The Devil’s Rejects

The Devils RejectsJaar: 2005
Regie: Rob Zombie
Cast: Sid Haig, Bill Moseley, Sheri Moon Zombie, William Forsythe, Ken Foree, Danny Trejo, Matthew McGrory, Leslie Easterbrook, Dallas Page

Het verhaal:
Na een spectaculaire schietpartij met de politie gaan een paar leden van de gestoorde en moordzuchtige familie Firefly op zoek naar nieuwe slachtoffers. Ondertussen is de broer van sheriff Wydell, een eerder slachtoffer van de familie, razend over de dood van zijn broer. Hij wil niets liever dan wraak nemen op het groepje psychopaten…
Het oordeel:
Rob Zombie kennen we uiteraard als muzikant in een wat steviger genre maar sinds 2003 maakt de voormalige frontman van White Zombie naam voor zichzelf met obscure horrorfilms als Halloween (2007), Halloween II (2009) en The Lords of Salem (2012).

In 2003 maakte Zombie zijn regiedebuut met het door hem zelf neergepende House of 1000 Corpses dat veelal verguisd werd. Niet alleen was de horror snoeihard, ook de experimentele camerawerk (inclusief vele scènes in negatief geschoten) viel lang niet bij iedereen in goede aarde. Het was dan ook een ondermaatse film waarmee de sequel The Devil’s Rejects redelijk overbodig leek. Beide films zijn echter nauwelijks met elkaar te vergelijken; The Devil’s Rejects staat bijna op zichzelf en ook qua camerawerk, editing en 70’s sfeertje is dit totaal andere koek.

Wat in vergelijking met het origineel wel behouden is gebleven zijn de meest bijzondere leden van de psychopatische familie Firefly die aan sadisme een geheel nieuwe betekenis geven. Met name een lang uitgesponnen scène in een motelkamer waarin vier slachtoffers worden gegijzeld doet je de nekharen overeind staan. En voor het geval dat nog niet afstotend genoeg is doet het uiterlijk van vooral Captain Spaulding de rest want met zijn slecht geschminkt gezicht, zwarte lippen en rotte tanden. Sowieso is The Devil’s Rejects nu niet bepaald een titel waarin we veel frisse types aantreffen.

Neem bijvoorbeeld Sheriff Wydell die het onrecht wenst te bestrijden en een verbeten jacht opent op Captain Spaulding, Otis en Baby. Aangezien hij eveneens vergelding zoekt voor de dood van zijn broer die eerder door de Fireflies is vermoord zou de sympathie voor de kijker bij hem moeten liggen. In praktijk is dat minder het geval want Wydell etaleert eveneens extreem sadistisch gedrag waardoor je nergens personages tegen komt voor wie je kunt juichen. Wellicht overbodig te vermelden dat The Devil’s Rejects absoluut niet bedoeld is voor de gevoelige kijker. Het bloed vloeit rijkelijk, de martelingen zijn gruwelijk, het woord ‘fuck’ vliegt inclusief varianten meer dan 500 keer om de oren en de toonzetting is akelig.

Op technisch vlak verschilt deze sequel enorm met het origineel. Waar House of 1000 Corpses zich vooral binnenshuis en tijdens de nachtelijke uren afspeelde is The Devil’s Rejects totaal het tegenovergestelde. Rob Zombie weet te verrassen met een aantal leuke beeldvondsten al moet wel worden gesteld dat de editing regelmatig te slordig is. Wellicht bedoeld om de ’70’s setting te onderstrepen maar het wordt er niet overzichtelijker door. Met al het geweld, bijzondere personages en bizarre gesprekken doet The Devil’s Rejects wel denken aan het werk van Tarantino en dat gevoel wordt versterkt door een fenomenale soundtrack met prachtige muziek van Joe Walsh, David Essex en Lynyrd Skynyrd wiens Free Bird je kippenvel weet te bezorgen.

Er zijn velen die The Devil’s Rejects bestempelen als camp. Het is een logische gedachte als je ook kijkt naar het verdere werk van Sid Haig en Bill Mosely maar eerlijk gezegd is het acteerspel hiervoor simpelweg te goed. Vooral deze beide heren zorgen ervoor dat Captain Spaulding en Otis tot leven komen en hun samenspel met de niet onverdienstelijke Sheri Moon Zombie is erg sterk. De show wordt echter regelmatig gestolen door William Forsythe die helemaal los gaat in zijn rol van Sheriff Wydell. Gewapend met een aantal treffende quotes en schmierig gedrag is zijn spel een genot om naar te kijken.

80

Advertenties

4 reacties op ‘The Devil’s Rejects

    • Riinyosa81 4 november 2015 / 19:56

      1000 Corpses vond ik ook niet slecht maar zeker wel stukken minder als deze sequel.

      Like

  1. Ingeborg Bertens 1 november 2015 / 14:40

    Heerlijke film, geweldige muziek waarbij Freebird zeker mijn favoriet is met die gave clip.
    Krijg overigens meer kippenvel van de vieze tanden van Captain Spaulding dan van de martelpraktijken 😉
    En wat leuk om met Sid Haig en Bill Moseley op de foto te staan en ze dan in de film terug te zien 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Riinyosa81 4 november 2015 / 19:58

      Sowieso is heel de soundtrack wel sterk maar Freebird is zeker van een buitencategorie.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s