Emotionele reacties Blogathon

Emotionele reacties blogathonOnlangs hing Paul van Filmliefhebber in de mailbox of we na Vijf Zintuigen van Nostra toe waren aan een nieuwe Blogathon? Een retorische vraag dus zonder een al te lange intro hierbij mijn deelname voor mijn associaties bij Verdriet, Angst, Woede, Afkeer en Plezier.

Verdriet
MaryDit is direct al een emotie die heel veel associaties bij me oproept want in de loop der jaren heb ik al heel wat emotionele momenten gezien die me oprecht wisten te raken. Als klein kind werd ook ik ontzettend geraakt door Bambi (1942) en E.T. (1982) maar net zo hard huilde ik mee met de ontknoping in The Champ (1979), het drama van Grave of the Fireflies (1988), het afscheid van John Coffey in The Green Mile (1999), het trieste lot van Selma in Dancer in the Dark (2000) de laatste scène van Brokeback Mountain (2005), de lange openingsscène in Up (2009) en het afscheid van Andy in Toy Story 3 (2010). Ik zou een hele blogpost kunnen wijden aan legio voorbeelden maar mijn keuze voor Verdriet is gevallen op Mary and Max (2009). Een relatief onbekende claymotion over twee onwaarschijnlijke penvrienden die ontroert tot op het bot.

AngstEden Lake V2
Anno 2015 is het nauwelijks meer voor te stellen maar in 1999 hopte ik vrolijk naar de bioscoop voor The Blair Witch Project met de gedachte dat het echt om found footage ging. Het heeft me een slapeloze nacht bezorgd maar tegenwoordig blijft die film niet overeind. Wat me wel angst inboezemt zijn de verschrikkelijke dingen die mensen elkaar aan kunnen doen en die dus echt kunnen gebeuren. Stel je voor dat je 15 jaar zonder reden wordt opgesloten (en dat is nog eens niet het meest verontrustende) zoals in Oldboy (2003). Of wat te denken van het schokkende mysterie achter Mysterious Skin (2004)? In A Clockwork Orange (1971) zagen we dat de jeugd vreselijk aan het ontsporen was en in het verlengde hiervan is de ‘winnaar’ van deze categorie Eden Lake (2008) want het is zelden voor gekomen dat ik zo ongemakkelijk op de bank heb gezeten.

WoedeDear Zachary
Bij woede denk ik aan onrecht en bij dat laatste maak ik de associatie met films en documentaires die op een pijlijke manier laten zien hoe verrot de wereld kan zijn. Patrick Kenzie maakt een keuze in Gone Baby Gone (2007) waarbij de kijker in het ongewisse wordt gelaten of dat hij nu wel zo’n goede keuze heeft gemaakt. Het in 2008 ingeblikte Paradise Now is door de aanslagen in Parijs weer actueel geworden en hierin zien we twee jongemannen opgeleid worden tot zelfmoordterroristen terwijl Requiem for a Dream (2000) op een meedogenloze manier verslaving onder de aandacht bracht. Toch zijn het de documentaires die qua Woede het slechtste in me naar boven brengen. Darwin’s Nightmare (2004), Deliver Us from Evil (2006), The Cove (2009) zijn goede entries maar de laatste keer dat ik echt ontzettend boos werd om een docu was Dear Zachary: A Letter to a Son About his Father. Ik ga er ook niets over zeggen. Gewoon kijken!

AfkeerIrreversible
Martelscènes zijn per uitstek momenten die bij mij een vorm van afkeer weten op te roepen. Vooral in combinatie met scherpe objecten in / tussen / nabijheid van de ogen doen het goed bij me zoals we dat met Alex zagen in A Clockwork Orange (1971). Er is echter één ding waar ik totaal niet tegen bestand ben en dat zijn explicitiete verkrachtingsscènes. Straw Dogs (1971), I Spit on Your Grave (1978),The Accused (1988) en The Girl with the Dragon Tattoo (2011) zijn maar enkele voorbeelden van titels die me de nekharen overeind doen staan. Er is er echter ééntje die de kroon spant en dat is Irreversible (2002). Misschien komt het omdat het de langste verkrachtingsscène is maar wellicht het meer te maken met het feit dat ik deze ooit in de bios zag. Daarna nooit meer de behoefte gehad om deze film nogmaals te bekijken ondanks de verder zeker wel aanwezige kwaliteiten.

PlezierBack to the Future
Met plezier maak ik vrijwel direct een associatie met komedies die ik al meerdere malen heb herzien. Dit geld zeker voor TV-series als Friends en The Office US die mij waarschijnlijk nooit gaat vervelen, maar ook voor good ol’ eighties movies als The Goonies (1985), The Breakfast Club (1985) en Big (1988). Voor de jaren ’90 waren dat Home Alone (1990), Clerks (1994), Empire Records (1995) en The Big Lebowski (1998) maar ook latere films als Almost Famous (2000), Superbad  (2007) en Tucker and Dale vs Evil (2010) mogen allemaal aan dit rijtje worden toegevoegd. Ik kan er uiteindelijk maar één aanwijzen en dat is de film die me onlangs weer bijna letterlijk kind liet voelen: Back to the Future. Een nadere toelichting lijkt me allesbehalve noodzakelijk.

Benieuwd hoe andere (film)bloggers invulling hebben gegeven aan deze oproep of zelf meedoen met deze Blogathon? Surf dan even snel naar Filmliefhebber.com

Advertenties

13 reacties op ‘Emotionele reacties Blogathon

  1. Nostra 17 november 2015 / 14:53

    Mary and Max! Dat ik daar niet aan gedacht heb. Inderdaad een hele goede keuze en eentje die diverse emoties weet te beroeren. Grave of the Fireflies is inderdaad ook een sterke.

    Toevallig dat je ook voor Dear Zachary gegaan bent, erg sterke documentaire. Darwin’s Nightmare vond ik ook heel goed en het was heel verdrietig om te zien hoe er met de vrouwen daar werd omgegaan.

    Irreversible heb ik nooit bekeken omdat ik weet dat die scene er in zit.

    Aantal heerlijke films bij plezier 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Riinyosa81 17 november 2015 / 20:37

      Aan Dear Zachary ontkom je ook niet bijna. Mijn God wat was ik naderhand kwaad op een falend rechtssysteem.

      Like

  2. Gwen 17 november 2015 / 20:20

    Mary en Max ken ik niet, maar ik heb wel een traantje gelaten om die scène in Toy Story 3. Dat was ook een goede keuze geweest.

    Ik kan me zeker vinden in je keuze voor Eden Lake en Back to the Future.

    Dear Zachary en Irreversible heb ik niet gezien, maar lijken me idd goede keuzes na wat ik erover gelezen heb.

    Liked by 1 persoon

    • Riinyosa81 17 november 2015 / 20:38

      Van de films die je nog niet hebt gezien zou ik Mary and Max van harte aanbevelen. Zoals Nostra aangeeft een film die heel veel emoties oproept maar het is een pure filmjuweel.

      Like

  3. Meneer Vevie 18 november 2015 / 05:18

    Mary and Max is idd erg sterk. Ik ging zonder verwachtingen kijken en werd enorm positief verrast door de film. Zeker een aanrader.

    Irreversible is verschrikkelijk. Een goede film, maar wat een nare film! Die scène is echt ziek. Wat Monica Belucci daar wordt aangedaan en hoe grafisch ook, is onmenselijk. Wat Vincent Cassel daarna doet (of was het ervoor?) is hetzelfde wat ik als parttime heethoofd ook gedaan zou hebben.

    Liked by 1 persoon

  4. De Protagonisten 18 november 2015 / 16:35

    Irreversible is wel echt heftig ja. Zijn dit jaar verschenen film ‘Love’ is ook al zo schokkend. Hij lijkt het er bijna om te doen. al vind ik wel dat het goede films zijn.

    Liked by 1 persoon

    • Riinyosa81 23 november 2015 / 20:39

      Goede films maar lood- en loodzwaar. Toch wil ik me binnenkort nog weleens proberen te wagen aan Irreversible want het is en blijft een goede film natuurlijk.

      Like

  5. KVSmiley 20 november 2015 / 10:06

    Mary and Max vind ik een fantastische keuze. Intriest verhaal eigenlijk. Nu ik eraan denk, ‘Remains of the day’ had ook in dit rijtje gepast…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s