Oculus

OculusJaar: 2013
Regie: Mike Flanagan
Cast: Karen Gillan, Brenton Thwaites, Katee Sackhoff, Rory Cochrane

Het verhaal:
Jaren na de mysterieuze dood van hun ouders vinden een getraumatiseerde broer en zus de oorzaak van hun gezinstragedie: een vervloekte spiegel die een 300-jarige geschiedenis van bloedvergieten en vernieling met zich meedraagt.

Het oordeel:
In 2000 leverde Mike Flanagan zijn regiedebuut af met het onbekende Makebelieve en ook zijn drie daarop volgende titels (Still Life, Ghosts of Hamilton Street en Absentia) lijken allemaal een enkeltje naar vergetelheid te hebben gekregen. Oculus daarentegen is een titel die me nieuwsgierig maakt naar Flanagan’s vroegere werk.

Hoe eng kan een horrorfilm zijn waarin het kwaad belichaamt wordt door een eeuwenoude demonische spiegel? Net als ongetwijfeld bij zovelen het geval was had ook ondergetekende zijn bedenkingen. Het is om die reden dat ik indertijd de film heb overgeslagen in de bios maar achteraf gezien was dat een verkeerde keuze. Deze beklemmende horror verdient namelijk een zo groot mogelijk publiek. Helaas gaat dat niet meer gebeuren want daar is Oculus te offbeat voor. Zelfs kijkers die 4 blikjes Red Bull achter de kiezen hebben zullen ondanks hun alertheid nog moeite hebben om Oculus te doorgronden.

Dit heeft echter niets te maken met de complexiteit van het verhaal. De sleutel tot succes zit hem in het gegeven dat de spiegel de macht bezit om illusies te creëren. Zowel de personages als het publiek dienen zich af te vragen of dat de nieuwe gebeurtenissen echt zijn of slechts waanbeelden betreffen. Het blijkt een sterke formule te zijn die zowel ijzingwekkende als dramatische gebeurtenissen teweeg brengt. De meeste horrorfilms bedienen zich de laatste jaren met gemakzuchtige jump scares maar de makers van Oculus mikken meer op de psychologische horror en dat voelt als een verfrissing. Claustrofobisch is het geheel ook doordat de camera het huis nauwelijks verlaat. Sterker nog; het grootste gedeelte speelt zich af in een enkele kamer.

Voor een horrorfilm kent Oculus erg veel plot. In het heden probeert Kaylie haar broer Tim ervan te overtuigen dat de spiegel vernietigd dient te worden. Zij gaat helemaal op in haar documentatie en Tim wil er eigenlijk het verste vandaan blijven. Daarnaast wordt er veelvuldig terug gegrepen naar flashbacks waarin het jeugdtrama van broer en zus langzaam aan duidelijk wordt. Wellicht zijn deze flashbacks te talrijk maar men komt er mee weg en weet er uiteindelijk een goed geheel van te maken. De suspense is alom vertegenwoordigd maar het is jammer dat deze richting de climax opzij wordt geschoven voor een wat meer bombastische finale. Hierdoor is Oculus zeker niet zonder fouten maar absoluut een aanrader van liefhebbers van de psychologische horror.

70

Advertenties

4 reacties op ‘Oculus

  1. Gwen 6 september 2015 / 19:37

    Ik had deze film overgeslagen, omdat de trailer me niet erg aansprak. Ik ben wel een liefhebber van psychologische horror en met je recensie heb je me overtuigd om de film toch een kans te geven 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Paul 7 september 2015 / 06:27

    Door de complexiteit verloor ik juist de aandacht in de slotfase. Erg jammer, want de film begon naar mijn mening erg goed. Ik denk dat de film mij ook tegenviel, omdat ik net een week daarvoor The Conjuring had gezien.

    Liked by 1 persoon

    • Riinyosa81 7 september 2015 / 21:59

      Naar het einde toe is het even opletten ja maar dit vond ik toch wel een verrassing

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s