Alles van Waarde

Alles van WaardeJaar: 2011
Regie: Frans Bromet

Het verhaal:
Filmmaker Frans Bromet is boos, net als al die kiezers die bij de laatste Tweede Kamerverkiezingen op de PVV en de VVD hebben gestemd. Zijn boosheid komt echter niet voort uit xenofobie, maar uit weerzin tegen de managerscultuur. De ongebreidelde, destructieve macht van managers in o.a. de gezondheidszorg, het onderwijs, de woningcorporaties, de publieke omroep, banken en talloze andere instellingen hebben het functioneren van deze instituten tot in de wortel aangetast. Geldstromen bestemd voor elementaire taken in onze samenleving vullen de uitpuilende zakken van steeds verder uitdijende managementlagen. Laura, de dochter van Bromet is actief in de politiek. Hij probeert bij haar gehoor te vinden voor z’n grieven tegen de managementcultuur. Maar zij heeft zo haar eigen agenda.

Het oordeel:
Twee weken geleden zag ik het indrukwekkende 2Doc: In één klap. Een korte docu over de impact op zowel veroorzakers als slachtoffers van dodelijke verkeersongelukken. Ik was enigszins onder de indruk van de interviewtechnieken van Frans Bromet. Ik was niet bekend met zijn werk dus zocht en vond ik de documentaire Alles van Waarde.

Qua toonzetting zijn In één klap en Alles van Waarde nauwelijks met elkaar te vergelijken want waar de eerste titel uiteraard heel ernstig is wordt Alles van Waarde wel met een knipoogje geserveerd. Frans Bromet fungeert hierin zelf als onderwerp en alhoewel het er dik bovenop ligt dat hij zeer boos is op heel veel dingen bekijk je deze docu toch wel met een kleine glimlach. Deze komt ook voort uit het feit dat Frans zowat de tegenpool is van zijn dochter Laura die er hele andere ideeën op na houdt. Waar de vader bijvoorbeeld qua politiek heel erg terughoudend is bekleed Laura een functie binnen Groen Links. Tegenpolen trekken elkaar dus toch aan.

Na het zien van deze documentaire bekruipt mij het gevoel dat hier meer in had gezeten. De drijvende kracht is de relatie tussen vader en dochter (het gekibbel in het rode wagentje vormen de hoogtepunten) maar laat dat buiten beschouwing en dan blijft het geheel tamelijk aan de oppervlakte. Dat Frans een duidelijke mening heeft is kristalhelder, hij heeft ook een punt dat in Nederland een managementcultuur heerst en het is tevens duidelijk dat deze man zich niet meer thuis voelt in deze maatschappij. Het is jammer om te zien dat er zoveel geklaagd wordt zonder dat er moeite wordt genomen om te laten horen wat er dan veranderd zou moeten worden.

Het is met het welbekende vingertje wijzen naar de telecomprovider, de zorg in zijn geheel, de onderwijsinstellingen. Frans mag hier wel (gedeeltelijk) gelijk in hebben maar het blijft toch een vorm van open deuren intrappen. Daarbij wordt niet ingezoomd op de problematiek zelf omdat de interviews van de betrokkenen niet alleen spaarzaam maar ook te kort zijn. Enige nuance hierin had Alles van Waarde goed gedaan. Wat nu resteert is een onderhoudende documentaire waarin de familieband duidelijk aanwezig is maar waarin de makers ook verzuimen om concrete oplossingen te bieden. Feitelijk gezien ben je na 90 minuten niets wijzer geworden en dat ervaar ik toch wel als een gemis.

Rating:
6.0 / 10

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s