Butch Cassidy and the Sundance Kid

ButchJaar: 1969
Regie: George Roy Hill
Cast: Paul Newman, Robert Redford, Katharine Ross

Het verhaal:
Butch Cassidy en The Sundance Kid zijn twee bank- en treinovervallers. Wanneer ze te vaak een trein overvallen wordt er een speciale posse achter ze aangestuurd. Ze vluchten en belanden uiteindelijk in Bolivia. Maar kunnen ze uit handen van de posse blijven?

Het oordeel:
George Roy Hill regisseerde slechts 14 films waarbij de meeste titels het gros van de mensheid niets zal zeggen. Zijn bekendste films zijn de producties waarin hij samenwerkte met de legendarische Paul Newman. Na Butch Cassidy and the Sundance Kid zouden The Sting (1973) en Slap Shot (1977) nog volgen.

(Jonge) filmliefhebbers worden groter en de kijk op allerlei zaken wil nog weleens veranderen. In die zin is het niet altijd verstandig om een filmklassieker uit de kast te halen voor een herziening aangezien het afbreuk doet aan een stuk jeugdsentiment. Het is me vaker overgekomen en tijdens de zoveelste kijkbeurt van deze klassieker is het helaas opnieuw voorgevallen.

Ik klink wat zwaarmoedig van aard want slecht is deze blauwdruk voor de buddymovie allerminst. De prent ontleent zijn grootste kracht nog steeds aan de tomeloze en onmiskenbare chemie tussen Paul Newman en Robert Redford die beiden in topvorm verkeren. Hoewel ik nergens een bevestiging heb kunnen vinden vermoed ik dat beide heren tijdens de opnamen aan het improviseren zijn geslagen. De vrolijkheid spat van het scherm en de heren hebben het duidelijk naar hun zin. Wat is het jammer dat ze hierna nog slechts nog eenmaal samen te zien waren.

Ook niet geheel onbelangrijk is de humor die een groot onderdeel uitmaakt van het verhaal en waarbij het een haast onmogelijke taak is om zonder glimlach de film te doorstaan. De talrijke discussies over onbeduidende zaken, de (platonische) relatie met de belangrijkste vrouw uit hun leven, de trein die blijkbaar al meerdere malen door hun zelf is overvallen. Charmant in alle opzichten. Heerlijk rustig en kluchtig maar naarmate de speelduur vordert ook weer wat serieuzer en zelfs spannender. Dit alles is schitterend in beeld gebracht door cameraman Conrad Hall die op latere leeftijd furore maakte met American Beauty (1999) en Road to Perdition (2002).

Dat Butch Cassidy and the Sundance Kid door ondergetekende nu minder gewaardeerd wordt heeft vooral van doen met randzaken. De muzikale omlijsting bijvoorbeeld is niets minder dan vreselijk. In combinatie met scènes die helemaal niet thuis horen in een western is het zelfs afgrijselijk. Bij het beeld wat ik van een western heb denk ik niet aan fietsende Paul Newman met Katharine Ross op het stuur terwijl uit de speakers de klanken van Raindrops falling on my head klinken. Wanneer de posse de jacht op het olijke tweetal opent neemt de spanning toe maar eenmaal aanbeland in Bolivia wordt de jacht weer ingewisseld voor een luchtigere toon. Het jongleren met deze twee stijlen komt de film niet ten goede. Butch Cassidy and the Sundance Kid is nog steeds een topper die alleen in mijn beleving eigenlijk veel beter moest zijn.

75

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s