Me and Earl and the Dying Girl

EarlJaar: 2015
Regie: Alfonso Gomez-Rejon
Cast: Thomas Mann, RJ Cyler, Olivia Cooke, Nick Offerman, Connie Britton, Molly Shannon, Jon Bernthal

Het verhaal:
Greg Gaines is iemand die op kan gaan in elke sociale omgeving op school. Een ware gave. Hij is wat dat betreft een der laatste Mohikanen. Hij heeft slechts één goede vriend, genaamd Earl. Greg’s moeder verplicht hem tijd door te brengen met schoolgenoot Rachel bij wie zojuist acute leukemia is geconstateerd.

Het oordeel:
In 2014 maakte Alfonso Gomez-Rejon zijn regiedebuut met de halfslachtige remake van The Town That Dreaded Sundown maar dat de Texaan veel meer in zijn mars heeft bewijst hij wel met Me and Earl and the Dying Girl.

Ieder jaar heb je wel zo’n typische independent waar een grote buzz omheen hangt. Me and Earl and the Dying Girl is een voorbeeld van een film die het moet hebben van de mond tot mond reclame. De regisseur mocht al twee awards ophalen op het Sundance Film Festival en niet veel later werd de film ook met groot enthousiasme onthaald tijdens het halfjaarlijkse PAC Festival van Pathé. De buzz zorgt voor een hype dus het was tijd voor ondergetekende om de proef op de som te gaan nemen.

Een vriendschap tussen tieners waarbij één van hen een dodelijke ziekte onder de leden heeft en waarvan je weet dat er geen happy end in het vooruitschiet ligt. Zo op het eerste gezicht klinkt het uitgangspunt niet heel uitnodigend en met kwade gedachten zou je zelfs kunnen denken dat de makers mee willen liften op het grote success van The Fault in Our Stars (2014). Het zou een belediging voor Gomez-Rejon & Co. zijn want behalve een dodelijke ziekte en het feit dat het een boekverfilming betreft, verschillen de films als dag en nacht van elkaar.

Een niet te onderschatten troef van het verhaal is de manier waarop hoofdpersoon Greg is uitgewerkt. Dit is geen behulpzame tiener die vrolijk door de wandelgangen van de school schuiffelt maar een vreemde narcistische einzelganger die vooral niet op wil vallen. Greg praat iedereen naar de mond als dit betekent dat hij hiermee een confrontatie vermijd en deze one of a kind staat niet te juichen wanneer hij verplicht wordt om vriendschap te sluiten met een doodzieke leeftijdsgenoot. Illustratief is de eerste echte kennismaking tussen Greg en Rachel waarin de protagonist zich van zijn botste kant laat zien.

Vreemd genoeg maakt het Greg nog steeds niet tot een onsympathiek personage want naarmate de speelduur vordert groeit ook de interesse in zijn persoon en in zijn vriendschap met Rachel. Temidden van prettig gestoorde personages vormen zij een kloppend hart in een aandoenlijk verhaal dat nooit haar doel voorbij schiet en weigert om te spelen op de gemakkelijke traan. Dit had in minder capabele handen kunnen resulteren in een tranentrekker van jewelste maar Me and Earl and the Dying Girl is intelligent, grappig, ontroerend en bovenal origineel.

Het verhaal zelf zal niet de boeken in gaan als het meest originele en hoewel de uitkomst min of meer vast staat is het de weg erheen die er toe doet. Gomez-Rejon vertelt het verhaal aan de hand van schitterend camerawerk waarbij het gebruik van wide lenses een hoofdrol opeist. Hiermee wordt de afstandelijkheid van de personages prachtig samengevat en de film kent veel meer van deze kenmerkende shots die lang blijven heugen. Ook de muziek vertolkt een zeer prominente rol waarbij de track van Brian Eno de meest fraaie is. Zijn muziek begeleid een scène die ik sowieso tot één van de beste reken van heel 2015!

Voor filmfanaten die hun klassiekers kennen heeft Me and Earl and the Dying Girl ook nog verrassend veel leuks te bieden doordat de hoofdpersonen zich bezig houden met het remaken van oude filmklassiekers die niemand wil zien. Zeg maar een soort van Be Kind Rewind (2008) maar dan wel echt grappig. Tel daarbij nog erg naturel en erg overtuigend acteerwerk bij op van nagenoeg de hele cast en je hebt een titel van formaat. Het enige minpunt is het wat saaiere middenstuk waardoor het geheel wat conventioneler aanvoelt maar toch is dit een prent die je eigenlijk niet mag missen.

80

Advertenties

6 reacties op ‘Me and Earl and the Dying Girl

  1. Gwen 26 december 2015 / 14:30

    Ik wil deze film nog zien. Ik was wel onder de indruk van de mooie plaatjes die Gomez-Rejon schoot voor The Town That Dreaded Sundown, dus ik ben benieuwd wat hij nog meer in huis heeft.

    Liked by 1 persoon

  2. Nostra 6 januari 2016 / 23:10

    Fijn om te lezen dat je er ook van hebt genoten…vond ‘m ook fantastisch en zoals je weet stond hij in m’n 2015 top 10.

    Liked by 1 persoon

    • Riinyosa81 8 januari 2016 / 19:02

      Prachtige film waarbij het nog steeds zeer doet dat ik deze niet heb gezien tijdens het laatste PAC festival.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s