The Wolfpack

WolfpackJaar: 2015
Regie: Crystal Moselle

Het verhaal:
Zes intelligente broers, tieners nog, hebben hun hele leven binnenshuis doorgebracht in Manhattan, Amerika. Geïsoleerd dankzij een angstige vader en een passieve moeder. Alles wat ze weten van de buitenwereld hebben ze geleerd door het kijken van films. Duizenden films. Nu de adolescentie is toegetreden begint de buitenwereld steeds meer te lokken.Het oordeel:
Toen Crystal Moselle op een dag door New York wandelde zag ze in het voorbijgaan zes jongens lopen die met hun lange zwarte haren, nette zwarte pakken en dito zonnebrillen de aandacht wisten te trekken. Moselle bedacht zich geen moment en sprak de jongens aan met de vraag of dat ze broers van elkaar waren. Het eerste contact was gelegd.

Ze bouwt een band op met de broers en komt erachter dat ze vrijwel hun hele leven hun appartement niet zijn uit geweest. Hun tirannieke vader heeft de broers verboden om naar buiten te gaan en de uiterst passieve moeder ging hierin mee. Los van een paar enkele noodzakelijke uitstapjes (ongeveer 3 per jaar) leefden de broers alleen maar binnenshuis waar ze toegang hadden tot honderden, zo niet duizenden films. Dat is tot de oudste broer besluit dat hij oud genoeg is om zijn eigen beslissingen te maken en de wijde wereld in trekt.

Voor een debuterend filmmaakster kan dit uitgangspunt goud waard zijn maar Moselle vertilt zich ermee door enkele cruciale zaken onbelicht te laten. Voor een familie die zo gesloten is en alles van buitenaf ziet als een gevaar is het op zijn zachts gezegd opmerkelijk dat Moselle en haar crew naar binnen mochten om te filmen. Hierover wordt niets gezegd en hetzelfde geldt voor de toegang die men kreeg tot het homevideo archief. Hoe is de band van de regisseuse, de broers en de ouders daadwerkelijk tot stand gekomen?

Verder helpt het The Wolfpack ook niet verder door cruciale gebeurtenissen (het in gebruik nemen van het internet) niet te tonen en veel vragen onbeantwoord te laten. De belangrijkste hiervan is de reden waarom de boers hun appartement niet konden verlaten. Door zowel vader als moeder wordt hier wel wat over gezegd maar uiteindelijk roept dit alleen nog maar meer vragen op. Over de werkelijke motivatie tast je in het duister en dat is een behoorlijk gemis. In de tweede akte wordt de docu repetitief van aard en ook hierin had wel wat meer variatie mogen zitten.

The Wolfpack is hiermee zeker geen foutloze docu geworden maar het verhaal is bijzonder genoeg om de aandacht vast te houden. Wat mij in ieder geval verbaasde was dat alle broers welbespraakt zijn terwijl sociale interactie voor hun een wereldvreemd begrip zal moeten zijn. Als liefhebber heb ik onwijs genoten van de vele scènes die de broers naspeelden met huis-, tuin- en keukengereedschap waarvan de imitatie van Pulp Fiction de beste is. Het feit dat de broers, wanneer ze eenmaal buiten zijn, veel refereren aan filmklassiekers is eveneens een element dat ik kon waarderen.

65

Advertenties

2 reacties op ‘The Wolfpack

  1. De Protagonisten 8 mei 2016 / 09:55

    Deze wil ik nog heel graag zien. Hij staat dan ook op onze Blindspotlijst van dit jaar. Film1 heeft hem beschikbaar, dus dat gaat wel goed komen 🙂

    Like

  2. Nostra 12 mei 2016 / 07:41

    Ja, zelf vond ik ook wel dat er te weinig inzicht was in het hoe en waarom, terwijl er wel access was tot de ouders. Toch vind ik dit een fascinerende documentaire en het bizar om te zien hoe zulke situaties kunnen ontstaan.

    Like

Laat een reactie achter op De Protagonisten Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s