Bittersweet

BittersweetJaar: 2014
Regie: Marieke Niestadt
Cast: Diana Prazak, Lucia Rijker e.a.

Het verhaal:
De vrouwelijke bokser Diana Prazak wil de beste van de wereld worden en neemt daarom een zeer ambitieus besluit door op een uitnodiging in te gaan om tegen de wereldkampioen en nummer 1 van de wereld Frida Wallberg te vechten. Beide vechtsters zijn totaal verschillend. De onverslaanbaar geachte Frida is een prachtige verschijning met blond haar en krijgt volop aandacht van media, sponsoren en fans. Diana daarentegen knoopt de eindjes aan elkaar en is in de anonimiteit bezig met haar gepassioneerde training. Bijzonder is echter dat zij getraind wordt door zesvoudig wereldkampioen Lucia Rijker. Bittersweet volgt deze twee vrouwen en bouwt op naar een dramatische wending. Is dit waar Diana het allemaal voor deed?

Het oordeel:
Er zullen ongetwijfeld heel veel mensen zijn die op internet na gaan kijken of ze meer te weten kunnen komen over een film / documentaire / TV-serie die hun interesse heeft. Het kan bijvoorbeeld gaan om een trailer, een recensie of het bezoeken van een Wikipediapagina in het geval van een waargebeurd verhaal. Ik raad je in het geval van Bittersweet alledrie af want zelfs de trailer moet je niet bekijken als je de verrassende wending intact wilt houden. Daarom zal ik ook de laatste persoon zijn die in deze recensie uit zal wijden over deze ontknoping.

Hoe debuterend regisseuse Marieke Niestadt (voormalig presentatrice van Fox Kids en SBS 6) uiteindelijk bij Diana Prazak en Lucia Rijker is belandt is voor mij niet helemaal duidelijk. Zelf heeft Niestadt aangegeven geen affiniteit te hebben met de bokssport maar waarom ze dan 6 weken voor het grote gevecht de camera ter hand heeft genomen om beide dames te gaan volgen is mij dan een raadsel. Wat wel duidelijk is, is dat Niestadt de juiste vrouw op de juiste plaats had. De wending die haar documentaire in de pakweg laatste 20 minuten neemt is er één die je vooraf niet voor mogelijk kan houden. Het stuurt de documentaire een geheel andere richting op, plaats al het voorgaande in perspectief en geeft Bittersweet een dubbele lading.

Zoals gezegd volgen we de Australische bokser Diana Prazak en haar coach, de Nederlandse vijfvoudig wereldkampioen Lucia “Lady Tyson” Rijker, zes weken voor het grote gevecht. Op dat moment heeft rising star Prazak al de interesse gewekt van de in Amerika woonachtige Rijker en is hun samenwerking reeds begonnen. Zoals je dat mag verwachten van een sportdocumentaire worden de geijkte paden netjes bewandeld. De pupil verzet het harde werk terwijl de coach netjes uitlegt wat zij ziet in de onorthodox vechtende Prazak. Wat wel een minpunt van Bittersweet vormt is het gebrek aan de summiere achtergrondinformatie over Prazak. De kijker krijgt simpelweg te weinig informatie over haar drive en haar verleden.

Het contrast tussen Diana Prazak en haar opponent Frida Wallberg kon niet groter zijn. De mooie Zweedse regerend kampioene krijgt alle (mannelijke) aandacht, ze vecht een thuiswedstrijd, kiest haar tegenstanders zelf uit en geniet meer dit soort voordelen. Hoe anders is het gesteld met de mannelijk ogende en ietswat lompe Prazak die het niet van haar talent moet hebben maar wel van haar vechtlust en doorzettingsvermogen. Opvallend zijn ook de ‘pesterijtjes’ vanuit het Zweedse kamp. Vliegtickets worden verstrekt maar niet volgens de gevraagde route, bij aankomst is er geen hotel geboekt en meer van dit soort geintjes. Het levert een interessant beeld op van de vrouwelijke bokssport maar de indruk die hiermee wordt gewekt is dat het ook een vrij amateuristische wereld is.

De docu trapt af met de eerste beelden van het gevecht en naarmate de speelduur vordert zien we meer scènes uit deze confrontatie. De kaarten worden pas aan het einde geschud en dan krijgt de kijker die ongeplande maar welgeplaatste vuistslag in het gezicht die je makkelijk hangend in de touwen achter kan laten. Het is op dit moment dat de regisseuse ongevraagd morele vragen oproept. Tot waar ben je als filmmaker verantwoordelijk voor hetgeen wat de kijker te zien krijgt. Is doorgaan met filmen de juiste keuze of had Niestadt de camera neer moeten leggen? Bittersweet ontpopt zich als een thriller die je bij de strot grijpt en het zal daarna even duren voordat je dit gevoel van je af hebt weten te schudden. Heel erg indrukwekkend.

80

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s