Pijnstillers

PijnstillersJaar: 2014
Regie: Tessa Schram
Cast: Gijs Blom, Birgit Schuurman, Raymond Thiry

Het verhaal:
Casper woont alleen met zijn moeder. Hij heeft een passie voor muziek en speelt zoveel mogelijk piano. Zijn vader heeft hij nooit gekend, maar wanneer zijn moeder ernstig ziek wordt begint hij een zoektocht om hem te vinden…
Het oordeel:
Tessa Schram was als actrice te zien in de jeugdfilms Kruimeltje (1999), Pietje Bell II (2003) en Afblijven (2006). Pijnstillers is haar regiedebuut en hiermee neemt Schram het (regie)stokje over van haar vader Dave Schram die de vorige vijf Carry Slee verfilmingen inblikte.

Carry Slee verfilmingen zijn een genre op zich in de Nederlandse cinema. Nog steeds weten de waanzinnig populaire films hordes tieners naar naar de bioscopen te lokken en het niveau van deze boekverfilmingen is eigenlijk van ondergeschikt belang. Het behoren zeker niet tot de pareltjes van de vaderlandse cinema maar toch wist Spijt! (2013) een heel eind te komen. Die film wist op een pijnlijke manier de gevolgen van het pesten treffend weer te geven. Schiet Pijnstillers met eendezelfde soort munitie?

Helaas betekent Pijnstillers een stapje terug maar dat valt de regisseuse moeilijk te verwijten. Het bronmateriaal is niet zo interessant als dat van Spijt! maar wat Pijnstillers voor heeft op andere Slee verfilmingen is dat de relatie tussen moeder en zoon erg warm aanvoelt. Geen geforceerd geheel maar een geloofwaardige relatie met al haar ups en downs. Een dergelijke overtuigingskracht valt of staat met de acteurs maar zowel Gijs Blom als Birgit Schuurman doen het goed. Raymond Thiry krijgt minder ruimte om te schitteren en daar had ik meer van willen zien.

Dat Schram’s regiedebuut niet beklijft is te wijten aan het nadeel wat aan alle boeken van Carry Slee kleeft. Het wil simpelweg teveel vertellen binnen een kort tijdsbestek. Hoofdpersoon Casper heeft al genoeg zorgen aan zijn hoofd vanwege zijn doodzieke moeder maar dan moet hij zich ook nog bewijzen in een orkest, wordt hij gebruikt door zijn beste vriendin, krijgt hij indirect te maken met racisme en valt hij zelf nog voor de charmes van een leeftijdsgenoot. Het is teveel materiaal en hierdoor wordt de urgentie van Marit zo nu en dan uit het oog verloren. Anderzijds had het misschien een te zware film opgeleverd maar een relaas over kanker laat zich per definitie niet lenen voor luchtigheid.

65

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s