Mary and Max

Mary and MaxJaar: 2009
Regie: Adam Elliot
Cast: Toni Collette, Philip Seymour Hoffman, Barry Humphries, Eric Bana

Het verhaal:
Mary Dinkle, een 8-jarig, mollig en eenzaam meisje leeft in de achterbuurten van Melbourne. Max Horovitz, een 44-jarige man met het syndroom van Asperger woont in New York. Ondanks hun enorme verschil in leeftijd, hun levensstijl en de grote zee tussen hun in weten ze dankzij het schrijven van brieven een hechte vriendschap op te bouwen.Het oordeel:
Adam Elliot is de regisseur achter de shorts trilogie Uncle (1996), Cousin (1999) en Brother (2000) maar geniet meer bekendheid dankzij Harvey Krumpet (2003). Elliot maakte zijn speelfilmdebuut met Mary and Max en het is spijtig te moeten constateren dat hij tot 2015 geen nieuwe projecten meer heeft aangenomen.

Elliot had er al de nodige ervaring mee maar hij heeft het zich niet bepaald gemakkelijk gemaakt door Mary and Max te laten herrijzen uit klei. Dit is een zogeheten clay animation waar het nodige arbeid in is gaan zitten. Er werd gebruik gemaakt van 212 poppetjes, 475 miniatuur props, 133 decors en de opnamen namen maar liefst 57 weken in beslag. De keuze om dit verhaal op deze manier te brengen is opmerkelijk maar de uitvoering getuigt van een meesterlijke klasse.

De grootste fout die je vooraf met deze titel kunt maken is door er vanuit te gaan dat dit een familiefilm is. Mary and Max is namelijk allesbehalve dat en je zou jezelf niet af moeten laten schrikken door de afwijkende vertelvorm. Gezellig is de film zeer zeker niet, laat staan dat het onderwerp geschikt is voor kinderen. De onwaarschijnlijke vriendschap tussen een verwaarloosd kind en een man met het Syndroom van Asperger is ontroerend, confronterend en bij vlagen hilarisch. Het is een compleet plaatje die gaandeweg allerlei verschillende emoties op weet te roepen.

Het verhaal is serieus maar dat betekent niet dat er geen ruimte is voor een lach. Integendeel zelfs want Mary and Max behoort in het subgenre van de zwarte comedy tot de absolute top. Hiervoor hoef je alleen maar te kijken naar de excentrieke bijfiguren die allemaal zo hun eigenaardigheden hebben. Mary’s moeder met haar sherry, de overbuurman met straatvrees, de buurvrouw van Max met haar slechte zicht zijn hier mooie voorbeelden van. Hilarisch zijn ook de gortdroge flashbacks die voorbij komen wanneer zowel Mary als Max verhalen over vroeger en hun omgeving vertellen.

Maar net zo vaak als dat je lacht om de vertederende beelden grijpt Mary and Max je zwaar aan op het gebied van het drama. De protagonisten zijn twee verloren zielen die in de steek zijn gelaten door de mensheid. Max levert in één van de grootste steden ter wereld maar is vanwege zijn aandoening zo eenzaam dat hij een denkbeeldige vriend heeft. Mary op haar beurt komt nauwelijks buiten en wordt verwaarloosd door haar ouders. Elliot heeft heel wat kritiek op de huidige maatschappij en die boodschap komt uiteindelijk zeer hard aan.

Achteraf gezien is de keuze voor claymation de enige juiste geweest want het gaf de makers op creatief vlak alle vrijheid. Het algehele uiterlijk van de film is redelijk donker maar het contrast tussen New York en het plattelandsleven in Australië komt hierdoor goed naar voren. Zo zijn er legio voorbeelden die beter werken in deze vorm dan in een traditionele film zoals we die kennen. De warme stem van Barry Humphries is te horen als voice over en hoewel ik geen liefhebber ben van voice overs in het algemeen valt het hier helemaal op zijn plaats. Qua stemacteurs gaat de meeste lof uit naar een haast onherkenbare Philip Seymour Hoffman die van de zwaarlijvige Max een mooi en ontroerend personage maakt.

90

Advertenties

7 reacties op ‘Mary and Max

  1. Nostra 4 april 2016 / 10:02

    Het is al weer een tijdje geleden sinds ik de film zag, maar ook bij mij maakte hij een diepe indruk.

    Liked by 1 persoon

    • Riinyosa81 10 april 2016 / 07:39

      Ik heb nu volgens mij 4 x gezien en iedere keer opnieuw weet hij mij te raken.

      Like

  2. Ingeborg Bertens 4 april 2016 / 14:48

    Nou het zal ongetwijfeld mij liggen, maar kon hier helemaal niets mee met die kleipoppetjes

    Liked by 1 persoon

      • Ingeborg Bertens 12 april 2016 / 22:37

        Haha ik weet t…
        Maar Buurman en Buurman kijken met Santi is dan wel weer leuk 😂😉

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s