F. Thomése zien we het personage J. Kessels regelmatig opduiken en samen met de bedenker van zijn personage vertrekt de boerende, kettingrokende frikandelleneter op een roadtrip. Verteld vanuit het perspectief van schrijver Frans is het een avontuur waar je even in het begin je hersenen voor aan het werk moet zetten en hierdoor is de vergelijking met Fear and Loathing in Las Vegas (1998) niet van de lucht.

De krankzinnige visuele stijl van Terry Gilliams wordt hier nergens gehaald maar audiovisueel staat J. Kessels haar mannetje. Niet alleen voor een Nederlandse film maar de cinematografie bijvoorbeeld is van een internationaal niveau. J. Kessels kent een aantal sterke momenten waarbij vooral de flashback in de Vlaamse frietkot bij de meesten op hun netvlies gebrand zullen staan. Ook de muzikale omlijsting met tracks van The Kessels Avalanche Band, Danny Vera, Willy Berrevoets en zelfs Frank Lammers ligt erg fijntjes in het gehoor.

Ik vind het spijtig gezien de sfeervolle soundtrack en de goede visuals maar J. Kessels is in essentie ook een film die de middelmaat niet weet te ontstijgen. Erik de Bruyn hanteert een stijl die het beste te omschrijven valt als een mix van Guy Ritchie en vooral Felix van Groeningen waardoor het geheel vlees noch vis is. Het uitgangspunt is vrij ingewikkeld voordat het even duurt alvorens je in het verhaal zelf zit maar het probleem dat zich vervolgens aandient is dat er eigenlijk maar weinig gebeurt om te blijven entertainen.

De meningen en analyses van de pulpschrijver kwamen goed tot hun recht in het boek maar voor de film zijn ze gegoten in een voice over die eerder storend dan verhelderend werkt. Zowel Fedja Huêt als Frank Lammers weten hun rollen met overtuiging weg te zetten alleen slaat Ruben van der Meer de plank finaal mis met zijn slechte en haast onverstaanbare Brabantse accent. Veel minpunten voor een Nederlandse film die de moed had om origineel voor de dag te komen. Een film met genoeg potentie die het helaas niet waar weet te maken.

60

Advertenties

5 reacties op ‘J. Kessels

  1. Ingeborg Bertens 13 mei 2016 / 22:30

    Vond Frank Lammers geweldig en Fedja van Huet een “engerd” hah
    En met dat brabants is t soms lachen als je iemand dat hoort praten die er niet oorspronkelijk vandaan komt. Dan heb ik t nog niet over t echte tilburgse dialect waar wij mee gezegend zijn 😂😉
    Maar idd leuk dat t 2x vallen is om dat huis te zien

    Liked by 1 persoon

      • Ingeborg Bertens 20 mei 2016 / 20:48

        Komt goed schatje 😊

        Like

  2. Nostra 16 mei 2016 / 06:53

    Jammer, want het verhaal klinkt interessant. Altijd wel leuk als films zich afspelen op plekken die je kent. Stoorde je dat nog ergens aan, bijvoorbeeld dat de layout van de stad bijvoorbeeld totaal niet klopt?

    Liked by 1 persoon

    • Naar De Film 20 mei 2016 / 18:39

      Deze keer niet. Bij de TV-serie Smeris daarentegen wel aangezien de continuiteit compleet uit beeld was (ineens reden ze aan de andere kant van de stad) maar bij J. Kessels hebben ze vooral gebruik gemaakt van slechts een handvol locaties in Tilburg.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s